Odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona poprzez powoływanie się na brak wiedzy o stanie finansów spółki, gdyż obowiązkiem zarządu jest stałe monitorowanie jej kondycji i terminowe podjęcie działań upadłościowych.

W przypadku posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, który deklaruje ją jako środek trwały w działalności gospodarczej, podwyższone stawki opodatkowania mogą znaleźć zastosowanie, mając na uwadze związek z działalnością gospodarczą. Zarzuty kasacyjne muszą spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie nie podlegają skutecznej kontroli sądowej.

Obiekt budowlany, który spełnia kryteria budynku określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od stanu technicznego i faktu posiadania instalacji, jeżeli spełnia wymogi trwałego związania z gruntem, posiadania przegród budowlanych, fundamentów i dachu.

Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z art. 240 § 1 o.p. musi być złożony terminowo i oparty na przesłankach tam określonych. Wnioski spóźnione lub oparte na niezgodnych przesłankach podlegają oddaleniu.

Nabycie nieruchomości przez Bank w ramach odzyskiwania wierzytelności pozostaje w związku z działalnością gospodarczą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Naruszenie przez skarżącego terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz brak wykazania nowych okoliczności prawnych lub faktycznych uniemożliwiają wznowienie postępowania podatkowego, co uzasadnia odmowę merytorycznego rozpatrzenia wniosku przez organy administracji.

Nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorców, faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu stawkami właściwymi dla działalności gospodarczej, niezależnie od formy organizacyjno-prawnej posiadacza.

1. Przepisy o dowodach (rozdział 11 dział IV: art. 180 - art. 200d O.p.) właściwe dla postępowania podatkowego nie mają zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku VAT w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. w związku z art. 274b O.p. i innymi przepisami regulującymi czynności sprawdzające (dział V Ordynacji

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1645/21, uznając brak spełnienia formalnych wymogów prawnych jako podstawę do zastosowania wyższej stawki akcyzy bez naruszenia zasady proporcjonalności prawa UE.

Nieruchomości posiadane przez Agencję, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, właściwymi dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od publicznego charakteru zadań Agencji.

Budynki mieszkalne wynajmowane przez podmiot gospodarczy na cele mieszkaniowe najemców nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż wynajem taki nie przekształca ich funkcji mieszkaniowej na działalność gospodarczą.

Przedłużenie terminu zwrotu różnicy VAT, jeśli zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji, jest możliwe w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Organa podatkowe działały zgodnie z prawem, wydłużając termin zwrotu, bazując na nadal prowadzonej weryfikacji rozliczenia.

Zarządzenie i wykonanie formalnych wymogów dokumentacyjnych określonych w ustawie o podatku akcyzowym są zgodne z prawem Unii Europejskiej, a ich naruszenie nie skutkuje automatycznym przyjęciem niższej stawki podatkowej.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z doręczeniem zarządzenia zabezpieczenia biegnie dalej po zakończeniu postępowania zabezpieczającego, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd oddalił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku NSA, uznając, że brak dowodów dokumentalnych złożonych oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego uzasadniał nałożenie stawki akcyzy dla olejów napędowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.

Brak złożenia wymaganej dokumentacji (oświadczeń nabywców i zestawień) skutkuje niemożliwością przyznania preferencyjnej stawki akcyzowej, skutkując stosowaniem stawki podstawowej dla paliw napędowych, bez względu na faktyczne przeznaczenie paliwa. Spełnienie wymogów formalnych dokumentacji jest obligatoryjne dla ulgi akcyzowej.