Obiekt złożony z elementów rozmontowalnych, jak panele siatki czy blacha falista, nie spełnia definicji budynku wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jako iż nie stanowi trwałej przegrody budowlanej, co wyklucza jego kwalifikację jako budynku do celów opodatkowania.

Wiata na opakowania, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jej przegrody, m.in. z siatki, nie stanowią trwałego i funkcjonalnego elementu wydzielającego obiekt z przestrzeni.

Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania zbiorników jako obiektów budowlanych została podtrzymana, a skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Określenie wysokości zysku spółki, a co za tym idzie, także kwoty wypłacalnej komplementariuszowi tytułem udziału w zysku spółki jest możliwe po zakończeniu roku obrotowego tej spółki. Dopiero wówczas znana jest podstawa opodatkowania do obliczenia przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Natomiast ze względu na brak możliwości określenia

Prawo do jednorazowych odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 38k u.p.d.o.p. przysługuje również w przypadku wytworzenia środków trwałych w celu przeciwdziałania COVID-19, nie tylko przy ich nabyciu.

Brak wykazania przez organy podatkowe świadomego udziału podatnika w transakcjach oszukańczych uniemożliwia uznanie jego odpowiedzialności; okoliczności takie jak szybkie zwroty VAT, stosowanie standardowych procedur handlowych czy korzystanie z podmiotów pośredniczących nie mogą same w sobie świadczyć o świadomej współudziałowości w karuzeli podatkowej.

Określenie elementu przegrody budowlanej w definicji budynku wymaga, aby przegroda stanowiła trwałą fizyczną barierę, która wydziela budynek z przestrzeni zewnętrznej, a przegrody łatwe do demontowania, takie jak siatka stalowa, nie spełniają tej funkcji.

Wyrok TSUE C-613/23 nie wpływa na treść orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe, jeśli nie wykazano wpływu wykładni prawa unijnego na dotychczasowe rozstrzygnięcie polskiego sądu administracyjnego.

Wyrok TSUE C-613/23 nie ma znaczącego wpływu na treść wyroku NSA z dnia 27 września 2022 r., III FSK 1979/21, dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, ponieważ omawiane problemy prawne nie były przedmiotem skargi kasacyjnej i nie wpływają na decyzję sądową.

Wiata na opakowania nie spełnia definicji budynku w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż niewystarczająco wydziela przestrzeń za pomocą przegród budowlanych. Siatki ogrodzeniowe łatwe do demontażu nie spełniają wymogu trwałego oddzielania przestrzeni.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego; obowiązek podatkowy powstaje po zakończeniu roku i określeniu pełnej kwoty zobowiązania podatkowego.

Skarżąca nie wykazała prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; wszczęcie postępowania karnoskarbowego było uzasadnione, co wyklucza instrumentalne zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że spółka P. sp. z o.o. nie wykazała prawa do odliczenia podatku VAT, biorąc udział w fikcyjnym obrocie paliwami, co uzasadniało utrzymanie decyzji organów skarbowych.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, jeżeli usługa formalnie wykazana na fakturze w rzeczywistości nie została wykonana przez dostawcę ani jego podwykonawcę, zwłaszcza gdy brak jest odpowiednich zasobów do jej realizacji, a zgromadzone okoliczności wskazują na oszukańcze działanie dostawcy.

W przypadku gdy brak jest rzeczywistego wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy, podatnik nie ma prawa do zastosowania 0% stawki VAT, a wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie mające instrumentalnego charakteru zawiesza bieg terminu przedawnienia (NSA, sygn. akt: I FSK 96/22).

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną DIAS, utrzymując w mocy wyrok WSA uchylający decyzję o podatku VAT ze względu na brak dowodów na świadome uczestnictwo spółki w oszustwie podatkowym i naruszenie przepisów proceduralnych przez organ.

NSA oddala skargę kasacyjną P. sp. z o.o. wskazując, że nie istnieją podstawy prawne do zawieszenia obowiązku składania JPK_VAT, a jego ewentualne zawieszenie wymaga nowelizacji przepisów przez ustawodawcę.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, obliguje sądy administracyjne do kontroli, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego było uzasadnione i nie służyło jedynie instrumentalnemu zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.