Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy przez egzaminatora z powodu niezastosowania się do znaku B-1 było nieuzasadnione, gdyż nie zaistniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego, co potwierdziły prawidłowe ustalenia organów administracyjnych i sądów.

Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne, ma charakter związany i nie podlega merytorycznej weryfikacji przez organ administracji.

NSA podtrzymał wyrok WSA uchylający decyzje organów I i II instancji nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, uznając naruszenie przepisów postępowania w ocenie dowodów jako istotne, wpływające na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna R. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek dla stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Starosta jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku istnienia ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego.

Skarga kasacyjna, stwierdzając naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez organy, została oddalona, podtrzymując uchylenie ich decyzji wobec naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna A. S. przeciwko wyrokowi WSA w Poznaniu została oddalona. Przerwanie egzaminu dla kierujących pojazdami uznano za niezasadne wobec niewystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestia wadliwych przeglądów technicznych i tachografu, dokonanych poza UE, uzasadnia nałożenie kary zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, niezależnie od twierdzeń o znikomości naruszeń. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, a wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.

Na gruncie niniejszej sprawy emitentowi papierów wartościowych przysługuje interes prawny do kwestionowania decyzji nakładającej ograniczenia na jego uprawnienia do obrotu akcjami. Interes ten istnieje również, gdy decyzja została uprzednio uchylona.

1. Wynikający z treści decyzji wydanej na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (u.o.i.f.) skonkretyzowany względem Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (GPW) obowiązek zawieszenia obrotu na rynku regulowanym określonymi instrumentami finansowymi (np. akcjami) może refleksowo oddziaływać na zakres uregulowanych normami prawa materialnego

Na gruncie prawa unijnego, cło antydumpingowe na przywóz towarów przez wskazane kraje trzecie może być stosowane wstecznie, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia, w celu zapobiegania obchodzeniu przepisów.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzający nałożenie ceł antydumpingowych na sklejkę brzozową, której pochodzenie zakwestionowano jako niepochodzące z Rosji, nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.