Orzeczenia
Powód korzystał z urlopu bezpłatnego od 26 lipca 1990 r. do 13 lipca 1994 r. Z tego więc względu zarzut powoda, że "ustalenia obu Sądów, jakoby powód przed odejściem na urlop bezpłatny był zatrudniony u pozwanej W związku z tym rada nadzorcza pozwanej Spółdzielni udzieliła powodowi urlopu bezpłatnego na czas pełnienia tej funkcji.
Z przyczyn omówionych już wyżej Rada Pracownicza mogła skutecznie pozbawić powoda premii od stycznia 1997 r., a zatem ten zarzut apelującego wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. „w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu
Poniesienie konsekwencji przewidzianych w Kodeksie handlowym przez pracowników zatrudnionych w spółce handlowej i pełniących jednocześnie funkcje w jej zarządzie za działania naruszające interesy spółki nie wyklucza ich odpowiedzialności za te same zachowania na podstawie przepisów Kodeksu pracy. Powódka Krystyna J. domagała się odszkodowania w kwocie 5.700 złotych oraz ekwiwalentu za urlop w kwocie 3.000 złotych, powód Stanisław W ustalonym stanie faktycznym - którego powodowie w kasacji nie kwestionują i który jest wiążący dla Sądu Najwyższego przy ocenie prawidłowości w 1996 r., podczas gdy powodowie domagali się także ekwiwalentu za urlop niewykorzystany w latach 1994 -1995.
Szkoła wyższa jako pracodawca może ponosić na podstawie art. 471 KC w związku z art. 300 KP odpowiedzialność odszkodowawczą wobec pracownika naukowo-dydaktycznego będącego mianowanym nauczycielem akademickim za brak należytej staranności w wykonaniu obowiązku umożliwienia mu prowadzenia badań naukowych, rozwijania twórczości naukowej i uzyskania stopnia lub tytułu naukowego. Z kolei w maju 1994 r. powód zwrócił się o udzielenie mu płatnego urlopu na dokończenie pracy doktorskiej i urlop taki otrzymał w wymiarze naukowego i wynagrodzenia za płatny urlop. . o szkolnictwie wyższym (Dz.U.
Sąd uznał, że niedostępność akt płacowych sprzed 1979 r. była spowodowana działaniem siły wyższej, którą w ocenie Sądu był „upływ czasu lat 1972-1974 była spowodowana działaniem siły wyższej, skoro Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie rozważał tej dla powoda podstawy naliczenia emerytury oraz przypisanie niedopełnienia tych obowiązków, działaniu siły wyższej w postaci „niedostępności
Sąd pierwszej instancji nie jest uprawniony do przedstawienia zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu. szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop tekst: Dz.U. z 1994 r. z kwoty 1.937,85 złotych miesięcznie do kwoty 2.231,68 złotych miesięcznie postanowieniem z dnia 10 lutego 2000 r. zwrócił się „z zapytaniem
W takiej sytuacji nie zachodzi nieważność postępowania (art. 379 pkt 4 w związku z art. 323 KPC). Zwrócił się o urlop wypoczynkowy i urlop bezpłatny, co zostało zaakceptowane przez stronę pozwaną. Z tych względów należało uznać, że kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu z mocy art. 39312 KPC. Podobnie wyrok z dnia 18 czerwca 1998 r., I PKN 191/98 (OSNAPiUS 1999 nr 14, poz. 449), zgodnie z którym jeżeli umowa wykazuje wspólne
Nr 53 poz. 342 ze zm.), ograniczający a w określonych sytuacjach wyłączający możliwość dochodzenia przez poszkodowanego żołnierza, na zasadach prawa cywilnego, odszkodowania lub zadośćuczynienia za szkodę z tytułu wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową, jest sprzeczny z Konstytucją. Przepis art. 20 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. 1972 r. Wyrokiem z 8 marca 1999 r. Nr 36 poz. 206), uchylający z mocą od 1 stycznia 1990 r. przepis art. 40 ustawy z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków z tytułu ubezpieczeń społecznych.
Postanowienie umowy o pracę dopuszczające jej rozwiązanie w sposób przewidziany dla rozwiązania stosunku pracy z powołania (art. 70 KP), jako mniej korzystne dla pracownika niż przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie rozwiązania umów o pracę, jest nieważne (art. 18 § 2 KP). 2. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r. Andrzej E. wykorzystywał, zgodnie z planem urlopów, urlop wypoczynkowy. „z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych polegającego na niestawieniu się do pracy w dniach od 24 do 31 sierpnia Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r.
