Niepodniesienie zarzutu naruszenia art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej dotyczącej ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, jako niezasadnej, z uwagi na brak przesłanek warunkujących takie ograniczenie.

Zwrot zwolnienia z podatku od nieruchomości, wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie przyznaje selektywnej korzyści, a tym samym nie narusza art. 107 ust. 1 TFUE jako niedozwolona pomoc publiczna.

„Rażące naruszenie prawa” w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. oznacza kwalifikowaną wadliwość polegającą na oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisem prawa materialnego, a nie jedynie wadliwość oceny dowodów.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d i art. 19 u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu oraz wysokość przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości są ściśle określone, a zapłata na rzecz poprzedniego właściciela roszczeń nie jest kosztem uzyskania przychodu ani kosztem odpłatnego zbycia.

Praca na statku badawczo-pomiarowym nie kwalifikuje się jako 'transport międzynarodowy', co wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej i odpowiednich przepisów Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, przy jednoczesnym braku przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na PIT.

Skarga kasacyjna G.S. na decyzję Regionalnej Izby Obrachunkowej o nieważności uchwały podatkowej Rady Gminy została oddalona; doręczenie uchwały i procedury były zgodne z prawem, a zmiana stawek podatku nieruchomości musi mieć przepisy przejściowe.

Dochody polskiego rezydenta podatkowego uzyskane z pracy na jednostkach morskich eksploatowanych do celów wiertniczych, a niewykonywanych w transporcie międzynarodowym, podlegają opodatkowaniu w Polsce; brak zastosowania mechanizmów unikania podwójnego opodatkowania oraz ulgi abolicyjnej.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na udział w zysku w trakcie roku obrotowego, a obowiązki płatnika aktualizują się dopiero po zakończeniu roku podatkowego, co wynika z art. 41 ust. 4e oraz art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f.

Określona w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przesłanka stwierdzenia nieważności występuje wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa.

Stacje ładowania pojazdów, ze względu na ich fizyczne powiązanie z budowlanym fundamentem, nie stanowią wolnostojących urządzeń technicznych, a zatem nie mogą być uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Sąd oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie spełnił przesłanek z art. 22 § 2a o.p. dotyczących uprawdopodobnienia wysokiej niewspółmierności zaliczek na podatek dochodowy. Decyzja organu oparta na przyjętej wykładni prawa była prawidłowa.

Płatnikowi przysługuje wynagrodzenie jedynie z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa, nie zaś wyłącznie z tytułu pobrania tych podatków.