Skarga kasacyjna podatnika D. sp.j. oddalona; uznanie prawidłowości decyzji organów podatkowych w zakresie odmowy prawa do odliczenia VAT ze względu na brak rzeczywistych transakcji i proceduralne niedociągnięcia.

Przesłanki skuteczności doręczenia postanowień proceduralnych, stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej, uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu podatku. Fikcja doręczenia uznawana jest za skuteczny mechanizm doręczenia, przy braku dowodów na jej nieskuteczność.

Członek zarządu spółki z o.o. nie uwalnia się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe bez wykazania swojej niezawinionej niemożności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, co obciąża go dowodowo na podstawie art. 116 § 1 o.p.

Nieruchomości używane do prowadzenia działalności gospodarczej podlegają wyższym stawkom podatkowym, co wyklucza możliwość stosowania zwolnień. Przedsiębiorcy nie przysługuje zwolnienie od podatku od nieruchomości, jeżeli cała obiektowa powierzchnia była wykorzystywana gospodarczo.

Przyjęcie, że członek zarządu jest zwolniony z odpowiedzialności podatkowej z art. 116 Ordynacji podatkowej tylko dlatego, że spółka posiada jednego wierzyciela, prowadziłoby do naruszenia zasady równego traktowania oraz osłabienia funkcji ochronnej tej instytucji.

Określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112c u.p.t.u. jest zgodne z zasadą proporcjonalności, jeżeli podatnik świadomie popełnia oszustwo podatkowe. Zastosowanie sankcji w wysokości 100% jest uzasadnione wobec świadomego unikania praw podatkowych przez podatnika.

Wiążąca klasyfikacja gruntów zawarta w ewidencji gruntów i budynków przesądza o ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od faktycznego pokrycia terenów wodami powierzchniowymi.

Posiadanie nieruchomości przez bank, nabyte w celu odzyskania wierzytelności, pozostaje w związku z działalnością gospodarczą, uzasadniając opodatkowanie wyższą stawką, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., niezależnie od faktycznego wykorzystania.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia funkcji zarządczej, niezależnie od liczby wierzycieli spółki, a zwolnienie z tej odpowiedzialności może nastąpić wyłącznie, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub że niezłożenie wniosku nie wynika

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli nie wykazał, iż nie zawinił w ich powstaniu lub powstały one mimo działania egzoneracyjnego. Analiza jego roli i uprawnień w spółce musi być prawidłowo udokumentowana.

Członkowie zarządu spółki odpowiadają solidarnie za jej zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna. Zaskarżenie tej decyzji było bezzasadne wobec spełnienia przesłanek odpowiedzialności i prawidłowego postępowania organów podatkowych.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego przed terminem przedawnienia, które obejmuje czynności procesowe, nie może być uznane za instrumentalne dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż uchybienia proceduralne i brak gruntownej analizy okoliczności faktycznych przez sąd pierwszej instancji uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu podatkowego, umożliwiając ponowne przeprowadzenie postępowania.

Artykuł 11 u.p.d.o.p. nie dopuszcza stosowania mechanizmu redefiniowania transakcji jako podstawy opodatkowania w stanie prawnym obowiązującym do 2019 r. Nie jest możliwe pominięcie skutków podatkowych transakcji oparte na rzekomym zastosowaniu tzw. cen transferowych.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego możliwe jest, jeżeli postępowanie karne skarbowe nie zostało wszczęte wyłącznie w celu zawieszenia tego terminu. Dochodzenie faktycznych przesłanek prawnych wymaga analizy kontekstu decyzji zawieszenia. NSA oddalił skargę, potwierdzając brak instrumentalnego działania organów.

NSA stwierdził, że art. 11 u.p.d.o.p. w brzmieniu sprzed 2019 r. nie uprawniał organów podatkowych do recharakteryzacji transakcji, a jedynie umożliwiał korektę cen transferowych bez pomijania skutków prawnych przedmiotowych transakcji.

Nieodpłatne przekazanie towarów, w tym węgla, podlega opodatkowaniu VAT, jeżeli podatnik odliczył wcześniej podatek naliczony związany z kosztami ich nabycia, wytworzenia lub wydobycia.

Dla zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p., płatnik zobowiązany jest zweryfikować, czy odbiorca świadczenia jest jego rzeczywistym właścicielem oraz czy transakcja nie tworzy sztucznej struktury ukierunkowanej na unikanie opodatkowania. Bez spełnienia tych warunków pobór podatku jest obligatoryjny.

Niezgodność pomiędzy treścią faktury a rzeczywistym przebiegiem transakcji – w szczególności brak tożsamości podmiotowej pomiędzy wystawcą faktury a rzeczywistym dostawcą towaru lub usługodawcą – wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego, chyba że podatnik działał w dobrej wierze i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł powziąć wiedzy o tej nieprawidłowości.

Skarga kasacyjna została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uznając brak dowodów na rzeczywistość transakcji jako podstawę prawną do odmowy odliczenia podatku VAT.