Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz decyzję organu odwoławczego z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. rozpatrzenia odwołania po upływie ustawowego terminu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji GITD.

Wydana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja podtrzymuje wcześniejszy wyrok stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, związane z brakiem stosownego upoważnienia do jej wydania oraz niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych dotyczących oznakowania drogi.

Zarządzający transportem odpowiada za wyposażenie kierowców w wymagane dokumenty, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Brak spełnienia tego obowiązku usprawiedliwia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

W przypadku decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu bonifikaty w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego, przepisy nowej ustawy obejmują sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie, pod warunkiem że nie były zakończone decyzją ostateczną, a zobowiązanie do zwrotu bonifikaty jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami praworządności i ochrony własności.

Osoba zarządzająca transportem jest odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wypis z licencji wymaganej do przewozu drogowego, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowcy.

Okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dmc powyżej 12 ton, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, obowiązują także w przypadku zakończenia przewozu drogowego na terenie Polski, wykluczając dalsze wyłączenia przewozu po dostarczeniu ładunku do odbiorcy w kraju.

Skarga kasacyjna skarżącej D.M. od wyroku WSA dot. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego jest bezzasadna; przewóz miał charakter okazjonalny, wymagający licencji. NSA podtrzymuje decyzję WSA i organów administracyjnych.

Termin przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej, określony w ustawie o transporcie drogowym, nie wyłącza zastosowania art. 189h Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego zawieszenia biegu tego terminu.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany w trybie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego i musi być uzyskany indywidualnie przez każdy podmiot, co wyklucza możliwość przeznaczenia przejętego numeru producentowi innemu niż pierwotnie przypisany.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany na podstawie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, jest niepowtarzalny, nieprzechodni i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Brak posiadania przez spółkę własnego numeru wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Zmniejszenie liczby zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym poniżej poziomu z pierwszego roku jego realizacji skutkuje obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania, a terminowe zgłoszenie siły wyższej jest konieczne dla uniknięcia zwrotu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia prawa materialnego i proceduralnego w decyzjach organów administracyjnych dotyczących dopłat obszarowych, przy uwzględnieniu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Skarga kasacyjna J.N. od wyroku WSA w Białymstoku została oddalona jako nieuzasadniona, ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie znalazły potwierdzenia, a stan faktyczny nie może być kwestionowany w drodze zarzutów kasacyjnych.

Sama potrzeba posiadania uwierzytelnionych odpisów dokumentów nie wypełnia przesłanki ważnego interesu strony z art. 73 § 2 k.p.a. NSA oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że strona musi wykazać szczególne uzasadnienie uzyskania takich dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o przyznaniu płatności bezpośrednich R.R. była wydana z naruszeniem prawa, dlatego utrzymuje się w mocy decyzję zobowiązującą do zwrotu środków przyznanych z tego tytułu. Brak podstaw prawnych do uznania przedawnienia roszczenia ani do przyjęcia dobrej wiary skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak wykazania przez stronę interesu prawnego, o którym mowa w art. 73 § 2 KPA, uzasadnia odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt administracyjnych.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zakres skargi kasacyjnej, oddalił skargę, uznając brak błędów w wykładni norm materialnych przez WSA oraz stwierdzając niedopuszczalność dalszej rewizji kwestii faktycznych w związku z ich niekwestionowaniem w postępowaniu kasacyjnym.