Wyrok NSA z dnia 14 lipca 2026 r., sygn. II GSK 2357/25
Wniosek kasacyjny nie podważył prawomocności zaskarżonego wyroku. Decyzja o karze pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych jest zgodna z prawem, a formalne zarzuty proceduralne nie zostały wykazane.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3430/24 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr BP.702.2704.2024.E.2060.BKOE.6011 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3430/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę R. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr BP.702.2704.2024.E.2060.BKOE.6011 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji w podstawie prawnej wyroku wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. W. (dalej: skarżący) zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów tego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zrzekł się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 268a kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 kpa poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia 8 sierpnia 2024 roku pomimo tego, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. przez osobę, która nie wylegitymowała się stosownym upoważnieniem, a tym samym nie była opatrzona prawidłowym przepisem co jest warunkiem niezbędnym kompletności decyzji administracyjnej;
2. art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia 8 sierpnia w sytuacji, gdy brak jest informacji aby została ona wydana przez osobę prawidłowo przez ten organ upoważnioną oraz brak jest podpisu pod treścią decyzji co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa;
3. art. 141 § 1 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa i art. 151 ppsa polegające na niepełnym i niedokładnym zbadaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, przejawiające się w nieodniesieniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich zarzutów i argumentów naprowadzonych na ich uzasadnienie, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 107 kpa dotyczącego braku prawidłowego podpisu i nieważności decyzji oraz nieproporcjonalności kary pieniężnej do wagi naruszenia;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w. z art. z art. 189f § 1 pkt 1 kpa przez błędne przyjęcie, że na przeszkodzie uznaniu naruszenia za naruszenie znikomej wagi stały okoliczności takie jak brak staranności po stronie skarżącego, podczas gdy wyłączenie spod stosowania przepisu art. 189f kpa zachowań zarzucalnych jest sprzeczne z sensem i celem tego przepisu czyniąc go regulacją nie dającą się stosować.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zrzekł się rozprawy oraz wniósł oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdził, że decyzja ta nie jest nie zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion – przypisanego stronie skarżącej – deliktu polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł. Zwłaszcza, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się również przesłanki stosowania art. 189f § 1 k.p.a., ani też art. 189e k.p.a.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, nie podważają one trafności stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – którego funkcją i celem jest kontrola zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przeprowadzana w granicach wyznaczonych stawianymi w niej zarzutami i korespondującym z nimi ich uzasadnieniem – czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do oceny zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów kasacyjnych – i podkreślając zarazem, że w rozpatrywanej sprawie nie ma sporu o fakty stanowiące podstawę przypisania stronie deliktu polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, albowiem nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej, ani też z jej zarzutów, które miałyby zmierzać do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – trzeba przede wszystkim stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. w związku z art. 107 § 3 pkt 8 k.p.a., ani też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (odpowiednio, pkt 1 oraz pkt 2 petitum skargi kasacyjnej), których wspólnym mianownikiem jest teza, że kontrolowana decyzja ostateczna była obarczona wadą kwalifikowaną w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, która uzasadniała – zdaniem strony – stwierdzenie jej nieważności, albowiem – co miałby zignorować Sąd I instancji – "[...] nie była opatrzona prawidłowym podpisem, co jest warunkiem niezbędnym kompletności decyzji administracyjnej" i "[...] brak jest informacji aby została ona wydana przez osobę prawidłowo [...] upoważnioną oraz brak jest podpisu pod treścią decyzji co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa".
Zarzuty te nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą przede wszystkim z tego powodu, że nie są zrozumiałe.
Wobec treści art. 107 § 3 pkt 8 k.p.a. – z którego wynika, że koniecznym elementem składowym decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji – w zestawieniu z treścią kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej z dnia 8 sierpnia 2024 r. – z której wynika, że decyzja ta została podpisana z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika (s. 11) – oraz w zestawieniu z dołączonym przez organ administracji publicznej do akt sądowych upoważnieniem z dnia 6 października 2022 r. do załatwiania w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego – wymienionego w nim pracownika – do "[...] wszystkich spraw administracyjnych [...] w tym wydawania decyzji administracyjnych [...]" – trzeba stwierdzić, że przywołana powyżej teza strony skarżącej jest nieusprawiedliwiona. Zwłaszcza, że wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia oczekiwanie strony odnośnie do – jak zdaje się wynikać z jej argumentacji (s. 4 skargi kasacyjnej) – odrębnego podpisania sentencji decyzji, albowiem – abstrahując już nawet od tego, że nawet podpisanie decyzji w niewłaściwym miejscu (struktury decyzji) nie oznacza, że tak podpisana decyzja jest decyzją nieistniejącą (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1680/06) – wymóg tego rodzaju nie wynika z przepisów obowiązującego prawa.
