Sąd kasacyjny uznał, że organ podatkowy naruszył art. 11 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwą recharakteryzację transakcji kontrolowanej, co skutkowało błędnym określeniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym. Tym samym decyzja organu została uchylona.

W postępowaniu interpretacyjnym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie może odmówić wszczęcia postępowania wskazując na charakter poglądowy lub hipotetyczny wniosku, o ile przepisy dotyczą raportowania schematów podatkowych, a wnioskodawca jest zainteresowanym podmiotem.

W sytuacji przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, strona musi uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu tego terminu; nawet najlżejszy stopień zawinienia wyklucza możność zastosowania art. 162 Ordynacji podatkowej.

Brak było przesłanek do uznania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezgodny z prawem, ponieważ polski sąd dokonał prawidłowej stosownej wykładni przepisów Dyrektywy VAT 112 oraz krajowego prawa podatkowego, a skarga nie wykazała rażącego naruszenia tak prawa krajowego, jak i unijnego w zakresie dochodzenia odliczenia VAT.

Budynki mieszkalne wynajmowane na cele mieszkaniowe w ramach działalności gospodarczej należy traktować jako niewykorzystywane na cele działalności gospodarczej, co skutkuje stosowaniem stawki podatkowej właściwej dla budynków mieszkalnych.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej oraz pominięcie prawomocnego wyroku. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania celem uwzględnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

NSA oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku z 19 stycznia 2023 r. w sprawie I FSK 1706/22, uznając brak rażącego naruszenia przepisów prawa unijnego, zwłaszcza w kontekście prawa do odliczenia VAT naliczonego.

Do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l., niezbędne jest wykazanie faktycznego, rzeczywistego wykorzystania budynków do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej; sama potencjalna możliwość takiego wykorzystania nie spełnia przesłanki ‘zajęcia’.

Dostarczenie decyzji podatkowej w sposób zgodny z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej skutkuje uznaniem prawidłowości doręczenia i wiąże się z koniecznością przestrzegania terminów odwoławczych. Skarga kasacyjna nie uwzględniona wobec braku podstaw do wzruszenia dotychczasowych ustaleń faktycznych.

Postępowanie karne skarbowe nie może służyć wyłącznie instrumentalnemu zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; skuteczność wszczęcia takiego postępowania musi być oceniona przez pryzmat merytorycznych działań podejmowanych przez organ.

Decyzja podatkowa dotycząca zobowiązań VAT została uchylona z uwagi na niewystarczające dowody wspierające zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wymaga się dalszego wyjaśnienia przez organ zasadności zawieszenia terminu przedawnienia wraz z potwierdzeniem od Prokuratury.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeżeli w czasie pełnienia funkcji nie zostały złożone wnioski o upadłość, a brak działania nie wynikał z przyczyn niezależnych od niego.

Podmiot, który świadomie uczestniczy w oszustwie podatkowym polegającym na zorganizowanym łańcuchu transakcji pozbawionych rzeczywistego celu gospodarczego, nie jest uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

Brak prawa do odliczenia VAT w przypadku uczestnictwa podatnika w oszustwie podatkowym typu karuzelowego, nawet przy rzeczywistym istnieniu towarów. Fiskus może odmówić odliczenia, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych.

W postępowaniu kasacyjnym dotyczącym zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku VAT na poczet zaległości, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaliczenie następuje z dniem złożenia deklaracji VAT i nie podlega oprocentowaniu, potwierdzając zasadność postanowienia organu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe zasadnie wydały decyzję o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego wobec spółki z uwagi na istniejące przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań podatkowych, związane z podejrzeniem udziału spółki w oszustwie podatkowym oraz jej słabą sytuacją finansową.

Działania podatnika mające na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowych poprzez sztuczne zamierzenia między powiązanymi spółkami, nie mogą być uznane za rzeczywistą działalność gospodarczą uprawniającą do odliczeń VAT.

Prawo do odliczenia VAT traci podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja udokumentowana fakturą nosi znamiona oszustwa.