W sytuacji, gdy organy podatkowe wykazały brak należytej staranności podatnika w weryfikacji transakcji, które stały się częścią oszustwa podatkowego, zasadne jest odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a u.p.t.u.

Postanowienie o wyłączeniu dokumentów ze względu na interes publiczny, wydane na podstawie art. 179 §1 Ordynacji podatkowej, nie podlega zażaleniu i jego legalność kontrolowana jest wyłącznie w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe, z którą jest związane.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., związane z uprawomocnieniem się orzeczenia sądowego, odnowuje termin biegu przedawnienia na wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, czyniąc ten termin trzyletnim, licząc od końca roku uprawomocnienia orzeczenia.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca w rzeczywistości, nie przysługuje, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik nie dochował elementarnych standardów należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i pochodzenia towaru.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwe, gdy brak należytej reprezentacji nie zostanie dowiedziony, a okoliczności faktyczne podawane jako podstawy wznowienia były znane przed zakończeniem postępowania sądowego.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania, uznając za bezzasadne zarzuty dotyczące nienależytej reprezentacji Skarżącej oraz nieistnienia nowych okoliczności lub dowodów wpływających na wynik orzeczenia sądu administracyjnego.

W przypadku istnienia uzasadnionego przypuszczenia nadużycia prawa, gdzie czynności opodatkowane prowadzą do uzyskania korzyści podatkowych sprzecznych z celem tej regulacji, organ podatkowy jest uprawniony do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Grunty oznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczone pod zabudowę (symbolem RPm) nie mogą być uznane za tereny niezabudowane inne niż budowlane. Ostateczna decyzja inwestycji przesądza o ich budowlanym charakterze, uniemożliwiając zwolnienie VAT.

Odliczenie podatku VAT na podstawie proporcji powierzchniowej bez jednoznacznego przyporządkowania kwot do działalności opodatkowanej i zwolnionej nie spełnia wymogów art. 90 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym, decyzja organu podatkowego była zgodna z prawem.

Uczestnictwo podatnika w oszustwie podatkowym typu karuzelowego, nawet bez uzyskania korzyści, stanowi przesłankę do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Podatnik, który świadomie współdziała w procederze, nie zachowując należytej staranności, traci uprawnienia wynikające z dyrektywy VAT i krajowych przepisów podatkowych.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest dopuszczalne, gdy przed upływem ustawowego terminu zwrotu istnieją co najmniej uprawdopodobnione przesłanki wskazujące na potrzebę dalszej weryfikacji zasadności zwrotu, nawet jeśli przesłanki te wynikają z wątpliwości powstałych przy rozliczeniach za wcześniejsze okresy podatkowe.

Doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dokonane z naruszeniem art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej jest nieważne. W przypadku nieskutecznego doręczenia postanowienie nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych.

Spółka musi przedstawić pełną i rzetelną dokumentację potwierdzającą rzeczywiste wykonanie transakcji, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak odpowiednich dowodów, nawet wynikający ze śmierci prezesa, nie uzasadnia odstąpienia od tego wymogu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sytuacji, gdy wcześniejsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT zostało uchylone, nie może to skutkować przerwaniem ciągłości uprawnienia do przedłużenia, o ile takie uchylenie nie jest prawomocne. Uchylenie wyroku WSA z tego powodu było niezasadne.

W przypadku zamiany nieruchomości bez dopłat, podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, powinna być określana na poziomie wartości niższej z zamienianych nieruchomości, odzwierciedlającej wynagrodzenie subiektywnie ustalone przez strony transakcji.

Umorzenie postępowania karnego skarbowego nie skutkuje bezwzględnie bezskutecznością zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Ocena instrumentalności wszczęcia postępowania karnego zależy od kwalifikowanych i oczywistych okoliczności faktycznych i prawnych.