Termin przewidziany w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT ogranicza w czasie realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego i co do zasady jego upływ powoduje utratę tego prawa. Konflikt podatnika z księgową ani trudności w uzyskaniu dokumentacji, za które podatnik odpowiada organizacyjnie, nie stanowią nadzwyczajnej podstawy odstąpienia od stosowania tego terminu.

Jeżeli towary zostały faktycznie wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej, brak tożsamości rzeczywistego odbiorcy z nabywcą wskazanym na fakturze nie pozwala automatycznie zakwalifikować transakcji jako krajowej dostawy towarów opodatkowanej stawką krajową. Odmowa zastosowania stawki 0% wymaga ustalenia, że brak identyfikacji odbiorcy wyklucza wykazanie dostawy eksportowej albo że podatnik wiedział

Fizyczny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, mimo że rzeczywisty odbiorca nie jest tożsamy z podmiotem wskazanym na fakturze, nie pozwala automatycznie uznać transakcji za krajową dostawę opodatkowaną stawką 23%. Odmowa zastosowania stawki 0% wymaga ustalenia, że brak identyfikacji nabywcy wyklucza wykazanie dostawy albo że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o oszustwie VAT.

Skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, oparte na obiektywnie istniejących przesłankach podejrzenia przestępstwa i połączone z zawiadomieniem podatnika, zawiesza bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Do kosztów uzyskania przychodów nie mogą zostać zaliczone wydatki niewykazane jako rzeczywiście poniesione lub udokumentowane nierzetelnymi fakturami.

NSA, uznając zasadność skargi kasacyjnej Dyrektora KIS, uchylił wyrok WSA ze względu na niewłaściwe uzasadnienie oraz niezasadne nieuwzględnienie zarzutów procesowych, a sprawę skierował do ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję organów podatkowych, stwierdzając, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie uprawniały do odliczenia podatku VAT naliczonego. Działania organów miały rzeczywiste podstawy, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w obrocie gospodarczym.

Złożenie wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wyłącza ani nie ogranicza ustawowego zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości wraz z tymi odsetkami. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76 § 1 i art. 76b O.p., następuje ex lege, a postanowienie organu jedynie deklaratoryjnie potwierdza jego skutek, bez możliwości selektywnego rozliczenia należności

Art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje stosowania zasady kosztu historycznego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów, a kluczowe jest uwzględnianie bieżącej wartości ekonomicznej składnika majątkowego w momencie uzyskania przychodu.

W sprawie dotyczącej WIS, gdy spór dotyczy klasyfikacji usługi kompleksowej według PKWiU, wojewódzki sąd administracyjny nie może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu o braku związku świadczenia z robotami budowlanymi. Jest obowiązany przeprowadzić subsumpcję szczegółowo opisanego świadczenia pod konkretne grupowania PKWiU oraz wyjaśnić przyczyny odrzucenia klasyfikacji wskazywanej przez stronę; brak

Odmowa prawa do odliczenia VAT z faktury nierzetelnej podmiotowo, przy rzeczywistym nabyciu towaru, wymaga wykazania przez organ obiektywnych okoliczności świadczących o tym, że podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć o oszustwie. Niski kapitał zakładowy, wirtualna siedziba lub rozbieżność między PKD a faktyczną działalnością kontrahenta nie przesądzają samodzielnie o braku należytej staranności

Świadomy udział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w oszustwie VAT, wynikający z wiedzy jej prezesa zarządu o fikcyjnym charakterze fakturowanych transakcji, uzasadnia ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Brak wiedzy innego członka zarządu ani późniejsze skorygowanie rozliczeń po wszczęciu kontroli nie wyłączają zastosowania

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie może następować automatycznie wyłącznie dlatego, że faktura dokumentuje czynność niedokonaną. Zastosowanie tej sankcji wymaga uwzględnienia zasady proporcjonalności i ustalenia świadomego, celowego udziału podatnika w oszustwie VAT; sama świadomość nieprawidłowości akcyzowych nie stanowi

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając nieuzasadnione zarzuty wniesione przez skarżącego, oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że dokumentacja i argumenty organu podatkowego były niewystarczające do podważenia wcześniejszych orzeczeń.