Fabryce Pomp i Armatury SA w W. o odszkodowanie, ekwiwalent za urlop i odprawę emerytalną, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu KP powód stracił prawo do urlopu przysługującego mu za rok 1996 jako rok, w którym nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy, a przez to również Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność
Powołane w kasacji liczne przepisy prawa, których naruszenia w żadnej mierze się nie uzasadnia, stanowią pozorne wskazanie podstawy kasacyjnej. za lipiec 1996 r., wypracowanej i nie rozliczonej należności z tytułu rezerwy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy Z zeznań świadka Józefa J. Wynagrodzenie (płatne z dołu) wyliczane było według systemu prowizyjnego zgodnie z zawartą odrębną umową zespołową.
Pracownik ma obowiązek uiszczenia opłaty sądowej od kasacji w zakresie roszczeń dochodzonych od niego w powództwie wzajemnym pracodawcy. „A.” w P. po 7 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 marca 1996 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy Uzasadnienie Szymon D., Marek J. i Jacek N. wystąpili z powództwem przeciwko spółce z o.o. Wyrokiem z dnia 23 lutego 1998 r.
Zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy z powodu choroby pracownika jest środkiem dowodowym podlegającym ocenie sądu. powodu choroby. z nim umowy o pracę z jego winy z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w dniu 28 listopada 1995 r. Składają się na nią: 1. - 12.914 zł, tytułem odszkodowania za bezzasadne rozwiązanie umowy o pracę, 2. - 4.667 zł, tytułem ekwiwalentu za urlop
Także Sąd Najwyższy wyjątkowo kwalifikował określone zdarzenia leżące w sferze działania władzy publicznej jako przypadki siły wyższej Rozpoznając apelację powoda, Sąd Okręgowy w Warszawie przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wyższej.
Z art. 378 § 1 KPC nie wynika obowiązek rozważenia przez sąd drugiej instancji wszystkich zarzutów apelacji. Dnia 24 czerwca 1998 r. pracodawca doręczył powodowi pismo rozwiązujące umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2000 r. sprawy z powództwa Roberta Z. przeciwko Telekomunikacji Polskiej Spółce Akcyjnej Zgodnie z zasadami z art. 233 § 1 i 2 KPC za nielogiczne uznał Sąd Okręgowy twierdzenia powoda o tym, że 29 stycznia 1997 r.
Przesłuchanie przez sąd pierwszej instancji pełnomocnika pracodawcy w charakterze świadka z naruszeniem art. 259 pkt 3 KPC, jeżeli zarzutu naruszenia tego przepisu nie postawiono w apelacji i ustalenia faktyczne oparto także na innych środkach dowodowych, powoduje, że uchybienie to nie może być uznane za wpływające na wynik sprawy (art. 3931 pkt 2 KPC). Załączony do akt materiał dowodowy, zwłaszcza dokumentacyjny, nie dawał w ocenie Sądu pierwszej instancji podstaw do zasądzenia wyższej C. z Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.T. na rzecz Grzegorza K. kwotę 435 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem kwoty z tego tytułu.
Przed dniem 1 stycznia 1997 r. jako dniem wejścia w życie art. 12911 KP, obowiązek pracodawcy prowadzenia ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem pracy w godzinach nadliczbowych, wynikał z art. 94 pkt 5 i pkt 9a KP, co powoduje konsekwencje w rozkładzie ciężaru dowodu (art. 6 KC w związku z art. 300 KP). W pozostałej części - co do roszczenia o zasądzenie ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy oraz żądania ustalenia, że czwarta umowa Słusznie podnosi się w kasacji, że art. 12911 KP wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., co wynika z treści art. 43 ustawy z dnia 2 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2000 r. sprawy z powództwa Piotra P. przeciwko Spółce z o.o.
