NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając, że skarga nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia podstaw prawnych zarzutów, co uniemożliwia jej uwzględnienie.

NSA uznał uzasadnienie wyroku WSA za niewystarczające i niezgodne z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., uchyla zaskarżony wyrok i nakazuje ponowne zbadanie sprawy z uwzględnieniem prawidłowości ustaleń faktycznych oraz wykładni wynikającej z orzecznictwa TSUE i NSA.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za podstawę wznowienia postępowania mogą być uznane nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, bez względu na świadomość strony co do ich istnienia.

Postępowanie upadłościowe wobec spółki pełni rolę egzekucji uniwersalnej. Zakończone bez zaspokojenia podatkowych zaległości, uznaje się za spełniającą przesłankę bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 o.p., umożliwiając dochodzenie odpowiedzialności członka zarządu.

Oddala się skargę kasacyjną po stwierdzeniu, że organy podatkowe prawidłowo uznały brak pokrycia wydatków w ujawnionych źródłach dochodów za 2018 rok, a rolowanie lokat bankowych stanowiło wydatek, co uzasadnia określenie zobowiązania podatkowego.

Kompleksowa obsługa nieruchomości, obejmująca różne usługi zarządzania i utrzymania, stanowi jedno świadczenie kompleksowe podlegające jednolitej stawce VAT, zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy o VAT.

Koszty uzyskania przychodów mogą obejmować wydatki poniesione na wynagrodzenie członków zarządu za wykonane usługi, o ile ich wartość nie budzi uzasadnionych wątpliwości i nie zachodzą przesłanki do ich wykluczenia.

Członek zarządu spółki może ponosić solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie dopełnia przesłanek zwolnienia z odpowiedzialności, takich jak złożenie wniosku o upadłość w odpowiednim terminie.

NSA uznał, że doręczenie decyzji podatkowej dotyczącej współużytkowników wieczystych wyłącznie jednemu ze współwłaścicieli stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji organów niższej instancji.

W przypadku likwidacji spółki komandytowej przekształconej ze spółki z o.o., za koszt nabycia udziałów nie uznaje się wartości historycznej, lecz wartość bilansową w momencie odpłatnego zbycia, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 updof.

Skarb Państwa nie naruszył prawa materialnego ani proceduralnego przy ustalaniu zobowiązania podatkowego. Skarga kasacyjna nie wykazała błędów w subsumcji prawa materialnego i postępowania organów podatkowych, uzasadniając oddalenie skargi.

Zyski wypracowane przez spółkę komandytową przed przekształceniem w spółkę z o.o. nie podlegają ponownemu opodatkowaniu jako zyski spółki kapitałowej. Przekształcenie nie skutkuje sukcesją zobowiązań podatkowych w zakresie tych zysków, z uwagi na brak podstaw prawnych do ich podwójnego opodatkowania.

WSA prawidłowo uchylił postanowienie o nałożeniu kary porządkowej, uznając, że żądania organu przekroczyły granice czynności sprawdzających, a Skarżący nie był zobowiązany do ich wykonania. Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA potwierdza ten kierunek rozstrzygnięcia.

Pojęcie "sprzedaży" dla celów zwolnienia od akcyzy w ustawie nowelizującej należy interpretować zgodnie z kodeksem cywilnym, uwzględniając wydanie i przeniesienie posiadania, a nie podatkowe zasady VAT.

W przypadku zawarcia i realizowania układu ratalnego, zmienia się termin płatności zaległości podatkowej, wpływając na wymagalność zobowiązań. Członek zarządu nie może być pociągnięty do odpowiedzialności bez rozważenia ww. skutków.