NSA uznał, że rozporządzenie wykonawcze nr 2024/1287, rozszerzające cło antydumpingowe na sklejki wysłane z Kazachstanu, można stosować wstecznie, uznając import w chwili jego realizacji za prawidłowo objęty tym cłem.

Cło antydumpingowe na przywóz sklejki brzozowej wysyłanej z krajów trzecich (Kazachstanu), nie wymaga dowodzenia pochodzenia towaru z Rosji, jeśli obchodzi środki nałożone na towary rosyjskie.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary importowane z Kazachstanu jest zgodne z prawem unijnym, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia. Rozporządzenie unijne dotyczące ceł obowiązywało retrospektywnie i nie wymagało dowodzenia pochodzenia towarów z tego regionu.

Jeśli towar zgłoszony do procedur celnych jako wysyłany z Kazachstanu objęty jest rozporządzeniem antydumpingowym, cła te można rozszerzyć, nie badając jego faktycznego pochodzenia, celem unikania obchodzenia środków antydumpingowych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

W przypadku stosowania cła antydumpingowego kluczowe jest określenie kraju, z którego towar jest wysyłany, nawet jeśli nie jest to kraj jego faktycznego pochodzenia, jeżeli unijne przepisy tak stanowią.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak wymaganych zezwoleń importowych CITES oraz potwierdzenie użycia chronionego gatunku drewna dalbergia sissoo uniemożliwia objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu, skutecznie popierając odmowę organów celnych.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. S. zostaje oddalona. Ostateczne decyzje celne, będące podstawą wysokości należnego podatku VAT z tytułu importu, pozostają poza kontrolą sądową w zakresie weryfikacji wartości celnej oraz pochodzenia towaru.

Rolnik często staje przed koniecznością zatrudnienia osób do pomocy. Obowiązujące przepisy przewidują kilka ścieżek zatrudnienia, z których najpopularniejszą ze względu na elastyczność jest umowa zlecenia, regulowana przepisami prawa cywilnego. Alternatywę stanowi specyficzna dla sektora rolnictwa umowa o pomocy przy zbiorach, która pozwala na znaczne ograniczenie kosztów składek ubezpieczeniowych 

Oznaczenie "HERBAL CARE MY NATURE" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129¹ ust. 1 pkt 2 pwp, gdyż w sposób oczywisty nie pozwala na identyfikację komercyjnego pochodzenia produktów kosmetycznych, stanowiąc jedynie prosty przekaz reklamowy.

Prawidłowa klasyfikacja taryfowa towarów oraz brak naruszeń proceduralnych w postępowaniu administracyjnym potwierdzają zasadność decyzji organu administracji i oddalenie skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna dotycząca klasyfikacji taryfowej i podatkowej towarów została oddalona z powodu braku wykazania naruszeń przepisów wpływających na wynik sprawy, a działania organów administracji były zgodne z prawem.

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, akceptujący decyzję Dyrektora IAS w Lublinie w zakresie określenia kwoty cła i VAT zgodnie z klasyfikacją taryfową towarów, pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną, podtrzymując prawidłowość klasyfikacji taryfowej przyjętej przez organy celne i sąd pierwszej instancji, zgodnie z regułami interpretacji Nomenklatury scalonej oraz obowiązującymi przepisami celnymi i podatkowymi.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak naruszenia prawa w orzeczeniu sądu pierwszej instancji przy prawidłowym zastosowaniu przepisów klasyfikacyjnych oraz postępowania celnego.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak podstaw do naruszenia prawa materialnego i procesowego w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów, potwierdzając prawidłowość zastosowanych procedur celnych i podatkowych.

Decyzja organu celnego utrzymana w mocy. Klasyfikacja profili aluminiowych do kodu TARIC 7604 29 90 90 uznana za prawidłową. Skarga kasacyjna oddalona, brak wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony spoczywa na właścicielu, który nie przedstawił wystarczających dowodów na użyczenie pojazdu osobie trzeciej.

Sąd kasacyjny zaakceptował stanowisko, że znak towarowy "Studio P." nie spełnia wymaganej zdolności odróżniającej, przez co nie może uzyskać ochrony prawnej, zgodnie z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. i utrzymał decyzję Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji.

Skarga kasacyjna wniesiona przez D.N. została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa towaru i związane z nią decyzje organu nie naruszają przepisów prawa celnego, a zarzuty skargi nie znajdują podstaw w okolicznościach faktycznych sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku, gdy opłata elektroniczna za przejazd pojazdem nie została uiszczona, odpowiedzialność administracyjną ponosi właściciel pojazdu, chyba że zdoła dowieść okoliczności wyłączających jego zawinienie.