W okolicznościach sprawy wobec dużego podobieństwa oznaczeń oraz tożsamości lub wysokiego podobieństwa towarów i usług, a także możliwości wprowadzenia przeciętnego odbiorcy w błąd, zgłoszeniu nie przyznano ochrony prawnej. Sprzeciw został słusznie uznany w całości.

W postępowaniu o przyznanie płatności, ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy; organ ocenia wniosek wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów. Braki formalne powinien wskazać tylko kierownik biura powiatowego. Obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i załączania właściwych dokumentów spoczywa na składającym wniosek.

Dla przyznania płatności obszarowej rolnik musi posiadać i użytkować deklarowane działki przez cały rok kalendarzowy, a ich utrata na skutek egzekucji komorniczej powoduje utratę prawa do wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.K., uznając, że spełnione zostały przesłanki art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo Własności Przemysłowej, a podobieństwo znaków wprowadza ryzyko pomyłki co do pochodzenia usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenia związane z tachografami ciężar dowodu przesłanek egzoneracyjnych ciąży na przedsiębiorcy. Brak skutecznych procedur kontrolnych wyklucza wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy, nawet jeśli naruszenie było wynikiem działania kierowcy.

Nie dochodzi do umorzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem, jeżeli brak wykazania zaistnienia przyczyn przewidujących zwolnienia z odpowiedzialności, zwłaszcza gdy niedostosowanie systemu nadzoru wewnętrznego przewoźnika nie pozwala wykazać braku jego winy.

Uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż stosowanie artykułu 92a ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym zawiera nieprzekraczalny limit kary finansowej wynoszący 15 000 zł, co redefiniuje zasady wyznaczania poszczególnych grzywien w załączniku nr 3 do u.t.d.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna jest niezasadna, jeżeli opiera się na zarzutach niepopartych wystarczającym uzasadnieniem, a przedawnienie roszczenia wyklucza możliwość dochodzenia nadpłaty w warunkach wskazania przepisów nieadekwatnych do stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Niepoddanie się kontroli, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nawet bez działań utrudniających, uzasadnia obiektywną odpowiedzialność i sankcję zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarga oddalona z uwagi na brak dowodów na przewidziane przesłanki wyłączające odpowiedzialność.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi niewłaściwą obsługę tego urządzenia, kwalifikując się jako ingerencja skutkująca nierejestrowaniem danych, zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d., uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w tej wysokości.