Nie sposób jest więc twierdzić, że kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd I instancji pominął – czy też wręcz zignorował – jej istotną (kwalifikowaną) wadę polegającą na braku podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, albowiem decyzja ta wolna była od wady "eksponowanej" przez stronę skarżącą.
Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz, jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), zaś poprzez zarzut jego naruszenia nie można skutecznie podważać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani też stanowiska sądu administracyjnego I instancji odnośnie do wykładni lub zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13), to w odpowiedzi na zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że naruszenie wymienionego przepisu prawa może się zaktualizować w sytuacji pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2765/22; 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 271/14).
Wobec tego, że tego rodzaju elementu skarga kasacyjna nie zawiera (zob. s. 3 – 4), a co więcej, wobec tego, że zarzucane deficyty uzasadnienia zaskarżonego wyroku miałyby się odnosić – zdaniem strony – do pominięcia wady kwalifikowanej kontrolowanej decyzji – która od wady tej jest jednak wolna – trzeba stwierdzić – abstrahując już nawet od znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a. – że w świetle argumentów stanowiących odpowiedź na zarzuty z pkt 1 oraz pkt 2 petitum skargi kasacyjnej eksponowana przez stronę kwestia była jednak pozbawiona waloru istotności w przedstawionym powyżej tego rozumieniu, co siłą rzeczy przekonuje o braku zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jak również o braku zasadności zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Abstrahując już nawet od deficytów konstrukcji zarzutu naruszenia tego przepisu prawa, wobec jego treści oraz funkcji (zob. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97) trzeba stwierdzić, że o jego naruszeniu nie sposób jest wnioskować na podstawie tezy o "[...] nieproporcjonalności kary pieniężnej do wagi naruszenia". Zwłaszcza, że z przepisów ustawy o drogach publicznych wynika, że kara pieniężna nakładana na jej podstawie za przypisane stronie naruszenie jest karą, której wysokość została ściśle określona, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że nie ma do niej zastosowania art. 189d k.p.a. Co więcej – wbrew sugestii strony skarżącej (s. 5 skargi kasacyjnej) – w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się również przesłanki stosowania art. 13k ust. 8a ustawy o drogach publicznych, albowiem – co jest aż nadto oczywiste – strona nie uiściła – jak wymaga tego wymieniony przepis prawa – za przejazd w dniu 9 lipca 2023 r. należnej opłaty elektronicznej w kwocie 6,88 zł w terminie 3 dniu od zakończenia tego przejazdy, lecz w dniu 14 lipca 2023 r. zasiliła swoje kontro wpłatą w wysokości 500 zł w związku z jego ujemnym saldem.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. "[...] przez błędne przyjęcie, że na przeszkodzie uznaniu naruszenia za naruszenie znikomej wagi stały okoliczności takie jak brak staranności po stronie skarżącego, podczas gdy wyłączenie spod stosowania przepisu art. 189f kpa zachowań zarzucalnych jest sprzeczne z sensem i celem tego przepisu czyniąc go regulacją nie dającą się stosować".
Przede wszystkim wymaga przypomnienia, że z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, co wobec operowania przez ustawodawcę funktorem koniunkcji – przeciwstawny spójnik "a" – prowadzi do wniosku, że koniecznym warunkiem stosowania tego przepisu prawa jest kumulatywne zaktualizowanie się tak określonym przesłanek – co siłą rzeczy, wobec treści przywołanej regulacji prawnej podważa zasadność tezy strony skarżącej, że "jest to regulacja nie dająca się stosować". Co więcej, wobec przywołanej konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego, strona skarżąca nie wyjaśnia – albowiem nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej – na czym dokładnie, w tym w relacji do przesłanek stosowania przywołanego przepisu prawa miałoby polegać jego naruszenie, czy to przez błędne jego rozumienie, czy to przez jego niezasadne niezastosowanie. W związku z powyższym, wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie – o czym była mowa na wstępie – należało stwierdzić, że deficyty konstrukcji oraz uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
