Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi niewłaściwą obsługę tego urządzenia, kwalifikując się jako ingerencja skutkująca nierejestrowaniem danych, zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d., uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w tej wysokości.

Prawo do nazwy przedsiębiorstwa jako dobro osobiste wymaga wykazania konkretnej ingerencji w sferę chronioną, podczas gdy wcześniejsze używanie oznaczenia przez inny podmiot wyłącza możliwość przypisania naruszenia dóbr osobistych tego oznaczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd podkreślił, że uchybienia proceduralne przy doręczeniu decyzji nie miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia i obowiązek przeprowadzenia egzaminu kontrolnego.

W przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania, brak winy strony musi być uprawdopodobniony przeszkodą nie do przezwyciężenia, a domniemanie skutecznego doręczenia zastępczego nie może być obalone jedynie powołaniem się na zarzuty proceduralne bez stosownego dowodzenia. (art. 58 k.p.a.)

W postępowaniu wznowieniowym decyzja administracyjna wydana na podstawie fałszywych dowodów podlega uchyleniu, a odmowa ponownego wydania jest uzasadniona prawomocnym wyrokiem karnym. Zasada zaufania obywatela do organów nie przeciwdziała działania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem zamieszkania zbiorowego, a nie mieszkalnym jednorodzinnym, co wyklucza jej przekształcenie na mocy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

Podobieństwo wizualne i fonetyczne znaku "SÓL" do znaków "Sol" i "SOL BY MELiÃ" uzasadnia odmowę ochrony; ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorcy usług z klasy 43 (wynajmowanie sal na zebrania) zachodzi.

Fałszywość dokumentów potwierdzających istotne dla decyzji administracyjnej fakty uzasadnia wznowienie postępowania, uchylenie decyzji ostatecznej oraz odmowę wydania prawa jazdy, gdy fałszerstwo dokumentów zostało wykazane prawomocnym wyrokiem karnym.

Doręczenie decyzji administracyjnej na adres znany organowi, przy zachowaniu procedury doręczeń zastępczych, spełnia wymogi art. 44 k.p.a., jeśli strona nie poinformowała o zmianie adresu. Nieuprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu uniemożliwia przywrócenie terminu w rozumieniu art. 58 k.p.a.

Osądzenie podwójnej karalności za czyny nieprzystające do tożsamości w myśl art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Dopuszczalność nałożenia odrębnych kar za specyficzne, różne naruszenia przepisów transportowych.

Przewóz osoby pojazdem bez odpowiedniego oznaczenia nie stanowi przewozu taksówką, lecz przewóz okazjonalny. Obowiązek posiadania licencji przewozowej nie wyłącza konieczności spełnienia wymogów formalnych dla uznania pojazdu za taksówkę.