Wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. II OSK 205/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 353/24 w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego z dnia 14 marca 2025 r. znak: IF-II. 4131.15.2025 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 września 2024 r., w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 353/24, po rozpoznaniu skargi P. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy w celu świadczenia pracy stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1), zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 4).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że P. S. – obywatel N. wnioskiem z 26 września 2023 r. (data wpływu do organu) wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Pismem z 2 października 2023 r. organ wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w urzędzie. Z kolei pismem z 20 listopada 2023 r. Wojewoda Śląski poinformował m.in. o wszczęciu postępowania oraz o treści art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.), zwanej dalej specustawą ukraińską. Organ, pismami z 3 stycznia 2024 r. i 20 lutego 2024 r., w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2023 r., poz. 519 ze zm.), zwanej dalej u.c., zwrócił się do odpowiednich służb o informacje o cudzoziemcu. Wobec braku aktywności organu strona złożyła ponaglenie z 2 lutego 2024 r., a następnie wniosła skargę pismem z 7 marca 2024 r. na bezczynność Wojewody.
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na bezczynność Wojewody jest zasadna.
Sąd pierwszej instancji uznał, że przepisy art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej, nie mają w sprawie zastosowania z uwagi na jej zakres podmiotowy, w którym nie mieszczą się m.in. obywatele N.. Nadto, Sąd przyjął, że art. 112a ust. 2 i 3 u.c. jest przejawem błędnej implementacji art. 5 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. UE. L. z 2011 r. nr 343, str. 1), zwanej dalej dyrektywą 2011/98/UE. W ocenie Sądu art. 112a ust. 2 u.c. nie jest także zgodny z art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE. C. z 2007 r. nr 303, str. 1 ze zm.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji doręczenie organowi administracji podania wszczyna postępowanie administracyjne niezależnie od tego, czy podanie spełnia wymogi formalne. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji przyjął, że sprawa skarżącego powinna była być załatwiona do 25 listopada 2023 r. Wyjaśnił także, że oddalił skargę w zakresie zawartych w skardze żądań przyznania skarżącemu sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny, gdyż żądania te uznał za niezasadne.
W skardze kasacyjnej Wojewoda Śląski zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w zakresie pkt 1, 2 i 4, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie organ zarzucił:
- błędną wykładnię art. 100d ust. 1 w zw. z art. 100a ust. 1 specustawy ukraińskiej poprzez uznanie, że art. 100d specustawy ukraińskiej ma zastosowanie wyłącznie do grupy cudzoziemców, o których mowa w art. 100a ust. 1 specustawy ukraińskiej - tj. do cudzoziemców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lub 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz. Urz. UE. L. 71.1 z 4.3.2022, str. 1-6) - podczas gdy zakres pojęcia "cudzoziemiec" zawartego w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej obejmuje wszystkich cudzoziemców w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.c., co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do zawężenia zakresu pojęcia "cudzoziemiec" na gruncie art. 100d specustawy ukraińskiej oraz do uznania, że przepis ten nie znajduje zastosowania do strony przeciwnej (obywatela Federalnej Demokratycznej Republiki N.) oraz do stwierdzenia bezczynności organu w sprawie;
- błędną wykładnię art. 100d ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483), polegającą na zawężeniu zakresu pojęcia "cudzoziemiec" zawartego w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej do tej grupy cudzoziemców, o której mowa art. 100a ust. 1 specustawy ukraińskiej, a przez to uznanie, że regulacje zawarte w art. 100d specustawy ukraińskiej nie znajdują zastosowania wobec strony przeciwnej (obywatela Federalnej Demokratycznej Republiki N.), co prowadzi do dyskryminacji i zróżnicowania sytuacji cudzoziemców w stosowaniu rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 100d specustawy ukraińskiej;
- błędną wykładnię art. 100d ust. 1-4 specustawy ukraińskiej w zw. z art. 112a u.c. w zw. z art. 41 i art. 47 Karty Praw Podstawowych polegającą na uznaniu, że rozwiązania legislacyjne przewidziane w art. 100d specustawy ukraińskiej powodują, że strona nie może uzyskać decyzji administracyjnej w sprawie ani wywieść skargi na bezczynność mimo niezałatwienia sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 100d ust. 2 specustawy ukraińskiej w okresie zawieszenia biegu terminu na załatwienie sprawy czynności dokonywane przez organ są skuteczne, natomiast art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej nie zawiera zakazu wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności lub przewlekłości;
- błędną wykładnię art. 112a ust. 2 i ust. 3 u.c. polegającą na uznaniu, że przepis ten został błędnie implementowany do krajowego porządku prawnego jako niezgodny z art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, skutkując przyjęciem, że termin do wydania decyzji legalizacyjnej w każdym przypadku rozpoczyna bieg z dniem złożenia wniosku i wynosi on maksymalnie 4 miesiące;
- art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpośrednie zastosowanie normy art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, określającej maksymalny termin wydania decyzji w sprawie jednolitego zezwolenia na pobyt i pracę oraz bieg i sposób obliczenia tego terminu, podczas gdy dyrektywy są aktami adresowanymi do państw członkowskich, a przepisy tej dyrektywy zostały implementowane do krajowego porządku m.in. poprzez regulację wynikającą z art. 112a u.c.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie:
