W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, należy dokonać rzetelnej oceny zarówno proceduralnej, jak i merytorycznej istoty sporu, z uwzględnieniem możliwości podważenia ustaleń wymiarowych oraz badania instrumentalności postępowania karnego skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok i decyzje wcześniejszych instancji, wskazując na konieczność kompletnej oceny dowodów w sprawie o wysokość podatku akcyzowego, z uwzględnieniem wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę.

Sprzedaż działek gruntu przez skarżącego, mimo podejmowanych aktywności związanych z ich przygotowaniem do sprzedaży, nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, co wykluczało uznanie skarżącego za podatnika VAT. Skarga kasacyjna została oddalona.

Podatnikowi odmawia się prawa do zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych z tytułu braku dostatecznych dowodów na faktyczne przejęcie towaru przez odbiorców oraz zaniedbanie staranności w doborze kontrahentów, co wskazuje na uczestnictwo w oszustwie podatkowym.

W sprawach dotyczących przedawnienia zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego po jego faktycznym użyciu, ale przed upływem terminu przedawnienia, przerywa jego bieg.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ocenie sądu administracyjnego podlega jedynie zgodność z prawem decyzji o odmowie wydania zaświadczenia, a nie legalność wcześniejszej korekty zaświadczenia, która musi zostać zaskarżona oddzielnie, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Przedawnienie zaległości podatkowej nie zachodzi, gdy podejmowane są skuteczne środki egzekucyjne oraz wszczynane są postępowania karne skarbowe, które przerywają lub zawieszają bieg terminu przedawnienia. WSA winien ponownie rozpoznać sprawę, uwzględniając pełną ocenę dowodów na przerwanie biegu przedawnienia.

Ponowne doręczenie decyzji podatkowej, kwestionowanej przez stronę w postępowaniu podatkowym jako nieskutecznie doręczone, nie znajduje podstawy prawnej w przepisach Ordynacji podatkowej, ani nie uzasadnia wszczęcia odrębnego postępowania.

Pominięcie przez Sąd szczegółowych i jednoznacznych przepisów ustawowych dotyczących reguł kompensowania nadpłat z zaległościami podatkowymi, zawartych w art. 76 § 1 i art. 76a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), z których wynika, że taka kompensata następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty, poprzez odwołanie się do wybiórczo wskazanych

W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki, członek zarządu powinien mieć możliwość podważenia ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych zawartych w decyzji wymiarowej wobec spółki. Przeprowadzenie dowodu przeciwdowodowego jest warunkiem skutecznej obrony.

Z uwagi na ustrojową pozycję komornika sądowego oraz cywilnoprawny charakter nabycia egzekucyjnego, organ podatkowy nie jest uprawniony do samodzielnego kwestionowania skutków czynności egzekucyjnych dla potrzeb podatku VAT; wymagane jest współdziałanie z sądem powszechnym w celu ustalenia charakteru prawnego dokonanej czynności.

NSA uznał, że postanowienia dotyczące odpowiedzialności osób trzecich wymagają dokładnej weryfikacji podstaw do jej uznania oraz dotrzymania zasad proceduralnych, co obliguje do uwzględnienia prawa do obrony i właściwości organów podatkowych.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ma charakter akcesoryjny i in solidum, co oznacza, że nie może być szersza niż odpowiedzialność samego podatnika oraz powstaje wyłącznie w granicach istniejącego i nieprzedawnionego zobowiązania podatkowego spółki.

Wyrok sądu pierwszej instancji podlega utrzymaniu mimo błędów uzasadnienia, gdyż decyzje organów skarbowych w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe nie zostały proceduralnie i materialnie udowodnione, a odpowiedzialność osoby trzeciej wymaga skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.