Obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości ciąży na właścicielach nieruchomości, jeśli nie wskażą, że innemu podmiotowi służyłby status posiadacza samoistnego, wyprzedzający ten obowiązek.

Skarga kasacyjna I.Z. została oddalona z powodu niespełnienia wymogów formalnych dotyczących precyzyjnego określenia i uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwiło ich merytoryczną ocenę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że organy administracyjne błędnie oceniły przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyrok WSA, uwzględniający skargę podatnika, jest zasadny ze względu na naruszenie prawa procesowego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Decyzje o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich muszą być doręczane na faktyczny adres zamieszkania, a nie formalny adres rejestracji działalności. W przypadku błędnego doręczenia adres ten nie uruchamia terminu zaskarżenia.

Dofinansowanie przyznane z FGŚP na podstawie art. 15g i 15gg ustawy o Covid-19, związane z działalnością w SSE, kwalifikuje się jako dochód zwolniony od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., jeżeli istnieje ścisły związek z działalnością strefową.

Przywrócenie terminu procesowego nie jest możliwe, gdy uchybienie wynika z zaniedbań pełnomocnika zawodowego, chyba że strona wykaże brak winy w granicach staranności wymaganej od profesjonalisty.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego związana z rozstrzygnięciem NSA o VAT nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 282 § 2 P.p.s.a., gdy zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się merytorycznie do kluczowych kwestii wykładni przepisów unijnych i krajowych.

Odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej na podstawie art. 26b ust. 3 u.p.d.o.p. należy uznać za zasadną, jeżeli organ podatkowy uzasadni istnienie obiektywnych wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności oraz podejrzeń o unikanie opodatkowania przez sztuczne struktury.