Wysokość świadczenia należnego pracownikowi przywracanemu do pracy jest limitowana przepisami Kodeksu pracy

6 czerwca 2013 r.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis Kodeksu pracy stanowiący, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę w trybie dyscyplinarnym i który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy prawomocnym wyrokiem sądu, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc (art. 57 § 1 k.p.), jest zgodny z konstytucją. Trybunał uznał, że roszczenie to ma na celu kompensację szkody wyrządzonej pracownikowi w wyniku naruszenia obowiązku umownego, polegającego na niezgodnym z prawem rozwiązaniu przez pracodawcę umowy o pracę. Trybunał nie podzielił stanowiska pytającego Sądu Rejonowego w Gliwicach VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym przewidziane w przepisach Kodeksu pracy świadczenia pracodawcy są wyłącznie sankcją za niewykonanie obowiązku publicznoprawnego i mają charakter zbliżony do nawiązki przewidzianej w przepisach Kodeksu karnego. Limitowanie wysokości świadczenia należnego pracownikowi przywracanemu do pracy wynika ze specyfiki stosunku pracy oraz zostało oparte na racjonalnym kompromisie, godzącym usprawiedliwione interesy pracownika i pracodawcy. Trybunał nie wykluczył jednak sytuacji, w której rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia będzie jednocześnie nosić cechy czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (art. 415 k.c. - zawinione wyrządzenie szkody), co na tej podstawie daje pracownikowi możliwość podnoszenia roszczeń.