Wyrok NSA z dnia 14 lipca 2026 r., sygn. II GSK 18/26
Wyłączenia z zakresu stosowania rozporządzenia 561/2006 nie redefiniują pojęcia "przewozu drogowego" na gruncie u.t.d. Fakt braków technicznych pojazdu nie uzasadnia wyłączenia go spod odpowiedzialności przewoźnika.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt I SA/Op 322/25 w sprawie ze skargi H.Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lutego 2025 r. nr BP.500.261.2024.1091.OP8 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od H.Ś. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 775 (siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 11 września 2025 r., (sygn. akt I SA/Op 322/25) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 października 2024 r., nr WITD.DI.0152.Z.VIII1422/3/24-KF oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej przywoływany jako: "Organ II instancji") na rzecz H.S. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Strony na decyzję Organu II instancji z dnia 27 lutego 2025 r., nr BP.500.261.2024.1091.OP8 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne, z których wynika:
1. Decyzją z 3 października 2024 r., Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji") nałożył na Skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w T. Sp. z o.o. w T. przy [...] (dalej przywoływana jako: "Spółka"), karę pieniężną w wysokości 1700 zł, która jest sumą kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia prawa, tj. za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – dalej przywoływane jako: "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006")- z tego tytułu kara wynosi 1500 zł oraz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatności do ruchu drogowego - z tego tytułu kara wynosi 200 zł.
2. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 27 lutego 2025 r., Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję z 3 października 2024 r. W podstawie prawnej decyzji Organ II instancji powołał: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej przywoływana jako: "k.p.a."); art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm. – dalej przywoływana jako: "u.t.d."); lp. 15.1 i lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d.; art. 4, art. 8 oraz art. 12 rozporządzeniem (WE) nr 561/2006; art. 1, art. 2 oraz art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51); art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1); art. 71, art. 81 oraz art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251); § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141).
3. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 11 września 2025 r. orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: "p.p.s.a.").
WSA w pierwszej kolejności dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wymierzenia Skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Sąd doszedł do wniosku, że w tej części postępowanie administracyjnej zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa procesowego. W ocenie Sądu I instancji, ustalenie i ocena tego czy przejazd pojazdem nr rej. [...] 10 i 14 maja 2024 r. był przewozem drogowym w znaczeniu prawnym było przedwczesne. W rozpoznawanej sprawie Protokół kontroli sporządzono w wyniku kontroli działalności przedsiębiorcy. Spółka i Skarżący w toku tej kontroli i później w toku postępowania administracyjnego przedstawiali bowiem konsekwentnie to samo stanowisko, co do tego, że kontrolowany pojazd o nr. rej. [...], 10 i 14 maja 2024 r., pozostawał w dyspozycji serwisu samochodowego, bo był w naprawie od 30 kwietnia 2024 r. oraz, że pracownik tego serwisu wykonał nim jazdy testowe 10 i 14 maja 2024 r. WSA dostrzegł, że Protokół kontroli pomija podnoszone w toku kontroli przez Spółkę ww. fakty (k. 192 str. 16 akt admin). Opisuje bowiem tylko fakty (niesporne) wynikające z serwisu HistoriaPojazdu.gov.pl i z wskazań tachografu oraz zawiera ich prawną kwalifikację (którą Organ II instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie jest związany). Nie ma w nim ustaleń faktycznych co do podnoszonych przez Spółkę i Skarżącego faktów. W tej sytuacji jest dla WSA uznał, że sam Protokół kontroli, cytowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie może być źródłem dowodzenia na okoliczności faktyczne w nim nieujęte. W aktach administracyjnych znajdują się z kolei dowody zaoferowane przez Spółkę i Skarżącego. Potwierdzają one fakty podnoszone przez Spółkę i Skarżącego. Spółka w trakcie kontroli złożyła pisemne wyjaśnienia J.F. z 8 sierpnia 2024 r., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] przy [...], że jego serwis, w kontrolowanym okresie czasu, wykonywał jazdy testowe oraz naprawy kilku pojazdów Spółki, w tym pojazdu o nr rej. [...] i 10 i 14 maja 2024 r. (dowód: k. 163, w piśmie poz. 5 i 6, pismo w aktach admin.). Spółka dołączyła fakturę VAT nr 0318/5/2024 z 15 maja 2024 r. za "naprawę samochodu [...]" z odręczną adnotacją "[...]" wystawioną przez J.F. (k. 178 i 201 akt admin.). Skarżący w wyjaśnieniach z 4 września 2024 r. wskazał m.in., że pojazd nr rej. [...] był w serwisie prowadzonym przez J.F. od 30 kwietnia do 14 maja 2024 r., że w tym czasie był w nim naprawiany i był w pełnej dyspozycji tego serwisu, że pracownik serwisu wykonywał przejazdy testowe, w tym z serwisu na stację diagnostyczną (k. 203 akt admin.). Skarżący powołał się na umowę użyczenia pojazdu wraz z wykazem dni w których odbywały się jazdy testowe, która została załączona przez Spółkę do innej sprawy administracyjnej (ibidem). Nie jest przy tym sporne, że poprzednie badanie techniczne ważne było do dnia 9 maja 2024 r., a nowe badanie techniczne pojazdu wykonano 14 maja 2024 r. w stacji diagnostycznej SKP nr [...] (k. 146 akt admin.).
