Dobrowolne załączenie przez administratora danych osobowych do pisma procesowego kierowanego do sądu stanowi przetwarzanie danych w postaci ujawnienia przez przesłanie lub udostępnienie, o którym mowa w art. 4 pkt 2 RODO. Brak uznania sądu za odbiorcę danych na podstawie art. 4 pkt 9 zdanie drugie RODO nie eliminuje tej kwalifikacji, gdy dane przekazuje administrator z własnej inicjatywy.

Rada powiatu, wykonując delegację z art. 72 ust. 1 i 4 Karty Nauczyciela, może w akcie prawa miejscowego wskazać, że pomoc zdrowotna jest adresowana do nauczycieli szkół i placówek prowadzonych przez powiat oraz do byłych nauczycieli tych jednostek. Regulacja taka stanowi doprecyzowanie kręgu adresatów świadczeń finansowanych przez organ prowadzący, a nie niedopuszczalną modyfikację ustawowych przesłanek

Nabycie przez aktualnego małżonka żołnierza zawodowego lokalu mieszkalnego od podmiotu publicznego z bonifikatą stanowi przesłankę wyłączającą prawo do zakwaterowania, a w konsekwencji do odprawy mieszkaniowej, niezależnie od tego, czy nabycie nastąpiło przed zawarciem małżeństwa z żołnierzem, w ramach wcześniejszego małżeństwa, do majątku odrębnego lub wspólnego, oraz czy lokal pozostaje nadal własnością

Wykreślenie niepublicznej szkoły z ewidencji na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego jest obligatoryjne, jeżeli w terminie wskazanym w zgłoszeniu szkoła faktycznie nie rozpoczęła działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej. Czynności organizacyjno-administracyjne nie stanowią podjęcia działalności szkoły, a jej późniejsze faktyczne funkcjonowanie nie usuwa skutków wcześniejszego

Odesłanie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazuje stosowanie przepisów k.p.a. także do nadzwyczajnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Wobec braku regulacji szczególnej organ właściwy ustala się na podstawie art. 157 § 1 i art. 17 k.p.a.; dyrektor samorządowej biblioteki publicznej nie jest właściwy

Jeżeli osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, mimo skutecznych i ponawianych działań organu, nie podejmuje współpracy, nie umożliwia przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz nie zawiera doręczonej jej umowy z art. 103 ust. 2 u.p.s., jej zachowanie może zostać zakwalifikowane jako odmowa w rozumieniu art. 61 ust. 2e u.p.s. Uzasadnia to ustalenie odpłatności

Niedołączenie do skargi odpisu dla uczestnika postępowania działającego na prawach strony stanowi brak formalny w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu. Braku tego nie może usunąć sąd przez sporządzenie i doręczenie własnej kserokopii skargi; konieczne jest uprzednie wezwanie skarżącego do przedłożenia odpisu pod rygorem odrzucenia skargi.

W sprawie o przestępstwo niealimentacji uprzednie prawomocne skazanie obejmujące jedynie fragment okresu uchylania się od obowiązku alimentacyjnego nie powoduje powagi rzeczy osądzonej co do dalszych okresów tego zachowania. Niedopuszczalne jest jednak ponowne przypisanie sprawcy okresu już objętego skazaniem; sąd ma obowiązek precyzyjnie określić granice czasowe czynu po uprzedniej weryfikacji wcześniejszych

W sprawie ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej sąd administracyjny bada wyłącznie, czy zachodziły przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., uwzględniając przepisy materialne określające zakres niezbędnego postępowania wyjaśniającego, lecz nie może przesądzać o meritum sprawy. Decyzja kasacyjna jest dopuszczalna, gdy istotne dla oceny umorzenia należności alimentacyjnych ustalenia dotyczące sytuacji dłużnika

Jeżeli okres niealimentacji objęty kolejnym oskarżeniem tylko częściowo pokrywa się z okresem uprzednio prawomocnie osądzonym, nie zachodzi negatywna przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku wyłączenia z opisu przypisanego czynu okresu już osądzonego; jego uwzględnienie narusza art. 410 oraz art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i może mieć istotny wpływ na wymiar

Jeżeli co najmniej jeden z wyroków rozważanych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego uprawomocnił się po 30 czerwca 2015 r., wybór przepisów regulujących karę łączną następuje na podstawie art. 4 § 1 k.k. Wybór ustawy dawnej wymaga jej jednolitego zastosowania do wszystkich skazań spełniających warunki realnego zbiegu; nie jest dopuszczalne selektywne stosowanie dawnych i nowych zasad kary łącznej

