Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r., w myśl art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. nie odnoszą się do nich.

Odmiana oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej i nie uzasadnia zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33a § 1 nie czyni zbędnym merytorycznego badania jej zasadności przez organ odwoławczy i przez sądy. Odmowa takiego badania narusza prawo do sądu oraz skutecznego środka zaskarżenia.

Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.

Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów precyzyjnego wskazania przepisów naruszonych oraz ich uzasadnienia, nie może zostać uwzględniona przez sąd kasacyjny, wiążąc sąd wyłącznie z wyraźnymi granicami skargi bez możliwości ich rozszerzenia.

Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.

Wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok, nie jest uprawnione, gdyż brak jest nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji oraz nie ma bezpośredniego związku pomiędzy decyzjami, by wpływały one na ostateczne rozstrzygnięcie prejudycjalne.