Na gruncie prawa unijnego, cło antydumpingowe na przywóz towarów przez wskazane kraje trzecie może być stosowane wstecznie, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia, w celu zapobiegania obchodzeniu przepisów.

Usługi kompleksowego utrzymania dróg, mimo wcześniejszych wykładni podatkowych, stanowiące komplektywne świadczenia, powinny być opodatkowane jednolitą stawką VAT 23%, przy czym zaufanie podatnika do organów neutralizuje obowiązek zapłaty różnicy podatkowej wstecz.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzający nałożenie ceł antydumpingowych na sklejkę brzozową, której pochodzenie zakwestionowano jako niepochodzące z Rosji, nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.

Zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę z drewna brzozowego, zgłoszoną lub niezgłoszoną jako pochodzącą z Turcji i Kazachstanu, jest zgodne z prawem unijnym w zakresie określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287.

NSA stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy obowiązany jest ocenić istnienie zobowiązania w kontekście przedawnienia, niezależnie od uprzedniej ostatecznej decyzji określającej jego wysokość.

Naruszenie terminu wypowiedzenia się w sprawie dowodów, wyznaczonego zgodnie z art. 200 § 1 o.p., a skutkujące wydaniem decyzji po upływie terminu przedawnienia, uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego ze względów formalnych, bez oceny merytorycznej zasadności odpowiedzialności podatkowej.

Zwolnienie podatkowe z art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn dotyczy wartości udziału we współwłasności całej nieruchomości nabytej przez zasiedzenie, które przekracza udział nabyty wcześniej we współwłasności, a nie proporcjonalną część nabytej przez zasiedzenie nieruchomości.

Sąd stwierdza, że wobec braku rzeczywistości transakcji oraz niewykazania należytej staranności przez podatnika, nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zaskarżone decyzje organów podatkowych były prawidłowe.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Postanowienie blokady rachunku bankowego oraz jej przedłużenie na 3 miesiące są zgodne z prawem, gdy istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a organy dysponują informacjami uzasadniającymi podejrzenie działalności związanej z wyłudzeniami skarbowymi.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Faktury dokumentujące podatek naliczony muszą odzwierciedlać rzeczywiste transakcje; brak tej zgodności wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT. Podatnik powinien dochować należytej staranności w weryfikacji kontrahentów; jej brak uniemożliwia powoływanie się na dobrą wiarę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz wyliczenie dodatkowego podatku od towarów i usług jako zgodne z przepisami prawa unijnego oraz krajowego, potwierdzając prawidłowość decyzji administracyjnej i oddalając skargę kasacyjną.

Rozporządzenie wykonawcze umożliwia retrospektywne stosowanie ceł antydumpingowych na towary wysyłane z krajów trzecich, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia, jeśli właściwe przepisy unijne przewidują taką regulację.

Kluczowe znaczenie ma miejsce wysyłki, a nie pochodzenia towaru, dla nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, zgodnie z unijnym rozporządzeniem rozszerzającym cła na produkty wysyłane z Kazachstanu. Potwierdzenie prawidłowości decyzji organu nakładającego cło i podatek wskutek niewykazania pochodzenia towaru.

W postępowaniu o ulgę płatniczą w spłacie zaległości podatkowej, organ podatkowy przed oceną przesłanek ulgi zobowiązany jest ustalić, czy zobowiązanie nadal istnieje, uwzględniając możliwe przedawnienie. Instrumentalność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia przedawnienia podlega sądowej kontroli.

Skarga kasacyjna dotycząca nałożenia rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego została oddalona z uwagi na zgodność zastosowania regulacji unijnych celnych oraz brak dowodów świadczących o niezasadności naliczenia cła.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawne rozciągnięcie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz towarów z Kazachstanu miało podstawę w unijnych regulacjach, skutecznie komunikowanych i obowiązujących przed zakończeniem importu.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary importowane z Kazachstanu jest zgodne z prawem unijnym, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia. Rozporządzenie unijne dotyczące ceł obowiązywało retrospektywnie i nie wymagało dowodzenia pochodzenia towarów z tego regionu.

NSA uznał, że rozporządzenie wykonawcze nr 2024/1287, rozszerzające cło antydumpingowe na sklejki wysłane z Kazachstanu, można stosować wstecznie, uznając import w chwili jego realizacji za prawidłowo objęty tym cłem.

Cło antydumpingowe na przywóz sklejki brzozowej wysyłanej z krajów trzecich (Kazachstanu), nie wymaga dowodzenia pochodzenia towaru z Rosji, jeśli obchodzi środki nałożone na towary rosyjskie.

Naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p., wydając decyzję naruszającą gwarancje procesowe strony, co skutkowało uchyleniem decyzji organów I i II instancji oraz umorzeniem postępowania administracyjnego z uwagi na upływ terminu z art. 118 § 1 o.p.