NSA stwierdza, iż brak zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu zgodnie z art. 116 § 1 O.p., mimo otwarcia późniejszego postępowania restrukturyzacyjnego, które nie łagodzi istniejącej niewypłacalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obciążenie Skarżącej karą porządkową za niestawiennictwo w charakterze świadka było zasadne oraz zgodne z prawem, przy braku naruszenia procedur przez organy skarbowe.

Instalacje i kontenery, nawet umieszczone w budynkach, mogą być traktowane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli nie są trwale związane z gruntem, co wyklucza ich klasyfikację jako budynki.

Nałożenie kary porządkowej za niestawiennictwo świadka na wezwanie organu podatkowego, które spełnia wymogi prawidłowości wezwania, jest zgodne z art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie korzystał z przysługujących mu uprawnień zgodnie z przepisami ochronnymi Ordynacji podatkowej.

Tymczasowe obiekty budowlane, nie będące trwale związane z gruntem, podlegają opodatkowaniu jako budowle podatkowe. Instalacje i urządzenia w obiektach przemysłowych mogą być kwalifikowane jako odrębne budowle, jeśli pełnią funkcję niezależną od budynku.

Koncepcja "look-through approach" nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa krajowego i międzynarodowego. Przy wypłatach odsetek na rzecz pośrednika należy kierować się literalnym brzmieniem ustawy i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że procedury zastosowane przez organy administracyjne naruszyły prawo strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, co spowodowało uchylenie decyzji organu odwoławczego i uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., jak zmieniono go od 2018 roku, narusza konstytucyjną zasadę ochrony interesów w toku, gdyż pozbawia podatników prawa do kontynuowania uznawania odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów zapoczątkowane przed zmianą prawa.

Dokumentacja podatkowa musi w pełni udokumentować i uzasadniać prawo do zaliczenia wydatków z tytułu korekt cen transferowych do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W przeciwnym wypadku organy podatkowe mają podstawy do odmowy uznania takich wydatków za koszty podatkowe.

Korekta cen transferowych oraz związane z nią opłaty, bez kompletnie udokumentowanego związku z przychodami, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, co wyklucza możliwość stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak podstaw prawnych do jej uwzględnienia.

Przeszkody pandemiczne nie wpływają na stawkę podatku od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą; podmiot posiadający nieruchomość jako przedsiębiorca pozostaje zobowiązany płacić wyższą stawkę, nawet przy czasowym zaprzestaniu korzystania z nieruchomości.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie spełnił przesłanek egzoneracyjnych, takich jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie lub wskazanie mienia spółki do zaspokojenia zaległości.

Przejściowe ograniczenia działalności gospodarczej wywołane pandemią COVID-19 nie pozbawiają nieruchomości posiadanej przez przedsiębiorcę związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie wpływając na stosowaną stawkę podatku od nieruchomości zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Opodatkowaniu podlega powierzchnia użytkowa budynków określona na podstawie protokołu oględzin, jeśli podatnik uniemożliwił przeprowadzenie oględzin biegłego. Dane ewidencji gruntów nie są jedyną źródlaną podstawą wymiaru podatków w przypadku braku niezbędnych informacji.

W sytuacji braku danych ewidencyjnych organy podatkowe mają prawo ustalić podstawę opodatkowania budynków na podstawie innych dowodów, nawet gdy skarżący uniemożliwia ponowne oględziny. NSA podtrzymał zasadność opodatkowania budynków według powierzchni użytkowej ustalonej w trakcie dostępnych oględzin.

Faktury sprzedażowe VAT RR nie odzwierciedlające rzeczywistych transakcji i zawierające istotne błędy formalne nie mogą stanowić dowodu uznania kosztów poniesionych w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych, niezależnie od opisanej przez Skarżącego staranności w ich wystawieniu.