Podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli, nawet jeśli nie sprawują faktycznego władania, o ile nie wykażą ujawnionej na zewnątrz woli samoistnego posiadania przez inny podmiot.

Kwalifikacja obiektów jako budowli lub budynków wymaga szczegółowej analizy cech technicznych i trwałego związania z gruntem, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Należy unikać błędnej klasyfikacji zgodnie z orzecznictwem NSA.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu w związku z brakiem wykazania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności w kontekście dowolnej oceny dowodów oraz błędnie zakwalifikowanych transakcji jako kosztów uzyskania przychodów.

Podwyższenie kapitału zakładowego przez jednostki gospodarki uspołecznionej na dzień 1 lipca 1984 r. nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych po akcesji do UE, respektując zasadę stand-still oraz zwolnienia historyczne w prawie krajowym.

NSA orzekł, że obiekty takie jak wieże pod maszynami, hale namiotowe oraz stacje transformatorowe wymagają ponownej analizy i kwalifikacji na gruncie przepisów prawa podatkowego w kontekście opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Przy kwalifikacji obiektów jako budowli czy budynków znaczenie ma umiejscowienie, trwałe związanie z gruntem oraz techniczna rola obiektu. Kwalifikacja podatkowa winna być poparta dokładną analizą techniczną każdego obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie umorzenia zaległości podatkowych została prawidłowo oddalona, gdyż pierwsza instancja nie uchybiła przepisom p.p.s.a. Decyzje związane z postępowaniem były zgodne z prawem.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest dopuszczalne wyłącznie dla decyzji ostatecznych. Wszczęcie postępowania w tym trybie nie jest możliwe, gdy decyzja jest nadal przedmiotem odwołania lub zaskarżenia, co wyklucza jej ostateczność.

Podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, jeżeli nie dochował należytej staranności w weryfikacji kontrahenta, który nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, co skutkuje zastosowaniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT przez organy podatkowe.

Odmowa prawa do odliczenia VAT z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, jest zasadna w przypadku niewykazania przez podatnika staranności w doborze kontrahentów, uzasadniając dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Zagadnienie wstępne w postaci ważności umowy darowizny współwłasności uzasadnia zawieszenie postępowania podatkowego, bowiem jego rozstrzygnięcie przez sąd powszechny jest warunkiem prawidłowego określenia kręgu podatników.

W zakresie rozpoznawania skargi na interpretację indywidualną organy podatkowe oraz sądy administracyjne nie są kompetentne do przeprowadzania kontroli konstytucyjnej przepisów prawa materialnego. Brak naruszenia prawa materialnego lub procesowego w zaskarżonym wyroku uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Dla przywrócenia terminu do wniesienia odwołania strona musi dołożyć szczególnej staranności, której brak powoduje oddalenie skargi kasacyjnej. Obowiązek monitorowania korespondencji powiązanej z ePUAP spoczywa na pełnomocniku, co wyklucza przywrócenie terminu przy niedochowaniu tego obowiązku.

Sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną, także w przypadku czynności przygotowawczych podjętych przez przyszłego nabywcę, nie może być uznana za działalność gospodarczą podlegającą VAT, jeśli te czynności nie wykraczają poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym.

Strona postępowania, świadomie uczestnicząc w obrocie karuzelowym, traci prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie nierzetelnych faktur, a organ podatkowy jest uprawniony do nakładania dodatkowych zobowiązań podatkowych.