Bezskuteczność egzekucji jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej może zostać wykazana każdym prawnie dopuszczalnym dowodem, który potwierdza brak możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych z majątku spółki.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe nie wygasa, jeśli nie dopełnił on formalności rezygnacji z funkcji oraz nie udowodnił braku winy w zaniechaniu zgłoszenia upadłości spółki.

Profile aluminiowe przeznaczone do wykończeń nie klasyfikują się jako części konstrukcyjne. Nie podlegają kodowi TARIC 7610, lecz 7604 29 90 90, co uzasadnia prawidłowość celnych i podatkowych decyzji organów administracyjnych.

Sąd kasacyjny uznaje za prawidłową klasyfikację taryfową importowanych towarów dokonaną przez organy celne i podtrzymuje decyzję administracyjną oraz wyrok sądu I instancji, nie stwierdzając fundamentalnych naruszeń przepisów prawa celnego oraz procesowego, wpływających na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadną decyzję sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności dokładnego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i wymaga od organów podatkowych zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, kluczowego dla ustalenia indywidualnego wpisu nieruchomości do rejestru zabytków i zastosowania ewentualnego zwolnienia podatkowego.

Organ podatkowy nie może zaniechać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich istotnych dokumentów, w tym stanowisk organów ochrony zabytków, przy ustalaniu prawa do zwolnienia podatkowego. Niespójności w dokumentacji muszą być wyjaśnione.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego skutkuje obowiązkowym zawieszeniem postępowania podatkowego według art. 201 § 1 pkt 7 o.p., co wyklucza swobodę organu w decydowaniu o jego dalszym prowadzeniu, mając na celu zapewnienie jednorodności procedur i trwałości decyzji.

Faktura wystawiona przez podmiot formalnie istniejący, lecz niewykonujący faktycznie udokumentowanych nią usług lub dostaw na rzecz nabywcy, nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u.; zastosowanie znajduje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Świadome uczestnictwo podatnika w takim procederze uzasadnia również ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego

Wystawienie faktur przez podmiot nieprowadzący rzeczywistej działalności gospodarczej, a stwarzający pozory obrotu, uniemożliwia skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., bez względu na świadomość podatnika o fikcyjnej naturze transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dotyczącą odmowy odliczenia podatku naliczonego, uznając brak dowodów na związek zakwestionowanych wydatków z działalnością opodatkowaną Skarżącego, co uzasadnia stanowisko organu podatkowego i sądów administracyjnych.

Spółka uczestnicząca w oszustwie karuzelowym, wiedząc o fikcyjności transakcji, nie może skutecznie powoływać się na dobrą wiarę. Udział w tego rodzaju procederze uniemożliwia korzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz rodzi obowiązek zapłaty podatku jako podatku niezgodnego z rzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi.

Podatnikowi należy odmówić prawa do odliczenia VAT, jeżeli z obiektywnych okoliczności wynika, że wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w transakcjach związanych z oszustwem karuzelowym, nawet gdy nie odtworzono pełnego, „domkniętego” łańcucha obrotu. Wadliwość zawiadomień z art. 70c O.p. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, jeżeli bieg przedawnienia został skutecznie zawieszony z

Jeżeli organ podatkowy, stosując art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie wykaże w decyzji, że wszczęte krótko przed przedawnieniem postępowanie karnoskarbowe miało rzeczywisty, a nie instrumentalny charakter, nie dochodzi do skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia. Po przedawnieniu zobowiązania sąd powinien uchylić decyzje i umorzyć postępowanie podatkowe, a nie umożliwiać organowi ponownego

Podatnik uczestniczący jako bufor lub broker w łańcuchu transakcji stanowiącym oszustwo karuzelowe, który wiedział albo przy zachowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć o oszukańczym celu obrotu, nie działa w zakresie tych czynności jako podatnik prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą. Nie przysługuje mu zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego, niezależnie od faktycznego obrotu

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania, zawiadomienie w trybie art. 70c o.p. musi być doręczone pełnomocnikowi podatnika. Doręczenie zawiadomienia bezpośrednio podatnikowi z pominięciem pełnomocnika jest niewystarczające i nie prowadzi do zawieszenia biegu tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ odwoławczy nie wykazał przesłanek do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, przez co decyzja o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia była nieuzasadniona. Sąd administracyjny uznał, że braki dowodowe mogły być usunięte w ramach postępowania odwoławczego.

Skarga kasacyjna jest oddalona, gdy zarzuty nie wskazują na uchybienia w zakresie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu administracyjnego.