Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.

Przewóz towarów uznany za opodatkowaną wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi być zgłoszony w systemie SENT, nawet jeśli dokonuje go ten sam podmiot między własnymi magazynami.

NSA uznał za niedopuszczalne kontynuowanie postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji opartego na zatartej sankcji administracyjnej. Kontynuacja takiego postępowania przekracza granice uprawnień organu kontrolującego i niezgodna z art. 94b u.t.d.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na przewóz drogowy musi być zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, co wymaga terminarnej precyzji oraz prawidłowości proceduralnych w dochowaniu zakreślonych przepisami terminów.

Zaskarżenie wyroku WSA w Warszawie przez Z. Sp. z o.o., dotyczące ustalenia nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych, zostało oddalone przez NSA ze względu na brak możliwości jednoznacznego oszacowania pochodzenia eksportowanego mięsa.

Refundacje wywozowe na produkty rolne nie mogą być przyznane, gdy nie jest możliwe ustalenie pochodzenia tych produktów jako uzyskanych we Wspólnocie, zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 612/2009, co wyklucza przyznanie refundacji wywozowych w przypadku niezgodności w dokumentacji.

Refundacje wywozowe nie przysługują, gdy brak jest jednoznacznej identyfikacji pochodzenia towarów, co skutkuje niemożnością uznania ich za pochodzące z Wspólnoty, zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009.

Przewóz regularny specjalny wymaga osobnego zezwolenia. Wykonywanie tego typu przewozu bez zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, a przepisy o transporcie wyłączają zastosowanie przepisów k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary.

Refundację wywozową, której nie można jednoznacznie przypisać do produktu pochodzącego ze Wspólnoty, należy uznać za nienależną. Skarga kasacyjna, niewykazująca wpływu naruszeń postępowania na wynik sprawy, podlega oddaleniu.

Ustalono, iż refundacje wywozowe przyznane Zakładowi P. Sp. z o.o. uznano za nienależne w związku z brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia pochodzenia mięsa zgodnie z przepisami unijnymi. Skarga kasacyjna została oddalona.

Refundacja wywozowa mięsa przyznana na mocy wniosku WPR1 nie przysługuje, jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jego wspólnotowego pochodzenia, co wyklucza przyznanie jej na podstawie przepisów rozporządzenia unijnego.

Refundacja wywozowa może zostać uznana za nienależną, jeżeli pochodzenie towaru nie jest jednoznacznie wykazane jako wspólnotowe, co jest warunkiem przyznania refundacji.

Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o uznaniu środków za nienależnie pobrane z tytułu refundacji wywozowej była prawidłowa, gdyż nie przedstawiono dowodów jednoznacznie potwierdzających wspólnotowe pochodzenie eksportowanego mięsa.

NSA potwierdził zasadność nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i oddalając ją. Uznano poprawność ocen dowodowych oraz uzasadnienia Sądu I instancji.

Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy, który wiarygodnie stwierdza stan faktyczny z chwili kontroli, wystarczający do uznania skarżącego za przewoźnika odpowiedzialnego za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

NSA oddalił skargę kasacyjną A Sp. z o.o., uznając, że nieprawidłowości w dokumentacji uniemożliwiły przyznanie refundacji wywozowej, potwierdzając legalność decyzji administracyjnych i orzeczeń sądów pierwszej instancji.