Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty i powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego do wysokości dokonanej kompensaty, natomiast postanowienie organu podatkowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i potwierdza skutek już wcześniej zaistniały.
Zaliczenie zwrotu VAT, dokonane z mocy prawa przed ogłoszeniem upadłości, nie wchodzi do masy upadłości. Działanie organu podatkowego po upadłości jedynie potwierdza uprzednio zaistniałe skutki prawne.
W przypadku posiadania oleju napędowego o nieznanym pochodzeniu, podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego, chyba że wykaże, iż podatek ten został już zapłacony przez sprzedawcę. Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dotyczącego technicznego aspektu zmiany parametrów paliwa, nie narusza zasad postępowania jeśli okoliczności sprawy nie wymagają wiedzy specjalistycznej.
Kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów objętych w zamian za wkład niepieniężny przed 2001 r. jest wartość bilansowa majątku wniesionego jako całość do spółki kapitałowej. NSA potwierdził prawidłowość interpretacji WSA, uznając, że punktem odniesienia są przepisy z momentu objęcia udziałów.
Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadności i usprawiedliwień prawnych; Nie wykazano wpływu zarzucanych naruszeń na wynik orzeczenia. Postępowanie sądowe zgodne z kryteriami prawnymi, a zarzuty nie spełniały wymaganego formalizmu.
Serwery komputerowe, zarówno wirtualne, jak i fizyczne, stanowią urządzenia przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a wynagrodzenie za ich użytkowanie podlega opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła.
Moment poniesienia wydatków kwalifikowanych w kontekście pomocy publicznej, zgodnie z przepisami, wyznacza moment ich faktycznego wydatkowania, a nie zaliczenia do ewidencji środków trwałych.
Wniosek podatnika o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej niewypełniony formalnie, pozostawiony bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, nie narusza prawa, jeśli podatnik nie usunie braków w określonym terminie. Postępowanie procesowe wymagające kompletności wniosku, bez możliwości przedłużenia ustawowego terminu.
Spłata kredytu hipotecznego obciążającego zbywaną nieruchomość oraz wydatki na jej utrzymanie nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, co wyklucza je ze zwolnienia z opodatkowania dochodu z jej sprzedaży pod art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f.
Zaskarżony wyrok i decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zostały uchylone. Organy podatkowe nie dostarczyły wystarczających dowodów na stwierdzenie nadużycia prawa, w konsekwencji należy ponownie przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem unijnych standardów w zakresie przepisów o VAT.
Brak uprawdopodobnienia braku winy podatnika w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, nie usprawiedliwia przywrócenia terminu, nawet w kontekście stanu epidemii COVID-19. Organizacja pracy wpływająca na dochowanie terminów procesowych leży po stronie podatnika.
Sąd kasacyjny oddalił skargę na wyrok sądu pierwszej instancji z powodu braku uzasadnienia zgody organu na zablokowanie środków na rachunku VAT. Organ skarbowy nie wykazał prawdopodobieństwa wystąpienia zaległości podatkowych.
W przypadku skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej, które nie zmierza do obejścia prawa ani utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością, Naczelny Sąd Administracyjny umarza postępowanie kasacyjne oraz zarządza zwrot wpisu sądowego.
Cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, jeżeli nie zmierza do obejścia prawa ani nie narusza interesu publicznego, a postępowanie kasacyjne podlega umorzeniu (art. 60 i 161 p.p.s.a.).
Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie uzasadnia zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego; zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchylający decyzję odpodatkową jest zgodny z prawem, mimo wadliwego uzasadnienia.
W świetle ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, mającego na celu jedynie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.