Zdaniem WSA fakt, że faktura VAT nr [...]została wystawiona 15 maja 2024 r. (k. 178 akt admin.) nie dowodzi, że tylko w tym dniu pojazd o nr. rej. [...] znajdował się w dyspozycji serwisu samochodowego J.F. oraz, że jazdy testowe pojazdem nie mogły być wykonywane nim wcześniej, w czasie w którym pojazd ten został pozostawiony do dyspozycji serwisu (tj. od 30 kwietnia 2025 r.). Z samego doświadczenia życiowego wynika, że naprawa nawet samochodu osobowego (tu: mamy do czynienia z ciągnikiem siodłowym) może trwać kilka dni, czy nawet dłużej, a zasadą jest, że fakturę za usługę naprawy wystawia się dopiero po jej wykonaniu. W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (w tym oświadczeń: Spółki, skarżącego i J.F.) fakturę VAT nr [...] wystawioną 15 maja 2024 r., można było powiązać z pojazdem nr rej. [...], z jego naprawą i wykonywanymi przez pracownika serwisu jazdami testowymi: 10 maja 2024 r. - na odległość 30 km i 14 maja 2024 r. - na odległość 44 km (k. 149, 150 i 192 akt admin.), w tym z przejazdem z serwisu do stacji diagnostycznej w celu przeprowadzenia tam badania technicznego uzyskanego niespornie właśnie 14 maja 2024 r.
WSA wskazał, że Organ II instancji sam nie zweryfikował faktów i twierdzeń wynikających z pisemnych oświadczeń: przedstawicieli Spółki, Skarżącego i J.F.. Jeśli nie dał wiary ich pisemnym wyjaśnieniem to winien był przeprowadzić własne dowody, co było jego obowiązkiem, w szczególności przesłuchać te osoby w charakterze strony lub świadka pod stosownym rygorem, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem. Dopiero wówczas mógłby rozważyć ich moc dowodową wespół z innymi dowodami, a następnie dokonać ustaleń na ich podstawie bądź wskazania przyczyn ich pominięcia. Organ II instancji, w ocenie WSA, przeoczył, że jest faktem notoryjnym, iż odległość pomiędzy siedzibą Spółki w [...] przy [...], a serwisem w D. przy [...] (najkrótsza trasa wg ogólnie dostępnych planerów podróży to ok. 31 km) są zbliżone do odległości zakwalifikowanych jako przewozy drogowe (tj. 30 km i 44 km). Nadto stacja diagnostyczna SKP nr [...], w której 14 maja 2025 r. wykonano badanie techniczne pojazdu (k. 146 akt admin.), jest położona przy [...], co może usprawiedliwiać dłuższy przejazd pojazdem w dniu 14 maja 2024 r. Nadto dokonując oceny stanu faktycznego nie odniósł się do wskazanej przez Organ I instancji i Skarżącego umowy użyczenia. WSA dostrzegł, że nie załączono jej do akt administracyjnych. Niedopuszczalne, zdaniem WSA, jest przy tym ograniczenie katalogu dowodów do określonych dowodów (tu: do wskazanego przez WITD wydruku z danych technicznych pojazdu opisanych przez osobę wykonującą test drogowy). Przepisy k.p.a. nie przewidują bowiem zamkniętego katalogu dowodów, a Organy obu instancji nie wskazały przepisu, który wyłączałby lub ograniczał w rozpoznawanej sprawie zastosowanie art. 75 § 1 k.p.a. na okoliczność, że pojazd pozostawiono w serwisie od 30 kwietnia 2024 r. do 14 maja 2024 r. oraz, że 10 i 14 maja 2024 r. wykonywano pojazdem jazdy testowe.
