Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu wniosku o informację publiczną na skutek nieprawidłowego odbioru korespondencji elektronicznej. Organ ponosi konsekwencje nieodebrania wniosku wysłanego na upubliczniony adres mailowy, co stanowi domniemanie doręczenia.

Zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej ocen działań strony nie stanowi samoistnej podstawy do ingerencji sądu, jeśli pozostają one w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania administracyjnego.

W odniesieniu do obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy dla funkcjonariuszy Policji stosuje się współczynnik 1/21 części miesięcznego wynagrodzenia zgodnie z nowelizacją ustawy o Policji, co jest zgodne z wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r. i chroni konstytucyjne prawo do równowartościowego ekwiwalentu.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy przed 6.11.2018 r. ustala się zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem TK, wyłączając niekonstytucyjny przelicznik 1/30; stosuje się współczynnik 1/21.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy przed dniem 6 listopada 2018 r. należy ustalać na zasadach obowiązujących przed ogłoszeniem niekonstytucyjności art. 115a ustawy o Policji, przy czym wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie obejmuje metod obliczania, lecz zasady ich ustalania.

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. jako podmiot, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą, zobowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej, a odmowa ich udostępnienia wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organ administracji publicznej winien jest udostępnieniu informacji publicznej w terminie, a przekroczenie tego terminu może skutkować uznaniem bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego nałożenie sankcji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 roku powinno uwzględniać przepisy sprzed tej daty, zgodnie z wykładnią konstytucyjną, nie zaś opierać się na literalnej wykładni eliminowanych przepisów niekonstytucyjnych.

NSA uznał, że przepisy uznane za niekonstytucyjne (art. 115a o współczynniku 1/30) nie mogą stanowić podstawy orzekania. W sprawach sprzed 6 listopada 2018 r. ekwiwalent ustala się według zasad ustalonych wyrokiem TK, z zastosowaniem współczynnika 1/21.

Przetwarzanie danych osobowych osoby nie będącej dłużnikiem w cesji wierzytelności nie znajduje uzasadnienia w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, gdy nie jest konieczne do realizacji dochodzenia wierzytelności. Upomnienie dla podmiotu naruszającego jest zasadne.

Przetwarzanie danych osobowych pod kątem przyszłych, ewentualnych roszczeń nie wypełnia przesłanki legalności przetwarzania z art. 6 ust. 1 lit. f RODO i nie może stanowić samotnej podstawy do dalszego ich przetwarzania.

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyłącza możliwości stosowania poprzedniego art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu przed jego derogacją, umożliwiając wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z poprzednimi zasadami także dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r.

Nazwa "mleko modyfikowane" stosowana dla produktu zawierającego składniki poza-mleczne, w tym tłuszcze roślinne, narusza regulacje prawa żywnościowego UE i wprowadza konsumentów w błąd, przez co podlega zakazowi wprowadzenia takiego produktu do obrotu.

Nazwa "mleko modyfikowane" wprowadza konsumentów w błąd wobec definicji prawnej mleka w rozporządzeniu nr 1308/2013. Produkt zawierający oleje roślinne nie spełnia norm jakości dla mleka, co uzasadnia zakaz jego wprowadzania na rynek.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej równocześnie rentę socjalną, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zmiana przepisów od 2024 r. nie miała wpływu na ocenę stanu prawnego przed tą datą.

Uchwała rady gminy w przedmiocie ustalania wysokości diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takiego ogłoszenia skutkuje nieważnością uchwały.

Pismo informacyjne organu geodezyjnego, które nie wszczyna ani nie rozstrzyga postępowania administracyjnego, nie stanowi postanowienia w rozumieniu k.p.a., zatem zażalenie na takie pismo jest prawnie niedopuszczalne.

Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja Wojewody odmawiająca ustalenia i przekazania dotacji, jako arbitralna i pozbawiona podstaw prawnych, została prawidłowo unieważniona przez WSA, a skarga kasacyjna Wojewody oddalona z powodu braku uzasadnionych zarzutów.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.

Zarząd dróg publicznych, ustanowiony przez organ administracyjny, nie może wykonywać zadań dotyczących zarządzania drogami wewnętrznymi, które nie należą do dróg publicznych, nawet jeśli są własnością gminy. Kompetencje zarządcy drogi ograniczają się do dróg publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, uznając właściwość postępowania organu w doręczeniu wezwań. Wyrok WSA wykazał braki uzasadnienia prawnego, które uniemożliwiły kontrolę instancyjną.

Protokół z posiedzenia Komisji kontrolnej dotyczącej mienia publicznego stanowi informację publiczną, a nie dokument wewnętrzny. Bezczynność organu w tej sprawie stanowi naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna I.N. odrzuca się; działanie Prezesa UODO stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, lecz sąd I instancji słusznie zdecydował o niewymierzaniu organowi grzywny ani sumy pieniężnej, ze względu na brak podstaw do zastosowania tych środków.