W postępowaniu wznowieniowym, przesłanki zawarte w art. 240 § 1 O.p. muszą mieć charakter wyjątku, który nie pozwala na rozszerzoną wykładnię. Nowe dowody muszą zmieniać podstawowy stan faktyczny, inaczej decyzja ostateczna nie podlega uchyleniu.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe oparta na art. 116 § 1 O.p. nie podlega wyłączeniu w przypadku braku wykazania przesłanek egzoneracyjnych, w tym terminowego złożenia wniosku o upadłość oraz istnienia realnych aktywów umożliwiających zaspokojenie zobowiązań spółki.

Odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, gdyż zaliczenie wpłaty to czynność materialno-techniczna niewymagająca specjalistycznej opinii. Skarga kasacyjna w tej części jest bezpodstawna.

Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność właściwego rozliczenia wpłaty podatkowej pozostaje w gestii organu podatkowego, a jego zaniechanie nie narusza zasad prawdy obiektywnej, jeśli sprawa nie wymaga specjalistycznych wiadomości.

Teza orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi, że rozważając przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ powinien starannie ocenić, czy materiał dowodowy uprawdopodabnia brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi, zgodnie z art. 162 § 1 o.p., co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i postanowienia organu podatkowego.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga uprawdopodobnienia braku winy skarżącego. Organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować instytucję przywrócenia terminu w przypadku uprawdopodobnienia braku winy, zgodnie z art. 162 § 1 o.p.

Decyzja organu podatkowego określająca zakres odpowiedzialności spadkobiercy do wysokości masy czynnego spadku była prawidłowa; zobowiązuje podatkowo do wysokości masy czynnego spadku, niezależnie od innych długów spadkowych.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zaległości podatkowe, których termin płatności upływał w czasie pełnienia jego funkcji, jeśli egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a on nie zgłosił wniosku o upadłość we właściwym czasie ani nie dowiódł braku winy za to zaniechanie.

Ocena braku winy w uchybieniu terminowi, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może ograniczać się do formalistycznego stwierdzenia niedołożenia należytej staranności, lecz powinna być dokonywana z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz realnych możliwości działania strony.

Dane ewidencji gruntów i budynków jako dokumenty urzędowe stanowią podstawową podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, a ich wiążący charakter może być podważony jedynie w trybie określonym przepisami prawa, co wymaga formalnej aktualizacji ewidencji przez właściciela nieruchomości.

NSA uznaje, iż przy ocenie braku winy w uchybieniu terminowi, organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować podstawy uprawdopodobnienia. Przywrócenie terminu jest uzasadnione, jeśli skarżący wskaże na brak winy, co nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wymagane jest uwzględnienie całokształtu okoliczności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. Organ i sąd powinny zapewnić stronie możliwość obrony praw poprzez ocenie wiarygodności okoliczności przywołanych we wniosku.

Dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności oraz uprawdopodobnienie braku winy strony, nawet w przypadku zakwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej.

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki są spełnione, gdy istnieje zaległość podatkowa, bezskuteczność egzekucji majątku spółki oraz brak dowodów na przesłanki egzoneracyjne. Zakres odpowiedzialności nie jest niwelowany przez subiektywną ocenę sytuacji finansowej przez członka zarządu.

Przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, przy czym wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, a nie ścisłe udowodnienie.

Stacje ładowania pojazdów elektrycznych, niewymienione explicitis verbis w u.p.b., nie mogą zostać uznane za budowle na gruncie u.p.o.l. bez naruszenia konstytucyjnej zasady dostatecznej określoności prawa, niezależnie od definicji prawa budowlanego i elektromobilności.