Zdaniem Sądu I instancji to Organy obu instancji nie przeprowadziły własnych wiarygodnych dowodów przeciwnych do twierdzeń z dowodów zaoferowanych przez Skarżącego oraz wadliwie, bo w sposób dowolny, oceniły te dowody.
Nadto WSA wskazał, że uzasadnienie prawne decyzji pomija skonfrontowanie stanu faktycznego sprawy z regulacją art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, do której odsyła art. 4 pkt 22 lit. b ustawy o transporcie drogowym. W art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazano, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego: pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.
Sąd I instancji wskazał, że podziela pogląd prawny, że czynność przejazdu pojazdu po upływie ważności poprzedniego okresowego badania, w związku poddaniem pojazdu jazdom technicznym, przetaczaniem, próbom drogowym, niezbędnym naprawom, konserwacjom i testom, w celu uzyskania kolejnego okresowego badania technicznego z wynikiem pozytywnym, mieści się w granicach szeroko rozumianego pojęcia "naprawy" lub "konserwacji" w rozumieniu art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Ma bowiem na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, która podlega weryfikacji także w trakcie okresowego badania technicznego w okręgowej stacji kontroli pojazdów i jest dokumentowane w sposób urzędowy - uzyskaniem okresowego badania technicznego z wynikiem pozytywnym.
WSA w dalszej kolejności dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenie lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d. Zdaniem WSA, Organ II instancji prawidłowo ustalił, że zgodnie z odczytami utrwalonymi w aktach administracyjnych (k. 191 i 195 akt administracyjnych) kierowca J.C. nie odebrał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, zgodnie z art. 8 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w okresie sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego okresu tygodniowego okresu wypoczynku. Koniec poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku przypadał na godz. 20:58 13 stycznia 2024 r. Kierowca nie odbierał tygodniowego okresu odpoczynku przez kolejne 164 godziny i 10 minut, do godz. 20:58 19 stycznia 2024 r. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczął zatem za późno o 20 godzin i 10 minut. Z powyższego wynika, że w przypadkach tego kierowcy naruszono warunek by tygodniowy okres odpoczynku rozpoczynał się nie później niż do zakończenia sześciu okresów 24 godzinnych, licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku z art. 8 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nadto Organ Ii instancji prawidłowo też ustalił, że kierowca W.R., zgodnie z odczytami utrwalonymi w aktach administracyjnych (k. 191 i 192 akt administracyjnych), skrócił regularny okres odpoczynku tygodniowego w sposób niedozwolony bez odebrania wymaganej prawem rekompensaty.
Zdaniem WSA za opisane naruszenia prawa Organ II instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną na Skarżącego za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceń dla kierowców - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006; tj. naruszenie z Ip. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., za które ustawodawca przewidział dla zarządzającego transportem karę w wysokości 1500 zł.