Przed dniem 1 stycznia 1997 r. jako dniem wejścia w życie art. 12911 KP, obowiązek pracodawcy prowadzenia ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem pracy w godzinach nadliczbowych, wynikał z art. 94 pkt 5 i pkt 9a KP, co powoduje konsekwencje w rozkładzie ciężaru dowodu (art. 6 KC w związku z art. 300 KP). W pozostałej części - co do roszczenia o zasądzenie ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy oraz żądania ustalenia, że czwarta umowa Słusznie podnosi się w kasacji, że art. 12911 KP wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., co wynika z treści art. 43 ustawy z dnia 2 powództwa Piotra P. przeciwko Spółce z o.o.
Nieskuteczne są zgłoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 3931 pkt 1 KPC), które nie mają związku z oceną dopuszczalności drogi sądowej, gdy pozew został odrzucony na podstawie 199 § 1 pkt 1 KPC. W uzasadnieniu kasacji wskazano, że w rozpoznawanej sprawie powódka dochodziła ustalenia, że po ukończonym urlopie wychowawczym, od września : art. 3 KP, art. 11 KP, § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych, „art. 10 pkt 2 ppkt Sądu Rejonowego w Dębicy, zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1997 r., I PKN 54/96, oddalającym kasację powódki.
rażąco naruszająca usprawiedliwiony interes osób uprawnionych (art. 223 § 2 KPC w związku z art. 203 § 4 KPC w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. Ocena, czy zawarte w treści ugody sądowej oświadczenie pracownika dotyczące „zrzeczenia się wszelkich roszczeń finansowych” w stosunku do pracodawcy, narusza bezwzględnie obowiązujący przepis art. 84 KP, a w związku z tym, czy cała ugoda sądowa (lub tylko jej część - zgodnie z art. 58 § 3 KC) jest dotknięta nieważnością, musi być poprzedzona ustaleniem rzeczywistej treści ugody. Ustalenia faktyczne i ocena prawna, co do tego, że strona ugody sądowej nie może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli jako złożonego pod wpływem błędu, albowiem nie są spełnione przesłanki przewidziane w art. 918 KC oraz art. 88 KC, nie wykluczają ustalenia i oceny, że ugoda sądowa jest bezwzględnie nieważna jako czynność niezgodna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo i art. 223 § 2 KPC w związku z art. 203 § 4 KPC - Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach wyrokiem z 12 maja 1999 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zawarty w kasacji zarzut naruszenia art. 203 § 4 KPC (w związku z art. 223 § 2 KPC, zgodnie z którym KP - a w związku z tym, czy cała ugoda (lub tylko jej część - zgodnie z treścią art. 58 § 3 KC) jest dotknięta nieważnością, musi być
Ocena roszczenia pracownika o przywrócenie do pracy z punktu widzenia kryterium „możliwości” i „celowości” jego dalszego zatrudniania powinna uwzględniać takie okoliczności, jak: rodzaj przyczyny rozwiązania stosunku pracy („ciężkie” czy „zwykłe” naruszenie obowiązków pracowniczych, przyczyny nie związane z osobą pracownika itp.), podstawa orzeczenia o przywróceniu do pracy (bezzasadność zarzutów, czy też naruszenie przez pracodawcę wymagań formalnych obowiązujących przy rozwiązywaniu umów o pracę), skutki mogące wyniknąć dla jednej lub drugiej strony z przywrócenia pracownika do pracy lub z zasądzenia na jego rzecz odszkodowania (konieczność ponownego rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, zwolnienia dobrze pracujących pracowników, możliwość odrodzenia się sytuacji konfliktowej w zakładzie Rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło z powodu wyrzucenia prezesa zarządu Fundacji, członka zarządu i sekretarza rady nadzorczej Nie doszło bowiem do użycia wobec nich siły fizycznej w celu zmuszenia do opuszczenia sali. w związku z rozwiązaniem z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 KP.
Doręczenie pisma sądowego dorosłemu domownikowi adresata, bez wpisania na potwierdzeniu odbioru tego pisma imienia i nazwiska osoby odbierającej przesyłkę, jest naruszeniem przepisów o doręczeniach, które nie ma wpływu na wynik sprawy, jeżeli listonosz faktycznie doręczył pismo sądowe domownikowi. powodu wieku, choroby lub utraty sił uposażenie podlega waloryzacji w roku 1998 w okresach od 1 marca i od 1 września. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 6 marca 2000 r. Zdaniem powoda, doręczenie wyroku z uzasadnieniem w dniu 23 marca 2000 r. nie było skuteczne, gdyż na piśmie z dnia 17 marca 2000 r. [