Uwzględnienie wniosku o skazanie obwinionego bez przeprowadzania rozprawy jest niedopuszczalne, jeżeli materiał dowodowy rodzi niewyjaśnione wątpliwości co do tożsamości sprawcy, w szczególności wynikające z rozbieżności w numerze PESEL i danych rodzicielskich. Wydanie w takim trybie wyroku wobec osoby, której nie można jednoznacznie utożsamić ze sprawcą, stanowi rażące naruszenie art. 58 § 2 oraz

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości co do tego, czy oskarżony był podmiotem obowiązanym do wykonania powinności podatkowej. W sprawie o czyn z art. 77 k.k.s. należy uprzednio wyjaśnić wpływ skutecznej rezygnacji członka zarządu, postępowania restrukturyzacyjnego oraz upadłości spółki na zakres jego kompetencji i obowiązków w zakresie regulowania

Osoba będąca stroną postępowania administracyjnego, która nie wniosła skargi, lecz której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony z mocy art. 33 § 1 p.p.s.a. Pominięcie takiego uczestnika przez sąd, skutkujące niedoręczeniem mu pism i orzeczenia oraz uniemożliwieniem udziału w sprawie, stanowi pozbawienie możności obrony

Jeżeli żądane dane dotyczą przede wszystkim kontaktów, zgłoszeń i innych czynności podmiotów zewnętrznych w relacji z organem ochrony środowiska, a nie stanu elementów przyrodniczych lub działań administracyjnych podejmowanych dla ich ochrony, nie są informacją o środowisku i jego ochronie. W takim przypadku organ nie ma obowiązku wydania decyzji odmownej, lecz może poinformować wnioskodawcę pismem

Przebudowa drogi leśnej, która z mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach nie jest drogą publiczną, nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie dla takiego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej z pominięciem zakazów ochrony przyrody, na podstawie wyjątku przewidzianego dla inwestycji celu publicznego, stanowi rażące naruszenie prawa

Do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach stosuje się art. 189g § 1 k.p.a., jeżeli ustawa o odpadach nie ustanawia własnego terminu przedawnienia. Odesłanie z art. 202 tej ustawy do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej nie obejmuje art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ustawy o odpadach ustalenie, że podmiot wskazany w decyzji nie jest posiadaczem odpadów, nie uzasadnia umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli na nieruchomości nadal znajdują się odpady wymagające usunięcia. Organ powinien wówczas ustalić innego posiadacza odpadów zobowiązanego do wykonania obowiązku.

Zarzut kasacyjny oparty bezpośrednio na przepisach k.p.a. lub k.r.o., bez wskazania naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. oraz bez wykazania ich związku z wynikiem sprawy, nie spełnia wymogów z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania lub rekonstruowania wadliwie określonych podstaw kasacyjnych

Orzeczenie przepadku pojazdu na podstawie art. 44b § 1a k.k. wymaga uprzedniego, rzetelnego ustalenia, czy w chwili popełnienia przestępstwa pojazd stanowił wyłączną własność sprawcy. Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, przepadek jest wyłączony na mocy art. 44b § 5 pkt 1 k.k.; sąd powinien zastosować właściwą konsekwencję przewidzianą w regulacji intertemporalnie względniejszej dla sprawcy.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy jest obowiązany stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jeżeli wynika ono z materiału sprawy; nie może wówczas rozpoznać odwołania merytorycznie. Strona powołująca się na zachowanie terminu wskutek nadania pisma w placówce pocztowej musi wykazać datę jego nadania, a sam brak koperty lub dowodu nadania nie podważa

Pięcioletni termin określony w art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia albo prowadzenia postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w postępowaniu odwoławczym ani sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może samodzielnie

Sąd odwoławczy nie może, na podstawie art. 455 k.p.k., zmienić na niekorzyść oskarżonego kwalifikacji wykroczenia na występek i wymierzyć kary surowszej rodzajowo, jeżeli apelacja oskarżyciela nie obejmowała tego rozstrzygnięcia ani nie zawierała zarzutu dotyczącego kwalifikacji lub wymiaru kary. Korekta błędnej kwalifikacji prawnej nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych ani obejścia granic

Pięcioletni termin z art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia lub kontynuowania postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie uzasadnia umorzenia sprawy ani uchylenia decyzji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych nie mogą być skutecznie oparte wyłącznie na art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a.