5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ II instancji zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, ewentualnie oddalenie skargi, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy. Organ zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego; tj. art. 4 pkt 6a i pkt 22 lit. b i 1. art. 92 a ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 dalej także u.t.d.), Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. oraz art. 3 lit. g, art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i WE 2135/98. jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz.UE L 102 z 11.04.2006. dalej rozporządzenie nr 561/2006) poprzez błędne przyjęcie, że norma określona w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. nie ma zastosowania do przewozów drogowych wyłączonych z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 na podstawie art. 3 lit g tego rozporządzenia, w sytuacji, gdy wyłączenia zawarte w art. 3 wskazanego rozporządzenia, nie mają znaczenia dla oceny zasadności nałożenia kary na podstawie Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d.;
2) naruszenie przepisów postępowania: tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 76 § 1 i 3. art. 80. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ naruszył powołane przepisy procesowe, albowiem nie wyjaśnił okoliczności wskazywanych przez Stronę, że pojazd w okresie, w którym upłynął termin ważności badań pozostawał w warsztacie w celu wykonania niezbędnych napraw i że wykonywane miałyby być przejazdy serwisowe, w sytuacji gdy ustalenia w tym przedmiocie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zatem ewentualne uchybienia procesowe wskazywane przez Sąd I instancji, nie mogły stanowić podstawy uchylenia decyzji organu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
6. Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
7. Zarzuty skargi kasacyjnej, oparte zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i z tego względu wymagają łącznego rozważenia, poczynając od zarzutu naruszenia prawa materialnego. To bowiem ocena prawidłowości wykładni dokonanej przez Sąd I instancji przesądza, czy wskazywane przez ten Sąd uchybienia procesowe organów mogły mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji w całości, przyjmując, że w odniesieniu do naruszenia określonego w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. postępowanie administracyjne przeprowadzono z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 81a § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Istotą tej oceny było stwierdzenie, że organy nie wyjaśniły dostatecznie, czy przejazdy pojazdem o nr rej. [...] w dniach 10 i 14 maja 2024 r. odbywały się w warunkach określonych w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, tj. w ramach prób drogowych związanych z naprawą lub konserwacją pojazdu, co - zdaniem Sądu I instancji - mogło rzutować na kwalifikację tych przejazdów jako "przewozu drogowego" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.
Stanowiska tego nie można podzielić.
8. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że art. 3 rozporządzenia nr 561/2006 określa katalog przewozów drogowych wyłączonych spod zastosowania tego rozporządzenia, a więc spod norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców, którym rozporządzenie to - zgodnie z jego art. 1 - wyłącznie służy. Wyłączenie przewidziane w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 ma zatem znaczenie normatywne tylko w odniesieniu do obowiązków, których źródłem jest samo rozporządzenie nr 561/2006 lub przepisy krajowe wprost do niego odsyłające - tak jak obowiązek wyposażenia pojazdu w tachograf, wynikający z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 w związku z zastosowaniem rozporządzenia nr 561/2006 (por. wyrok NSA z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1823/22, w którym Sąd, oceniając analogiczną kwestię kwalifikacji przejazdu jako próby drogowej w rozumieniu art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, odniósł ją do obowiązku rejestrowania aktywności pojazdu za pomocą tachografu, a więc do materii wprost regulowanej tym rozporządzeniem).
Naruszenie stypizowane w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. dotyczy odrębnej kategorii obowiązków. Sankcjonuje ono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Obowiązek poddania pojazdu okresowemu badaniu technicznemu wynika z art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, do której to ustawy - jako źródła obowiązków lub warunków przewozu drogowego - odsyła art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d., odrębnie od odesłania do rozporządzenia nr 561/2006 zawartego w art. 4 pkt 22 lit. b u.t.d. Obowiązek ten nie jest w żaden sposób warunkowany zastosowaniem rozporządzenia nr 561/2006 ani zależny od tego, czy dany przejazd mieści się w katalogu wyłączeń z art. 3 tego rozporządzenia. Wyłączenia te - jak trafnie wskazuje organ w skardze kasacyjnej - nie redefiniują pojęcia "przewóz drogowy" ani na gruncie rozporządzenia nr 561/2006 (którego art. 3 stanowi, że rozporządzenia "nie stosuje się do przewozu drogowego" pojazdami tam wskazanymi, a nie że przewóz taki przestaje być przewozem drogowym), ani na gruncie art. 4 pkt 6a u.t.d., który odwołuje się do definicji przewozu drogowego z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 wyłącznie w celu zapożyczenia tej definicji, nie zaś całego systemu wyłączeń przewidzianego w art. 3 rozporządzenia.
9. Skoro zatem ani ustawa o transporcie drogowym, ani Prawo o ruchu drogowym nie zawierają wyłączeń tożsamych z wyłączeniami z art. 3 rozporządzenia nr 561/2006 ani nie odsyłają do jego treści – w przeciwieństwie do niektórych innych aktów, jak choćby ustawa o czasie pracy kierowców - to okoliczność, że przejazd pojazdem miałby odbywać się w ramach próby drogowej związanej z naprawą lub konserwacją, pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności nałożenia kary na podstawie lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Katalog wyjątków od obowiązku poddania pojazdu badaniu technicznemu określony w art. 81 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym ma charakter zamknięty i nie obejmuje pojazdów poddawanych naprawie, konserwacji czy próbom drogowym.
10. W konsekwencji ustalenie i ocena tego, czy w dniach 10 i 14 maja 2024 r. pojazd o nr rej. [...] pozostawał w dyspozycji serwisu i czy wykonywane nim przejazdy miały charakter prób drogowych związanych z naprawą, było dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie naruszenia z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. bez znaczenia. Bezsporne pozostaje bowiem – czego nie kwestionował ani Skarżący, ani Sąd I instancji - że w okresie od 10 do 13 maja 2024 r. pojazd ten nie posiadał ważnego badania technicznego, a mimo to był użytkowany na drogach publicznych. Ta okoliczność sama w sobie wyczerpuje znamiona naruszenia z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., niezależnie od tego, w jakim celu i przez kogo przejazdy te były wykonywane.
Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 4 pkt 6a i pkt 22 lit. b i l, art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d., lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. oraz art. 3 lit. g i art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 poprzez błędne przyjęcie, że wyłączenia z art. 3 rozporządzenia nr 561/2006 mają znaczenie dla oceny zasadności nałożenia kary z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., okazał się zasadny.
11. Uznanie zasadności tego zarzutu przesądza również o zasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z powołanymi przepisami k.p.a. Skoro okoliczności faktyczne dotyczące charakteru przejazdów wykonywanych pojazdem o nr rej. [...] w dniach 10 i 14 maja 2024 r. nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, to ewentualne niedostatki postępowania dowodowego organów w tym zakresie - niezależnie od tego, czy rzeczywiście wystąpiły - nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, tj. gdyby usunięcie stwierdzonego uchybienia mogło doprowadzić do wydania decyzji o innej treści. Warunek ten w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony, skoro nawet przyjęcie wersji zdarzeń przedstawianej przez skarżącego nie zmieniłoby oceny prawnej co do zasadności nałożenia kary z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d.
12. Naczelny Sąd Administracyjny miał przy tym na względzie, że Sąd I instancji zaakceptował ustalenia i ocenę Organu odwoławczego w zakresie naruszenia określonego w lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d. (brak organizacji pracy kierowców w zakresie umożliwienia przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, kara w wysokości 1 500 zł), uznając zarzuty skarżącego w tym zakresie za gołosłowne. Ocena ta nie została podważona w toku postępowania kasacyjnego i pozostaje wiążąca.
13. Skoro zatem żadne z dwóch stwierdzonych naruszeń (lp. 15.1 i lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d.) nie zostało skutecznie zakwestionowane, brak jest podstaw do uchylenia decyzji organów w jakimkolwiek zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd prawny, przywołany zresztą przez Sąd I instancji, że treść regulacji materialnoprawnej wynikającej z art. 92a i art. 93 u.t.d. nie stanowi podstawy do wydzielenia w decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., rozstrzygnięć cząstkowych odpowiadających wysokości jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie stypizowane w załącznikach nr 3 i 4 do ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z 28 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1620/21). Skoro więc brak podstaw do uchylenia decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze składowych kary łącznej w wysokości 1 700 zł, zaskarżone decyzje - jako w całości odpowiadające prawu - nie mogły zostać uchylone.
14. Mając na uwadze, że istota sporu sprowadzała się do oceny prawnej, zaś stan faktyczny sprawy w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia - bezsporny brak ważnego badania technicznego pojazdu w okresie 10-13 maja 2024 r. oraz ustalone naruszenia norm czasu odpoczynku kierowców - został dostatecznie wyjaśniony, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za możliwe rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., bez przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę H.S..
15. O kosztach postępowania kasacyjnego i postępowania przed Sądem I instancji orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
