NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.

Wniesiona skarga kasacyjna nie spełniała wymogów formalnych, przez co Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak należytego uzasadnienia i wskazania wpływu naruszeń na wynik sprawy, oddalił skargę nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych.

NSA stwierdził naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez WSA w Gdańsku z uwagi na niedostateczne i nieprzejrzyste uzasadnienie wyroku, co uniemożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, wobec czego sprawa została skierowana do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania przez organ podatkowy była nieuzasadniona, bowiem postępowanie powinno zostać wszczęte na podstawie złożonego prawidłowo wniosku, a nieuzupełnione formy należy skorygować w toku procedury podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie może obejmować oceny merytorycznej sprawy, a decyzje organów naruszyły przepisy proceduralne o key matter to determine authority of application processor.

NSA, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że ocena prawna zawarta w wyroku WSA, uznająca przedawnienie podatku dochodowego za niezasadne, była słuszna i wiążąca. Skarga nie wykazała błędów sądu pierwszej instancji.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek interesu publicznego w kontekście art. 253 § 1 O.p., co uniemożliwia uchylenie decyzji ostatecznej w wyjątkowym trybie nadzwyczajnym.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte przeciwko Skarżącemu nie miało charakteru instrumentalnego. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co pozwala na dalsze prowadzenie postępowań podatkowych.