Według art. 23 ust. 1 pkt 38 updof koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia udziałów/akcji kalkuluje się na podstawie ich rzeczywistej wartości ekonomicznej w momencie zbycia, a nie historycznej wartości wydatków z momentu nabycia.

Nieruchomość, ujęta przez przedsiębiorcę w ewidencji środków trwałych, traktowana jest jako związana z działalnością gospodarczą, co uzasadnia stosowanie stawki podatkowej dla takich gruntów, niezależnie od faktycznego funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Grunty i budynki B. sp. z o.o. nie spełniają przesłanek do zwolnienia z podatku od nieruchomości jako infrastruktura kolejowa i powinny być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą.

Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, grunty przedsiębiorcy ujęte w ewidencji środków trwałych uznaje się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeśli służą lub mogą służyć jej celom, co uzasadnia zastosowanie właściwej stawki podatkowej.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie wówczas, gdy faktura dokumentuje rzeczywiste świadczenie wykonane między wskazanymi w niej podmiotami; świadomość podatnika co do fikcyjności transakcji wyłącza to prawo niezależnie od formalnej poprawności dokumentu.

Artykuł 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 ma zastosowanie także do terminów materialnoprawnych określonych w prawie podatkowym, zawieszając ich bieg podczas stanu zagrożenia epidemicznego i umożliwiając ochronę prawną obywatelom w czasie pandemii.

Wydatki na szkolenia niezależnych współpracowników (B2B) nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów dla Spółki, gdyż nie pozostają w związku przyczynowym z jej przychodami. Szkolenia te służą zwiększeniu kompetencji niezależnych podmiotów, nie wpływając bezpośrednio na przychody Spółki.

Skarga kasacyjna złożona przez podatnika, J.S., została oddalona jako bezzasadna, ponieważ postępowanie podatkowe oraz decyzje organów były prawidłowe i zgodne z prawem. Faktury VAT zakwestionowane przez organy nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało miejsca; prawo do odliczenia podatku naliczonego wykluczono wobec fikcyjnych faktur VAT, co uzasadniało podtrzymanie decyzji podatkowych.

Zasadność przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT musi opierać się na konkretnych okolicznościach faktycznych wskazujących na potrzebę weryfikacji jego zasadności. Organ podatkowy jest obowiązany uzasadnić decyzję o przedłużeniu, przedstawiając szczegółowe przesłanki i działania świadczące o istniejących wątpliwościach.

Sąd prawidłowo ocenił, że brak rzetelności faktur i niemożność wykazania, że to kontrahent wykonał przedmiotowe usługi, prowadzi do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntów mieszkaniowych, dokonane z mocy prawa, stanowi odrębną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT, a gmina działa jako podatnik, nie organ władzy publicznej.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga szczegółowego uzasadnienia. Brak wskazania konkretnych przesłanek faktycznych i prawnych prowadzi do naruszenia zasad procedury podatkowej, uzasadniając uchylenie decyzji organu.

W przypadku wiążącej informacji stawkowej dotyczącej klasyfikacji towaru, produkt nie będący surowcem, lecz przedstawiany jako ekstrakt roślinny, powinien być zaklasyfikowany do pozycji CN 1302, a nie CN 2106, jako suplement diety. Taka klasyfikacja wyklucza preferencyjną stawkę VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uznał, iż brak dostatecznych dowodów potwierdzających rzeczywiste wykonanie usług przez kontrahenta uniemożliwia przyznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie zakwestionowanych faktur.

Z dniem doręczenia decyzji wymiarowej, postępowanie dotyczące decyzji zabezpieczającej staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego, zgodnie z art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Przeniesienie prawa własności nieruchomości wskutek działań podejmowanych przez pełnomocnika, w tym podziału działek i zmian przeznaczenia, wyczerpuje znamiona samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej, kwalifikując skarżącego jako podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, organ podatkowy musi dostatecznie uzasadnić to postanowienie w oparciu o konkretne przesłanki faktyczne, czego brak stanowi naruszenie podstawowych zasad procedury podatkowej i nie może być podstawą przedłużania terminu zwrotu.