Wyrok NSA z dnia 2 października 2018 r., sygn. II FSK 2783/16
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala (sprawozdawca), Mirosław Surma, Sędzia WSA (del.), Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Op 153/16 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 5 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Op 153/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016, poz.718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po rozpoznaniu skargi J. U. uchylił w części decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 5 lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego za 2009 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
2. Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 49/13 nie stanowi przeszkody prawnej do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem w dacie wydania i doręczenia decyzji przez organ podatkowy I instancji, przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") stanowił element systemu prawa, a późniejsza utrata jego mocy obowiązującej nie miała wpływu na legalność indywidualnych aktów stosowania prawa podjętych na jego podstawie. Za chybione uznał zarzuty skargi wskazujące na przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, bowiem organ I instancji orzekał przed momentem utraty mocy obowiązującej art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej, co dawało podstawę orzekania przez organ odwoławczy. Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" oraz 229 Ordynacji podatkowej. Zgodził się ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, że sformułowanie sentencji decyzji nie skutkuje wadliwością rozstrzygnięcia, która powodowałaby konieczność jego eliminacji z obrotu prawnego. Za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej, wskazując, że postępowanie przeprowadzone i zlecone przez organ odwoławczy miało charakter dodatkowy i uzupełniający w stosunku do materiału zgromadzonego przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji i co istotne, dotyczyło w zasadzie tylko jednego aspektu działalności podatników, a mianowicie gospodarstwa rolnego, podczas gdy przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji zgromadził szeroki materiał dowodowy dotyczący przychodów i wydatków małżonków.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
