Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Decyzja o zabezpieczeniu majątkowym zobowiązania podatkowego na gruncie art. 33 § 1 o.p. jest zasadna, gdy istnieje uprawdopodobniona obawa niewykonania tego zobowiązania przez podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że uzasadniona obawa może wynikać z sytuacji finansowej Spółki i nietransparentnych działań z partnerami.

Odmowa wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej była uzasadniona, gdyż wnioskodawca oczekiwał oceny stanu faktycznego, co wykracza poza zakres kompetencji organu w postępowaniu interpretacyjnym.

Wniosek o wznowienie postępowania podlega oddaleniu, gdyż wyrok TSUE C-18/23 nie wpływa na rozstrzygnięcie w zakresie oprocentowania nadpłaty podatkowej, co wyklucza zastosowanie art. 272 § 2a P.p.s.a. w niniejszej sprawie.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych D. sp. z o.o. przez organ podatkowy była prawidłowa; spełnione zostały przesłanki wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, co uprawnia zastosowanie zabezpieczenia zgodnie z art. 33 Ordynacji podatkowej.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za określony okres podatkowy nie było prowadzone w sposób przewlekły, a wydana decyzja kończąca postępowanie mieściła się w przewidzianych prawem terminach, co przemawia za oddaleniem zarzutu przewlekłości.

W wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Y. przez Bank w trybie ustawy o BFG, nie dochodzi do pełnej sukcesji podatkowej; Y. pozostaje zobowiązane do skorygowania swoich rozliczeń VAT za okresy sprzed przejęcia.

Interpretacja przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania nie może mieć retrospektywnego zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016; przepisy te nie wpływają na stosunki prawne zamknięte przed ich wejściem w życie.

Skarga kasacyjna spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest bezzasadna. Transakcje komisowe, ewidencjonowane jako "marża niepodlegająca opodatkowaniu", podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką VAT 23% z uwagi na niewystarczające udokumentowanie sprzedaży.

Instytucja kultury, jaką jest Muzeum, ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych, nawet jeśli wykonuje nieodpłatne działania. Kluczowe jest uznanie obiektywnych znamion działalności gospodarczej, które nie ograniczają się wyłącznie do celów zarobkowych.

Organ podatkowy nie odniósł się w interpretacji indywidualnej do kwestii kompleksowych usług medycznych, łamiąc zasadę pełnego rozpatrzenia zagadnień przedstawionych przez wnioskodawcę, przez co jego rozstrzygnięcie jest obarczone wadliwością proceduralną.

Złożenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku VAT po upływie terminu przedawnienia zgodnie z art. 79 § 2 Ordynacji Podatkowej skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia postępowania. Zasada nieszkodzenia z art. 14k § 1 Ordynacji nie neutralizuje skutku upływu tego terminu.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona. Postępowanie karno-skarbowe wszczęte wobec firmy uznano za uzasadnione, nie mające cech instrumentalnych w postaci wyłącznie formalnego przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Skarga kasacyjna G. Sp. z.o.o. jest niezasadna wobec braku naruszeń art. 200 Ordynacji podatkowej i zasad podatkowego postępowania dowodowego, a połączenie rozstrzygnięć podatkowych w jednej decyzji nie naruszał reguł procesowych.

Instrumentalne wszczynanie postępowań karnoskarbowych w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest niedopuszczalne, a decyzje organów podatkowych muszą zawierać stosowne uzasadnienie, które umożliwia ich kontrolę sądową.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki A. wskazuje, że faktury wystawione w procedurze obrotu urządzeniem w grudniu 2019 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego z przepisów ustawy o VAT.

NSA uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie może obejmować oceny dochowania należytej staranności podatnika, jako że stanowi to ustalenie faktyczne, niepodlegające interpretacji przepisów. Właściwym trybem dla takich ustaleń jest postępowanie podatkowe, nie interpretacyjne.

W sytuacji, gdy uzasadnienie organu nie spełnia wymogów przepisów prawa procesowego, sąd administracyjny może uchylić jego decyzję, nawet jeśli uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnych wskazań co do dalszego postępowania.

Faktury VAT wystawione przez podatnika, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji i są uznane jako "puste", stanowią oszustwo podatkowe; tym samym nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Wniesienie sprzeciwu do czynności kontrolnych podatkowych, prowadzonych bez zawiadomienia na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 2 Prawa przedsiębiorców, jest prawnie niedopuszczalne zgodnie z art. 59 ust. 2 tej ustawy.

Wniesienie odwołania od decyzji podatkowej, zanim otworzy się termin do jego wniesienia, skutkuje jego niedopuszczalnością. W sytuacjach nadzwyczajnych, doręczenie decyzji na prywatne adresy członków zarządu może być uznane za informacyjne, nie naruszające prawa.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora KIS o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, wskutek naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, zostało prawidłowo uchylone przez WSA, gdyż M.P. spełniła formalne wymogi wniosku o interpretację VAT usług medycznych.