Przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności osób trzecich nie mają zastosowania do kar administracyjnych wymierzonych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe nie obejmuje kar pieniężnych za naruszenia regulacji hazardowych.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do administracyjnych kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych, ze względu na sankcyjny charakter tych zobowiązań oraz brak jednoznacznej podstawy prawnej do ich zastosowania. Postępowanie umorzono.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych wynikających z ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 91 tej ustawy.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej, z uwagi na ich wyjątkowy charakter, nie mogą być stosowane ani poprzez wykładnię rozszerzającą, ani przez analogię, do administracyjnych kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o grach hazardowych.

W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.

Kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy o grach hazardowych nie mogą być przedmiotem odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki na podstawie przepisów o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów podatkowych, stwierdzając brak podstaw prawnych do stosowania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o grach hazardowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając brak naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i brak przesłanek do zmiany decyzji ustalającej opłatę. Postępowanie administracyjne zostało uznane za prawidłowe.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie wystarcza samo stwierdzenie uchybienia przepisom; konieczna jest ocena, czy skutki naruszenia uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze względu na społeczno-gospodarcze konsekwencje.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że uchybienie proceduralne w rejestracji pojazdu bez odpowiedniego dokumentu homologacyjnego nie było rażące, tym samym oddalając skargę kasacyjną.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż oczywiste naruszenie przepisów prawa krajowego dotyczących homologacji pojazdu, dokonane w procesie rejestracji, nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE jest oczywistym naruszeniem prawa, lecz nie zawsze rażącym, co wymaga oceny skutków społeczno-ekonomicznych. Uchylając decyzję organu odwoławczego, NSA oddalił skargę kasacyjną.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej z powodu rażącego naruszenia art. 72 p.r.d. wymaga wykazania oczywistości uchybienia i jego skutków społeczno-ekonomicznych, co uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Zgłoszenie znaku towarowego FASTPLAST dokonane przez stronę skarżącą przed Urzędem Patentowym RP zostało uznane za dokonane w złej wierze, co stanowiło wystarczającą przesłankę do unieważnienia prawa ochronnego na ten znak. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.