Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że przy wyliczeniu limitu dla kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., przychody i koszty związane z działalnością zwolnioną z podatku w specjalnej strefie ekonomicznej są wyłączone.

Należności z tytułu udzielenia licencji na oprogramowanie komputerowe nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu umowy polsko-niemieckiej o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie podlegają opodatkowaniu w Polsce jako przychody z praw autorskich.

Umowy Shadow Share Agreement, związane z wynagrodzeniem członka zarządu, nie są instrumentami pochodnymi, lecz potencjalnie stanowią część wynagrodzenia ze stosunku pracy; brak podstaw do zastosowania klauzuli GAAR. Rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ podatkowy zgodnie z prawidłową klasyfikacją przychodów.

Wypłaty z tytułu umów S. (akcji cienia) są przychodami ze stosunku pracy, nie stanowią pochodnych instrumentów finansowych, co wyklucza zastosowanie klauzuli przeciw unikaniu opodatkowania (GAAR).

Marynarz pracujący na statku nieeksploatowanym w regularnym transporcie międzynarodowym nie kwalifikuje się do ograniczenia poboru zaliczek podatkowych czy zastosowania ulgi abolicyjnej. Interpretacja pojęcia transportu międzynarodowego nie narusza zasad równości opodatkowania.

Wydatki związane ze zbyciem przedsiębiorstwa mogą być uznane za koszty ogólne całokształtu działalności opodatkowanej VAT, uzasadniając odliczenie podatku naliczonego, o ile działalność opodatkowana jest kontynuowana po zbyciu. (NSA, wyrok z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 583/23).

Skarżący, którego przedsiębiorstwo weszło w skład zbycia, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących koszty zbycia jako związanych z działalnością opodatkowaną VAT, gdyż są one uznawane za koszty ogólne działalności gospodarczej.

W przypadku, gdy uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie spełnia wymogów przejrzystości i pełnego wyjaśnienia w zakresie uzasadnienia decyzji, narusza to zasady postępowania sądowoadministracyjnego, co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA z uwagi na błędną ocenę prawidłowości decyzji zabezpieczającej oraz przedawnienia zobowiązań podatkowych; sąd ten powinien przeanalizować legalność decyzji w odniesieniu do przedawnienia zarówno wobec uwag dotyczących art. 70 § 6 pkt 1 i 4 O.p. dokonywanych biorąc pod uwagę istniejące dane i dokumentację.

Były członek zarządu spółki nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki celem ustalenia zobowiązania podatkowego, gdyż nie konkretyzuje się wobec niego interes prawny w ramach tego postępowania (art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej).

Dla uznania, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, istotne jest posiadanie odpowiedniej infrastruktury i kontroli nad nią; sama współpraca z innym podmiotem nie stanowi o posiadaniu takiego miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz decyzje organu podatkowego z uwagi na brak wykazania przez organ istnienia oszustwa podatkowego oraz zasadności odmowy odliczenia VAT, zwracając sprawę do ponownego rozpoznania.

Wydatki banku na Fundusz Pomocowy SGB są ponoszone w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, a więc mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Przychody uzyskane z tytułu umów o akcje fantomowe powinny być kwalifikowane jako wynagrodzenie za pracę (przychody ze stosunku pracy), a nie kapitały pieniężne, ponieważ są ściśle związane z pełnioną funkcją członka zarządu i stanowią element motywacyjny za wykonaną pracę.

NSA uznał, że brak uchybień proceduralnych ze strony organu podatkowego oraz odpowiedniość zastosowanego prawa wykluczały zasadność skargi kasacyjnej; oddalenie skargi potwierdza prawomocność decyzji podatkowej.

Umożliwienie pracownikom korzystania z samochodów służbowych do dojazdu z miejsca zamieszkania na plac budowy, w przypadku braku stałego miejsca pracy i odpowiednich zabezpieczeń, może spełniać warunki wyłącznego użytkowania pojazdów do działalności gospodarczej.

Podatnik ma prawo stosować inny, bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji odliczenia VAT niż wzór wskazany w rozporządzeniu, jeżeli pozwala on lepiej odzwierciedlić specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną D.W., uznając merytoryczną poprawność decyzji o solidarnej odpowiedzialności wobec braku aktywności skarżącego w postępowaniu oraz zgodność z prawem doręczenia decyzji wymiarowej spółce.

Podmiot pełniący w ramach oszustwa karuzeli podatkowej funkcję bufora nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, a podatek wykazany w wystawionych fakturach podlega rozliczeniu jako podatek z pustych faktur.

W sprawie wznowienia postępowania podatkowego brak było przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Wyrok TSUE C-114/22 nie miał wpływu na treść decyzji z 2017 r., a skarga kasacyjna podlegała oddaleniu jako niezasadna.

W przypadkach wątpliwości dotyczących doręczenia decyzji administracyjnej na adres pełnomocnika, na organie spoczywa obowiązek wykazania, iż doręczenie zostało dokonane zgodnie z przepisami, a ewentualne uchybienia skutkują brakiem rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia decyzji.

Orzeczenie TSUE w sprawie C-114/22 nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu podatkowego, jeśli dotyczy inne podstawy prawnej niż wskazana w decyzji; brak związku pomiędzy pozornością transakcji a odmową prawa do odliczenia VAT w przypadku "pustych faktur".