Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzone nowelizacją Ordynacji podatkowej, nie mogą mieć zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016, ponieważ retrospektywne stosowanie tych przepisów dotyczy jedynie okresów podatkowych rozpoczętych po 15 lipca 2016 r.

Odmowa wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej była uzasadniona, gdyż wnioskodawca oczekiwał oceny stanu faktycznego, co wykracza poza zakres kompetencji organu w postępowaniu interpretacyjnym.

Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Wniosek o wznowienie postępowania podlega oddaleniu, gdyż wyrok TSUE C-18/23 nie wpływa na rozstrzygnięcie w zakresie oprocentowania nadpłaty podatkowej, co wyklucza zastosowanie art. 272 § 2a P.p.s.a. w niniejszej sprawie.

Interpretacja przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania nie może mieć retrospektywnego zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016; przepisy te nie wpływają na stosunki prawne zamknięte przed ich wejściem w życie.

Skarga kasacyjna spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest bezzasadna. Transakcje komisowe, ewidencjonowane jako "marża niepodlegająca opodatkowaniu", podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką VAT 23% z uwagi na niewystarczające udokumentowanie sprzedaży.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za określony okres podatkowy nie było prowadzone w sposób przewlekły, a wydana decyzja kończąca postępowanie mieściła się w przewidzianych prawem terminach, co przemawia za oddaleniem zarzutu przewlekłości.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych D. sp. z o.o. przez organ podatkowy była prawidłowa; spełnione zostały przesłanki wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, co uprawnia zastosowanie zabezpieczenia zgodnie z art. 33 Ordynacji podatkowej.

W wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Y. przez Bank w trybie ustawy o BFG, nie dochodzi do pełnej sukcesji podatkowej; Y. pozostaje zobowiązane do skorygowania swoich rozliczeń VAT za okresy sprzed przejęcia.

Instytucja kultury, jaką jest Muzeum, ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych, nawet jeśli wykonuje nieodpłatne działania. Kluczowe jest uznanie obiektywnych znamion działalności gospodarczej, które nie ograniczają się wyłącznie do celów zarobkowych.

Instrumentalne wszczynanie postępowań karnoskarbowych w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest niedopuszczalne, a decyzje organów podatkowych muszą zawierać stosowne uzasadnienie, które umożliwia ich kontrolę sądową.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki A. wskazuje, że faktury wystawione w procedurze obrotu urządzeniem w grudniu 2019 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego z przepisów ustawy o VAT.

W sytuacji, gdy uzasadnienie organu nie spełnia wymogów przepisów prawa procesowego, sąd administracyjny może uchylić jego decyzję, nawet jeśli uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnych wskazań co do dalszego postępowania.

Faktury VAT wystawione przez podatnika, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji i są uznane jako "puste", stanowią oszustwo podatkowe; tym samym nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistej transakcji gospodarczej, są uznawane za "puste", a podmiot składający nietrafną skargę kasacyjną nie może odliczyć podatku na podstawie takich dokumentów.

NSA podtrzymał zasadność decyzji kasacyjnej organu podatkowego II instancji w sprawie stawki VAT, uznając wymóg ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej jako podatnik VAT, wraz z ich częściowym uzbrojeniem, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeżeli podjęte działania nie wykraczają poza normalny zarząd prywatnym majątkiem.