- art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a., i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej polegające na uwzględnieniu skargi wskutek niezastosowania regulacji przewidzianych w art. 100d specustawy ukraińskiej, w sytuacji gdy skarga powinna zostać oddalona, ponieważ w sprawie nie mogło dojść do stwierdzenia bezczynności;
- art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, art. 35 § 1- § 5, art. 36 § 1 i art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 105 ust. 2 i art. 112a ust. 1 i ust. 2 u.c. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem ustawowych terminów załatwienia sprawy, co skutkowało stwierdzeniem bezczynności organu, podczas gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był stanem epidemii obowiązującej na terytorium RP, jak również konfliktem zbrojnym w Ukrainie, niedoborami kadrowymi oraz koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego, zatem spowodowany był przyczynami od organu niezależnymi, za które organ nie ponosi winy;
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, art. 35 § 1-3 i § 5 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 112a ust. 1 i 2 u.c. polegające na polegające na nieoddaleniu skargi na bezczynność organu, pomimo że na mocy art. 100d specustawy ukraińskiej termin nie mogło dojść do stwierdzenia bezczynności, a ponadto termin załatwienia sprawy jeszcze nie upłynął.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. co do punktów 1, 2 i 4 oraz rozpoznanie skargi na bezczynność poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. co do punktów 1, 2 i 4 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o ile nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywanej w granicach skargi kasacyjnej został wyznaczony sformułowanym w niej wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zarzutami sformułowanymi w ramach podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach NSA stwierdził, że sformułowane w podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego nie zdołały podważyć trafności zaskarżonego wyroku pomimo jego częściowo błędnego uzasadnienia i w związku z tym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
W tym kontekście usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej pozostawały bez wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji dopuścił się błędnej wykładni wskazanych przepisów polegającej na uznaniu, że pojęcie cudzoziemca w rozumieniu art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a specustawy ukraińskiej obejmuje wyłącznie obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z działaniami wojennymi na terytorium tego państwa, wykluczając wszystkich pozostałych cudzoziemców. Pozostaje to w sprzeczności z ugruntowaną i jednolitą linią orzeczniczą NSA w tej kwestii wypracowaną na tle spraw pobytowych cudzoziemców, w świetle której przepisy art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców – niezależnie od ich obywatelstwa, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy (zob. np. ostatnie wyroki NSA: z 27 lutego 2025 r., II OSK 2515/24; z 4 marca 2025 r., II OSK 2344/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1119/24; z 7 maja 2025 r., II OSK 1719/24). W konsekwencji powyższe przepisy odnoszą skutek także wobec skarżącego, który jest obywatelem N..
NSA w licznych judykatach konsekwentnie stał na stanowisku, które podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że przepisy art. 100c i art. 100d nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych, jak również art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zob. np. wyroki NSA: z 23 października 2024 r., II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., II OSK 1303/24; z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24; z 17 grudnia 2024 r., II OSK 1355/24; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 18 lutego 2025 r., II OSK 2057/24; z 20 lutego 2025 r., II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., II OSK 2316/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1119/24; z 16 kwietnia 2025 r., II OSK 1280/24). W tym zakresie wskazane regulacje nie wykazują również przypisywanej im przez Sąd a quo sprzeczności z art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE. Z motywu piątego dyrektywy 2011/98/UE wynika, iż ustanowiona nią procedura uwzględnia zwykłe obciążenie pracą administracji państw członkowskich. Z kolei zawarte w specustawie ukraińskiej szczególne unormowania dotyczące terminów załatwiania spraw, w tym objętych zakresem normowania powołanej dyrektywy, zostały uchwalone z uwagi na szczególną sytuację związaną z wojną w Ukrainie, niewątpliwie zwiększającą obciążenie pracą organów administracji właściwych w sprawach wszystkich cudzoziemców. Z tych przyczyn NSA uznał, że art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej nie wyłączają prawa do sądu, ale wprowadzają tylko jego czasowe ograniczenie w wąskim zakresie skarg na bezczynność oraz przewlekłość w sprawach dotyczących zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zob. art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej), które nie jest dowolne, ale proporcjonalne i uzasadnione sytuacją kryzysową związaną z masowym napływem obywateli Ukrainy w związku z wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Równocześnie poczyniono jednak zastrzeżenie, że powyższe stanowisko dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostało sformułowane z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w dacie wyrokowania (por. np. wyroki NSA z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24 i z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24). Dopuszczono zatem, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d specustawy ukraińskiej. Za proporcjonalne uznano bowiem tylko takie rozwiązania legislacyjne, które uwarunkowane są nieprzerwanie aktualnymi okolicznościami nadzwyczajnymi, uzasadniającymi wdrożenie instrumentów wyjątkowych.
