Jednostki samorządu terytorialnego, dla wykazania prawa do odliczenia VAT, mogą zastosować metodę prewspółczynnika "czasowego" zamiast metody "obrotowej", jeśli bardziej adekwatnie oddaje ona specyfikę ich działalności gospodarczej.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, ustanowione w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie stanowi selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nie wymaga notyfikacji Komisji Europejskiej.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie przyznaje selektywnej korzyści i nie wymaga notyfikacji Komisji Europejskiej.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., nie jest selektywną pomocą publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej następuje z końcem piątego roku od zakończenia roku podatkowego, a zawieszenie terminów z art. 15zzr ustawy COVID-19 nie ma w tym przypadku zastosowania.

Bocznica kolejowa, udostępniana przewoźnikom kolejowym, może korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., niezależnie od szerokości torów, na zasadzie literalnej wykładni przepisu i bez zawężania jego zakresu.

Stawka 30% dodatkowego zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 112b ust. 1 ustawy o VAT, ma charakter stawki maksymalnej, ustalanej proporcjonalnie do okoliczności naruszenia, w tym jego przyczyn, rozmiarów i skutków oraz stopnia zawinienia podatnika.

Zwalnianie z podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie jest formą selektywnej pomocy państwowej według art. 107 TFUE, co wyklucza konieczność jego notyfikacji jako niedozwolonej pomocy publicznej.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej nie stanowi selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, nie wymaga notyfikacji i jest zgodne z prawem UE.

Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I FSK 123/25: Skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora IAS w Łodzi została oddalona z powodu braku wystarczającego materiału dowodowego, który mógłby legalnie uzasadnić decyzję podatkową dot. zakwestionowanych transakcji VAT spółki A. sp. z o.o.

Nałożenie niepodatkowego zobowiązania budżetowego w podatku od towarów i usług nie wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego zgodnie z KPA, a kontrola sądowa uznaje proporcjonalność nałożonej sankcji 30%.

Organ interpretacyjny odmawiający wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej z powołaniem się na brak kompleksowości wniosku, zobowiązany jest wezwać stronę do sprecyzowania wniosku w celu jego merytorycznego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie słusznie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na brak dostatecznych podstaw do instrumentalnego wszczęcia postępowania karno-skarbowego, które miało za cel wydłużenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Artykuł 70 § 6 pkt 1 Ordynacji Podatkowej wymaga od organu podatkowego wyjaśnienia zasadności wszczęcia postępowania karnego skarbowego. WSA trafnie dopatrzył się instrumentalności wszczęcia postępowania, co mogło skutkować przedłużeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, wymagającej zgodności z prawem unijnym jako forma pomocy publicznej, podlega ocenie zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili orzekania, co wyklucza zastosowanie takiej ulgi bez notyfikacji Komisji Europejskiej, jeśli jej przepisy nie stanowią programu pomocowego.

Ulga inwestycyjna w podatku rolnym dla dużych przedsiębiorstw, niespełniająca warunków pomocy de minimis ani niezgłoszona jako pomoc indywidualna, nie jest dopuszczalna w świetle prawa Unii Europejskiej i krajowych regulacji pomocy publicznej.

Podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Należy wykazać konkretną operację gospodarczą oraz jej należyte udokumentowanie, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji z podmiotami wskazanymi jako ich wystawcy, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku na podstawie nierzetelnych faktur.