Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe, gdy spełnione są przesłanki z art. 116 o.p., w szczególności bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz niewystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w terminie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania bez rażącego naruszenia prawa. Wymierzona kara grzywny, jako środek dyscyplinujący, była zasadna.

Wydatki na części produkcyjno-administracyjne, o ile są związane z rozwojem działalności produkcyjnej, mogą być uznane za koszty kwalifikowane nowej inwestycji, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 7 u.w.n.i. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieprawidłowe doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi strony, z pominięciem formy komunikacji elektronicznej zgodnie z Ordynacją podatkową, skutkuje uznaniem, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co uzasadnia odrzucenie skargi na wojewódzkim szczeblu sądowym.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli istnieje faktyczny bądź potencjalny związek z taką działalnością, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza oddalenie skargi kasacyjnej M. M. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Wyrok wskazuje na konieczność precyzyjnego formułowania zarzutów kasacyjnych. Brak uchybień procesowych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.K. zostaje oddalona z powodu nieprecyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz braku należytego uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwia skuteczne podważenie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych decyzji organu oraz wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu podatkowego, potwierdzając, że sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli działania właściciela nie wykraczały poza ramy zwykłego zarządu majątkiem osobistym.

Rozliczenie VAT w transakcji aportu nieruchomości między P. Spółka z o.o. a P. S.A. wymaga ponownego zbadania, czy istotnym celem było osiągnięcie nieuprawnionej korzyści podatkowej; organ odwoławczy nie może zastąpić sądu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Brak wymaganych prawem oświadczeń nabywców oleju opałowego uniemożliwia zastosowanie obniżonej stawki akcyzy, niezależnie od faktycznego przeznaczenia paliwa. Zasada proporcjonalności wynikająca z prawa unijnego nie została naruszona przez orzeczenie nakładające podatek w pełnej stawce.

Dla uzyskania zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości, nie jest konieczne zamieszkiwanie na stałe w nabytym lokalu, jeżeli wydatki spełniają warunki określone w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., wystarczy przeznaczenie ich na cele mieszkaniowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję organu podatkowego, wskazując, że transakcje dotyczące obrotu paliwami przez T. nie stanowiły wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, lecz zakupy krajowe z prawem do odliczenia VAT. Transakcje powinny być kwalifikowane jako zakupy podatkowe w Polsce.

Sąd przyznaje, że organ podatkowy może nadawać rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej w oparciu o przesłanki krótkiego okresu przed przedawnieniem, bez oceny majątkowej podatnika, jeśli okoliczności nie wskazują na inną kategorię ryzyka.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego była uzasadniona, a zarzuty proceduralne i materialne nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa.