Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpoznania, w sytuacji gdy dane zdarzenie przyszłe opisane zostało w sposób wystarczający, jest bezzasadne, a żądanie dodatkowych informacji ocenianych przez organ nie może przerzucać na wnioskodawcę ciężaru dokonania oceny prawnej.

Pojazd nabyty przez skarżącego, ze względu na jego zasadniczo osobowy charakter, podlega zakwalifikowaniu do CN 8703. Tym samym, wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Pojazd pogrzebowy należy klasyfikować do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy zgodnie z przeznaczeniem do przewozu osób, mimo iż przewozi ciała zmarłych. Przesłanki Nomenklatury Scalonej oraz orzecznictwo TSUE potwierdzają właściwą klasyfikację pojazdów pogrzebowych jako służących do transportu osób.

Decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu rzekomych braków formalnych była niezasadna, gdyż informacje przedstawione we wniosku były wystarczające do wydania interpretacji. NSA potwierdził prawo podatnika do uzyskania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Doręczenie decyzji jako czynność materialno-techniczna nie może stanowić samodzielnego względem postępowania administracyjnego, przedmiotu skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 § 1 o.p. wymaga zaistnienia nowych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym. Ocena dowodów nie stanowi zmiany okoliczności uzasadniającej ponowne rozpatrzenie decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa, podlega oddaleniu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli ocena sprzeczności z przepisami nie jest oczywista.

Członek zarządu może wykazać brak winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, nawet jeśli taki wniosek został złożony z opóźnieniem przez poprzedni zarząd.