Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy podatkowe i sąd niższej instancji dopuściły się błędów proceduralnych, wybiórczo oceniając dowody, co skutkowało uchyleniem decyzji oraz wyroku. Rozstrzygnięcie miało na celu zapewnienie rzetelnej oceny wszystkich zgromadzonych materiałów dowodowych w kontekście uznania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018 r. poz. 644 ze zm.), w odniesieniu do nabycia niezgłoszonych do opodatkowania własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, nie nakłada na podatnika tego podatku obowiązku złożenia zeznania podatkowego, o którym

Zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wymaga, aby wydatek ten był rzeczywiście poniesiony i pozostawał w związku przyczynowym z osiągnięciem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, nie może stanowić podstawy do ujęcia wydatku w kosztach podatkowych.

Artykuł 272 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 190 ust. 4 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP może stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, nawet gdy Trybunał Konstytucyjny uzna za niezgodny z Konstytucją przepis będący podstawą orzeczenia niekończącego postępowania.

NSA uchyla wcześniejsze decyzje, uznając, że dowody nie potwierdzają fikcyjności transakcji. Uznaje brak prawidłowej oceny i nieuwzględnienie dostępnych dowodów za naruszenie zasad postępowania, co skutkuje przyznaniem podatniczce prawa do odliczenia podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowo organy podatkowe przyjęły datę 24 sierpnia 2020 r. jako datę zapoznania się strony z treścią decyzji. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na niedochowanie ustawowych terminów przez stronę.