Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA z powodu braku uzasadnionej podstawy, w szczególności z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna nie wykazywała istotnych naruszeń proceduralnych mogących wpłynąć na wynik postępowania administracyjnego.

Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. musi być wniesiony w terminie miesięcznym od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Uchybienie temu terminowi skutkuje odmową wznowienia postępowania.

Wniosek o wznowienie postępowania musi być złożony we właściwym terminie od powzięcia informacji o zdarzeniu stanowiącym podstawę wznowienia. Przekroczenie tego terminu powoduje odmowę wznowienia i utrzymanie decyzji administracyjnej w mocy, co znalazło potwierdzenie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

NSA uznał, że uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia nie pozwala organom administracyjnym na poszukiwanie nowych dowodów. Wydanie zaświadczenia powinno być oparte na danych posiadanych przez organ, a nie na szeroko zakrojonym postępowaniu dowodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że spełnienie przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego wymaga istnienia nowych okoliczności faktów faktycznych znanych już w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia, co w przedstawionej sprawie nie miało miejsca, a tym samym nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zaświadczenie nie może być wydane w oparciu o sporną dokumentację. W postępowaniu zaświadczeniowym nie dopuszcza się tworzenia nowych ustaleń faktycznych. Sąd uchylił wyrok WSA i oddalił skargę, przyznając rację organom podatkowym w kwestii odmowy wydania zaświadczenia.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej, w tym naruszenie przepisów procesowych. Zaskarżony wyrok oddalił rozpoznanie skargi na decyzję odmowną w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego, uznając prawidłowość oceny faktycznej dokonanej przez sąd pierwszej instancji.

Brak tytułu prawnego do działek, pomimo realizacji ich użytkowania, nie wyklucza prawa do płatności obszarowych, jeśli użytkowanie oparte jest na posiadaniu zależnym w rozumieniu art. 336 k.c. oraz porozumieniach o umowach dzierżawy.

Prawa wynikające z posiadania zależnego gruntów mogą stanowić podstawę do żądania płatności z systemów wsparcia bezpośredniego, jeśli są potwierdzone umową uwzględniającą zgodę właściciela, a wykładnia rozporządzenia nr 1307/2013 nie wyklucza takiej możliwości.

Przekształcenie trwałych użytków zielonych uzasadniające zmniejszenie płatności RŚK odnosi się tylko do działek objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym, a nie do całego gospodarstwa. Literalna wykładnia przepisów nie jest wystarczająca i wymaga uwzględnienia wykładni systemowej oraz celowościowej.

W przypadku konkurencyjnych wniosków o płatność, badanie tytułu prawnego do gruntu jest konieczne jedynie przy istniejącym konflikcie krzyżowym, a wycofanie wniosku przez jedną ze stron eliminuje potrzebę takiej analizy.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, stwierdzając, że normy określone w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. oraz art. 135 p.r.d. zostały prawidłowo zastosowane, a skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości proceduralnych rozstrzygnięć dotyczących zatrzymania uprawnień.

Ocena rękojmi i nieskazitelności charakteru osoby ubiegającej się o wpis na listę aplikantów adwokackich musi uwzględniać całokształt dostępnych okoliczności, a nie jedynie fakt toczącego się postępowania karnego.