W tej sytuacji NSA nie mógł pominąć zmiany okoliczności związanych z upływem ponad dwóch lat od agresji rosyjskiej, w trakcie których aparat władzy publicznej miał sposobność odpowiedniego wykorzystania potencjału kadrowego oraz organizacyjnego służb migracyjnych celem właściwej realizacji zasady szybkości postępowania w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium Polski, a także zobowiązany był uwzględnić fakt ustania masowego napływu do Polski obywateli Ukrainy w związku z wojną rosyjsko-ukraińską rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Powyższe okoliczności uzasadniły w orzecznictwie stanowisko, że przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA: z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24, z 12 czerwca 2025 r., II OSK 3096/24, z 13 czerwca 2025 r., II OSK 2940/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 2719/24). Stwierdzono, że przedłużenie zastosowania art. 100d specustawy ukraińskiej na okres po 30 czerwca 2024 r. na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854), nastąpiło z naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych. Tym samym, oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, należało dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych już od 1 lipca 2024 r., co ma istotne znaczenie wobec oceny stanu bezczynności przez Sąd pierwszej instancji dokonanej po tej dacie.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 26 września 2023 r., czyli w okresie, w którym do 30 czerwca 2024 r. terminy na załatwienie spraw nie biegły (art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej), a tym samym nie można było przypisać organowi bezczynności czy też przewlekłości w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej).
W przedmiotowej sprawie weryfikacji w aspekcie zaniechania organu winien podlegać zatem wyłącznie okres od 1 lipca 2024 r. do dnia wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (3 września 2024 r.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, który występuje, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Takim przepisem szczególnym jest art. 112a ust. 1 i 2 u.c., który ustala 60-dniowy termin na wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, a także wskazuje reguły liczenia tego terminu.
Jak wskazano wcześniej, wobec przyjęcia, że norma art. 100d specustawy ukraińskiej obowiązywała do 30 czerwca 2024 r., termin 60 dni na załatwienie sprawy wynikający z art. 112a ust. 1 u.c. mógł rozpocząć swój bieg od 1 lipca 2024 r., zwłaszcza, że jak wynika z akt administracyjnych, organ już 20 listopada 2023 r. uznał, że wszystkie braki wniosku zostały uzupełnione. W tym kontekście rozbieżności w zakresie początku biegu terminu na załatwienie sprawy istniejące pomiędzy Sądem a quo, dla którego termin ten rozpoczął bieg od dnia wniesienia wniosku, a organem, który początek biegu terminu wiąże z wystąpieniem okoliczności określonych w art. 112a ust. 2 u.c., pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy. NSA w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podkreśla jednak potrzebę interpretacji tego zagadnienia z poszanowaniem art. 5 ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, z którego nie wynika, aby niekompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek nie uruchamiał biegu terminu załatwienia sprawy (wyrok NSA z 19 maja 2025 r., II OSK 2931/24). W tym zakresie zarzuty kasacyjne naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 i art. 61 § 3 k.p.a., art. 105 ust. 1 i 2 i art. 106 ust. 2a u.c. oraz art. 112a ust. 1 i 2 pkt 2 u.c. okazały się nietrafne.
Skoro zatem w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji (3 września 2024 r.) termin 60 dni już upłynął, co nastąpiło 29 sierpnia 2024 r., a organ nie załatwił sprawy administracyjnej, zasadnie stwierdzono jego bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przyjmując za miarodajny stan istniejący w dacie wydawania wyroku.
Podsumowując, zarzuty skargi objęte podstawami kasacyjnymi nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku. Wynik przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej obejmujący stwierdzenie bezczynności Wojewody Śląskiego przy rozpoznaniu wniosku skarżącego z 26 września 2023 r., jest prawidłowy pomimo mankamentów uzasadnienia. Bezczynność wynikała bowiem z zaniechań Wojewody w okresie od 30 sierpnia 2024 r. do dnia wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji (3 września 2024 r.), w którym organ nie został zwolniony z odpowiedzialności prawnej z tytułu naruszenia prawa strony do rozpoznania w rozsądnym terminie sprawy administracyjnej dotyczącej tytułów pobytowych cudzoziemców. W odniesieniu do takich zatem stanów faktycznych stronie przysługuje pełna ochrona sądowa z tytułu naruszenia tego prawa, gwarantowana m.in. w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 149 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, NSA rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej uznał, iż podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie organ w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
