NSA uchylił wyrok WSA z uwagi na niedostateczną ocennę kluczowego zarzutu braku normatywnego przelicznika w ustawie, co może naruszać konstytucyjną zasadę ustawowej regulacji danin publicznych. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

Zastosowanie pozaprawnego wzoru matematycznego do przeliczenia objętości gazu na masę w celu ustalenia opłaty paliwowej jest bezpodstawne w świetle zasady ustawowej regulacji podatków. Brak normatywnie ustanowionego przelicznika czyni to postępowanie niezgodnym z art. 217 Konstytucji RP.

Członek zarządu spółki z o.o., który zaniedbuje obowiązek bezskutecznej egzekucji i zgłoszenia upadłości na czas, ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne spółki, wobec niemożności zaspokojenia z majątku spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając decyzje GITD za niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 KPA oraz art. 54 § 2 PPSA, co uzasadniało uchylenie postanowień przez WSA.

Zastosowanie metody trójpłaszczyznowej (wizualna, fonetyczna, semantyczna) w ocenie podobieństwa znaków towarowych pozwala na uznanie, że różnice semantyczne mogą dominować nad podobieństwami w innym zakresie, eliminując ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd i uniemożliwiając kolizję z wcześniejszym znakiem towarowym.

W przypadku wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania, ocenie podlega rzeczywiste używanie znaku, co musi być dowodzone w kontekście specyfiki rynku i towarów. Rozstrzygnięcie organu i sądu niższej instancji podlega kontroli co do pełności i adekwatności oceny dowodów używania.

Rozstrzygnięcia dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdy jedna ze stron postępowania została skutecznie poinformowana o decyzji, a brak doręczenia nie ma wpływu na prawo do odwołania stron, nie mogą podważać statusu ostatecznej decyzji administracyjnej.

Odmowa przyznania płatności i nałożenie kary administracyjnej za nieprawidłowości zgłoszonej powierzchni upraw roślin pastewnych zostały dokonane prawidłowo przez organy administracyjne; skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.

Dla przyznania płatności bezpośrednich decydujące jest faktyczne użytkowanie oraz władztwo nad spornymi gruntami, zgodnie z zasadami polityki rolnej UE, co obejmuje posiadanie uprawnienia decyzyjnego oraz ponoszenie ryzyka rolniczego. Umowa usługowa nie daje tytułu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowy wyrok Sądu I instancji uchylający postanowienia, które wadliwie odmówiły wszczęcia postępowania. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest bezzasadna z uwagi na naruszenia proceduralne popełnione w toku postępowania administracyjnego.

Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w tej samej sprawie przez tę samą osobę działa z naruszeniem zasad bezstronności administracyjnej (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ ma obowiązek przekazać pismo noszące znamiona skargi do sądu administracyjnego, co gwarantuje stronom prawo do sądowej kontroli (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

NSA oddala skargę kasacyjną M.K., uznając, że przesłanki kasacyjne nie zostały spełnione, a ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania płatności spoczywa na wnioskodawcy; organy rozpatrzyły materiały dowodowe zgodnie z przepisami.

Uchybienie jednemu z terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. wyklucza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego, nawet w przypadku wystąpienia nowych okoliczności dla sprawy, o ile przed ichyskazaniem nie wykazano należycie powziętej wiedzy przed upływem tego terminu.

Klasyfikacja rodzaju przewozu drogowego dokonywana przez organy administracji publicznej musi uwzględniać całość wymogów licencyjnych i technicznych pojazdu, przy czym posiadanie odpowiedniego zezwolenia licencyjnego na przewóz taksówką powinno skutkować prowadzeniem dalszego postępowania wyjaśniającego dotyczącego niespełnienia wymogów technicznych, bez przedwczesnej kwalifikacji przejazdu jako okazjonalnego

Organ administracyjny nie jest związany datą wskazaną przez wnioskodawcę w postępowaniu o wygaśnięcie znaku towarowego. Urząd musi rozstrzygać na podstawie rzeczywistej daty wygaśnięcia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowe pouczenie o terminie na wznowienie postępowania, zawieszonego z powodu stanu epidemii, rozpoczyna swój bieg zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą od dnia 24 maja 2020 roku, a niezłożenie wniosku do 24 maja 2023 roku skutkuje jego umorzeniem.