Orzeczenia
wykorzystywał urlop wypoczynkowy. Ekwiwalent za nie wykorzystany przez powoda w 1992 r. urlop wypoczynkowy wypłaciła natomiast pozwana dopiero w dniu 19 czerwca 1995 r. Po złożeniu wspomnianego wniosku powód udał się też na urlop wypoczynkowy, co dodatkowo świadczy o tym, że nie chciał już dłużej pracować
Wniosek taki można wyprowadzić między innymi z unormowań dotyczących rozwiązywania umowy o pracę z powodu długotrwałej choroby pracownika Rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 53 KP może nastąpić bez wypowiedzenia, natomiast nie oznacza to, iż z powodu długotrwałej dotyczących zakładu pracy, jak również w związku z rezygnacją w Kodeksie pracy oraz w Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. z wyraźnego
W przypadku rozwiązania stosunku pracy i niewykorzystania z tego powodu urlopu wypoczynkowego nabytego w pełnym wymiarze (art. 153 § 3 kp) pracownikowi przysługuje od dotychczasowego pracodawcy ekwiwalent pieniężny odpowiadający urlopowi w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku, w którym rozwiązano stosunek pracy, także w sytuacji, gdy nastąpiło to w związku z nabyciem przez pracownika uprawnień emerytalnych (art. 171 § 1 kp w związku z art. 1551 § 1 pkt 1 kp). Wynika to także z istoty urlopu wypoczynkowego, który powinien służyć regeneracji sił pracownika, jest więc związany ze świadczeniem pracy W przypadku niewykorzystania urlopu w wyższym (np. w pełnym) wymiarze pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny odpowiadający urlopowi Natomiast należy stwierdzić, że jeżeli nie doszło do wykorzystania w naturze urlopu w wymiarze przysługującym lub nawet wyższym, to w
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Żądanie powoda związane z urlopem uzupełniającym za rok szkolny 1995/96 zostało sformułowane jako Zdaniem składu Sądu Najwyższego rozpoznającego przedmiotową kasację w sprawie o przyznanie urlopu w określonym wymiarze i w określonym Nr 3, poz. 19 ze zm.) i uznał, że powodowi przysługuje powyższy urlop.
na udzielenie mu urlopu w okresie wypowiedzenia, to w myśl wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1991 r., I PR 407/90, nie powoduje Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1991 r., I PR 407/90, nie rodzi to automatycznie roszczenia o ekwiwalent za urlop, gdyż konieczne jest Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że naruszenie art. 351 § 2 KPC poprzez rozpoznanie wniosku powoda o uzupełnienie
W istocie żądanie powoda, choć mowa w nim o udzieleniu urlopu bez dzielenia go na części, dotyczy przyznania mu urlopu w określonym wymiarze Sąd Pracy zobowiązał pozwaną Odzieżową Spółdzielnię Pracy "W." w W. do udzielenia powodowi urlopu wypoczynkowego za 1996 rok w wymiarze W pozwie powód domagał się zobowiązania Spółdzielni do udzielenia mu urlopu wypoczynkowego za rok 1996 w pełnym wymiarze, tj. 26 dni bez
powodu choroby i odosobnienia w związku z chorobą zakaźną lub z innych ważnych przyczyn niezależnych od pracownika, bezzwłocznie po ustaniu Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, że urlop bezpłatny udzielany pracownikowi w pozwanym zakładzie pracy nie uległ przedłużeniu o okres tzw Pracownik nie ma przecież obowiązku pracy w okresie udzielonego mu przez pracodawcę urlopu bezpłatnego, nawet wówczas, jeżeli urlop ten
Pojęcie urlopu pracownika z art. 41 KP jest szerokie i obejmuje nie tylko urlop wypoczynkowy, czy urlop bezpłatny, ale także inne zwolnienia bez wypowiedzenia, bądź też w rezultacie wygaśnięcia stosunku pracy z powodu porzucenia pracy i że w jednym oświadczeniu pracodawcy można Urlop został udzielony mu na okres do 9 maja 1996 r.
Należy się natomiast powodowi ekwiwalent za 3 dni urlopu, gdyż w czasie trwającego urlopu w grudniu 1993 r. powód przez 3 dni świadczył zł żądana przez powoda z tytułu zapomogi oraz kwota 135,86 zł z tytułu ekwiwalentu za 11 dni urlopu, której Sądy obu instancji nie uwzględniły Z przytoczonych względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.
Prawo do urlopu w wyższym niż ustawowy wymiarze obwarowane więc zostało elementami ocennymi. Skoro więc z umowy o pracę wynika, że zgodnym zamiarem stron było ustalenie wyższego niż kodeksowy wymiar urlopu, to takie postanowienie Sąd podzielił stanowisko i argumentację Sądu I instancji w kwestii wymiaru urlopu należnego powodowi.
Powód wnosił o udzielenie mu zaległego urlopu po dniu 10 września 1992 r., a został on udzielony od 14 września 1992 r. Podniesiono także, iż Sąd II instancji nietrafnie uzależnił udzielenie powodowi tego urlopu od przedstawienia zaświadczenia lekarskiego Sąd Najwyższy podziela pogląd Sądu II instancji, że opublikowanie przez stronę pozwaną informacji o zawieszeniu powoda w czynnościach
Po wyczerpaniu limitu owych zwolnień w 1992 r. powód wystąpił do pracodawcy z wnioskiem o urlop wypoczynkowy, chcąc zakończyć rozpoczętą Powód nie musiał więc zawierać umów zlecenia na przeprowadzanie takich badań, choć z wykazu wykorzystanych na ten cel urlopów okolicznościowych Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
powodu likwidacji jej stanowiska pracy, dokonuje się z uwzględnieniem, że po zakończeniu tego urlopu ma ona prawo powrotu do pracy na w Poznaniu z dnia 10 stycznia 1997 r. [...] Spółka z o.o. w D. wniosło kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 10 stycznia 1997
r. [...], w sprawie z powództwa Jarosława S., Waldemara R. i Dariusza Ć. o wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop i wynagrodzenie z dnia 29 stycznia 1996 r. [...] 1. odrzucił kasację w części dotyczącej ekwiwalentu pieniężnego za urlop powoda Jarosława S. oraz wynagrodzenia Nie powołano podstawy kasacji w odniesieniu do żądania oddalenia powództwa powoda Jarosława S. o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz
Do nauczycieli zatrudnionych w szkołach, w których nie są przewidziane ferie szkolne, ma zastosowanie art. 1551 KP w związku z art. 91 c ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U. z 1997 r., Nr 56, poz. 357). powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy i w innych ściśle określonych sytuacjach) w związku z art. 64 ust. 3 Karty Nauczyciela Urlop ten powódka wykorzystała i w tej sytuacji nie przysługuje jej ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Jednakże zgodnie z obowiązującą aktualnie dyspozycją art. 1551 § 1 KP, urlop nabyty w danym roku kalendarzowym przysługuje pracownikowi
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji i bierze pod i dlatego zasądził na jego rzecz odszkodowanie oraz ekwiwalent za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy. Umorzył postępowanie w części dotyczącej ekwiwalentu za urlop w 1996 r. i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
Z uchwały Związku wynikało zresztą że powodowie mieli na cele protestu wykorzystać należny im urlop wypoczynkowy, ale nie stało się tak Z wyżej podanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC orzekł, jak w sentencji. Wobec tego powodom można by - według Sądu Rejonowego - zarzucić co najwyżej 'opuszczenie stanowiska pracy', czego jednak pracodawca w
Z wyżej wskazanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39315 KPC orzekł, jak w sentencji. Przewodniczący SSN: Maria Tyszel Sędziowie SN: Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Zbigniew Myszka Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu wyższej, winy poszkodowanego stanowiącej wyłączną przyczynę szkody oraz winy osoby trzeciej, za którą zakład nie odpowiada.
Sąd ten przyjął, że niezdolność do pracy wnioskodawcy z powodu choroby istniała w czasie urlopu bezpłatnego, zatem za okres tej niezdolności nie przysługuje zasiłek chorobowy, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia U. z 1983 r., Nr 30, poz. 143 ze zm.).