Wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. I OSK 2237/13
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia WSA del. Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 83/13 w sprawie ze skargi G. M. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 83/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. L. na opisaną w sentencji decyzję Ministra Skarbu Państwa.
W jego uzasadnieniu Sąd podał, że w dniu 26 lipca 2012 r. G. M. L. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], o potwierdzeniu B. Z.-W. oraz B. Z. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku o stwierdzenie nieważności pełnomocnik skarżącej powołał przepisy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. oraz art. 158 § 2 K.p.a., wskazując że na skutek błędnych działań Wojewody Pomorskiego w sposób bezprawny wnioskodawczyni nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu o potwierdzenie prawa do rekompensaty zakończonym powyższą decyzją, skutkiem czego prawo do rekompensaty nie zostało jej przyznane. Zarzucił, że organ błędnie przyjął, iż nie przysługuje jej przymiot strony, skutkiem czego nie była informowana o toczącym się postępowaniu, nie otrzymywała powiadomień i innych pism procesowych. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni organ naruszył również przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), albowiem nie ustalił, że na dzień wydania decyzji dotychczasowej G. L. posiadała już obywatelstwo polskie, zatem mogłaby uzyskać prawo do rekompensaty. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2010 r. W jej uzasadnieniu wskazał, że została ona wydana z wniosku z dnia 29 stycznia 2008 r. B. Z.-W. i B. Z. i była skierowana wyłącznie do nich. Rozstrzygała wyłącznie o posiadaniu przez te osoby prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez M. Z. - ich poprzednika prawnego. Organ wskazał, że tylko te osoby wystąpiły o potwierdzenie prawa do rekompensaty w roku 2008, co jednoznacznie wykluczało możliwość zastosowania konsekwencji płynących z legitymacji łącznej, gdyż w dacie złożenia tego wniosku przepisy statuujące tę zasadę już nie obowiązywały. Zatem każdy z uprawnionych powinien we własnym imieniu wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty lub wyraźnie upoważnić do dokonania tej czynności przez innego spadkobiercę uprawnionego do dochodzenia tego prawa. W latach 90-tych G. M. L., która nie posiadała obywatelstwa polskiego złożyła oświadczenie, iż nie będzie się starała o nabycie w Polsce nieruchomości w zamian za mienie nieruchome pozostawione poza granicami Polski, jak również, że wyraża zgodę na nabycie w Polsce nieruchomości lub innej rekompensaty przez siostrę, tj. B. Z.-W. Organ wskazał, że wnioskodawczyni do dnia wydania rozstrzygnięcia merytorycznego wobec B. W.-Z. i B. Z., nie podjęła żadnych czynności, które świadczyłyby o zmianie lub unieważnieniu powyższego oświadczenia woli. Stanowiło to w jego ocenie dowód na okoliczność, iż G. M. L. odstępuje od ubiegania się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, wobec czego postępowanie prowadzone było wyłącznie wobec pozostałych spadkobierców M. Z. Z uwagi na to, a także ze względu na okoliczność, że do końca terminu na skuteczne wystąpienie z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty G. M. L. nie posiadała obywatelstwa polskiego, Minister stwierdził, że nie można zarzucić Wojewodzie Pomorskiemu rażącego naruszenia prawa w braku wezwania G. M. L. do udziału w toczącym się postępowaniu. Natomiast prezentowane wywody mogą stanowić podstawę żądania wznowienia postępowania. Organ wskazał jednocześnie, że sprawa z wniosku G. M. L. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez M. Z. była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1550/11, oddalił skargę G. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia G. L. prawa do rekompensaty. Minister podał, iż wniosek G. M. L. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej został złożony w dniu 20 grudnia 2010 r., tj. po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
