Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez spełnienia wymogów licencyjnych i konstrukcyjnych jest zasadne i zgodne z prawem.

Wykonanie okazjonalnego przewozu osób bez zgłoszenia pojazdu do istniejącej licencji oraz brak odpowiednich dokumentów uprawniających do przewozu stanowi naruszenie przepisów prawa transportowego, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, podlegającej odwołaniu, z uwagi na ochronę praw adresata aktu administracyjnego.

Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Przewóz osób za pośrednictwem aplikacji Uber, realizowany pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych określonych dla przewozu okazjonalnego, nie stanowi przewozu okazjonalnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Skarżący, wykonując usługę przewozu drogowego, spełniał przesłanki administracyjnego deliktu określonego w ustawie o transporcie drogowym. Nałożona kara pieniężna była zgodna z przepisami, a skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia.

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu, podlegająca stwierdzeniu nieważności z powodu braku homologacji UE, jest zgodna z prawem, co potwierdza jej rażące naruszenie przepisów o dopuszczeniu pojazdu do ruchu.

Decyzja o rejestracji pojazdu, która nie spełnia wymogów formalnych związanych z homologacją typu UE dla nowo dopuszczanego do ruchu pojazdu, narusza przepisy prawa w sposób rażący i podlega stwierdzeniu nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rejestracja pojazdu niezgodna z wymogami homologacji stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Organy administracyjne i sądy zastosowały w tym zakresie przepisy prawa krajowego i unijnego prawidłowo, a brak wymaganych dokumentów uniemożliwia uznanie legalności rejestracji.

Rejestracja pojazdu bez przedłożenia świadectwa zgodności WE, wymaganego przez prawo krajowe i unijne, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Brak wymaganych dokumentów nie może być usprawiedliwiany błędami interpretacyjnymi organu rejestracyjnego.

Skarga kasacyjna M.N. została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych organów niższej instancji, które wykazały, że skarżący był zobowiązany do opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi.