Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną "T." Sp. z o.o. w K., podtrzymując decyzje odmowy przyznania płatności dla obszarów ONW przez Dyrektora Lubuskiego Oddziału ARiMR, uznając za prawidłowe interpretacje przepisów materialnych i formalnych.

W sprawach dotyczących klasyfikacji taryf celnych, Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje organom celnym duży zakres swobody w ustaleniu faktycznych przesłanek klasyfikacji, o ile uzasadnienia decyzji i wyroków są spójne i zgodne z obowiązującymi normami prawno-celno-akcyzowymi.

W przypadku sporu dotyczącego zmiany zgłoszenia celnego, organ celny jest zobowiązany do wnikliwej oceny dowodów i nie może polegać jedynie na domniemaniach prawdziwości dokumentów urzędowych. Brak prawnego obowiązku przechowywania dokumentów przez zgłaszającego, w kontekście znacznego upływu czasu, uniemożliwia podważenie zadeklarowanego pochodzenia towaru.

Stwierdzono, że Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzje organów niższej instancji o odmowie płatności ekologicznej, uznając stworzenie sztucznych warunków do uzyskania korzyści sprzecznych z celami pomocy finansowej.

Rury stalowe spiralnie spawane kodu CN 7305 19 00 zostały prawidłowo zaklasyfikowane do kategorii 25B załącznika IV do rozporządzenia 2020/894 ze względu na ich znaczący wpływ na równowagę unijnego rynku stalowego i potencjalne zagrożenie dla konkurencyjnych produktów unijnych.

W sytuacji, gdy pozostaje w mocy wcześniejsza decyzja administracyjna obejmująca identyczny zakres stosunku służbowego, brak jest podstaw do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy z uwagi na res iudicata oraz bezprzedmiotowość postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.).

Skargę kasacyjną R. R. od wyroku WSA w Poznaniu oddalono. NSA potwierdził, że przesłanki do wznowienia postępowania nie były spełnione, a zarzuty procesowe były nieprawidłowo sformułowane i nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Organ właściwie ustalił stan faktyczny i prawny, a sąd I instancji słusznie oddalił skargę, uznając dostarczone dowody za spóźnione i niewystarczające.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości albo że zaniechanie to nastąpiło bez jego winy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż działalność rolnicza asesora komorniczego nie jest sama w sobie działalnością gospodarczą, a kwestia jej prowadzenia powinna być rozpatrywana pod kątem wpływu na wykonywanie obowiązków asesora zgodnie z art. 34 ust. 2 u.k.s.

Zróżnicowanie przesłanek zwolnienia z opłaty przekształceniowej oparte na formie nabycia prawa użytkowania wieczystego, ustanowione przez art. 8 pkt 2 lit. a) ustawy, jest zgodne z konstytucyjną zasadą równości, gdyż odnosi się do podmiotów spełniających specyficzne kryteria prawne.

Nie jest możliwe przyjęcie fikcji doręczenia, gdy nie spełniono wszystkich przesłanek określonych w art. 44 k.p.a. Skuteczne doręczenie wymaga spełnienia całej procedury, a nie jej elementów.

Utrzymywanie automatów do gier o charakterze losowym bez koncesji stanowi naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ administracyjny miał podstawy do nałożenia kary pieniężnej, a decyzje sądów niższych instancji były prawidłowe i oparte na wystarczających dowodach.

Dopuszczalność przyjęcia przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej do rozpoznania

Słowny znak towarowy "AKADEMIA DERMATOSKOPII" jako pozbawiony zdolności odróżniającej, opisujący jedynie rodzaj i miejsce świadczenia usług, nie kwalifikuje się do udzielenia prawa ochronnego na mocy przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej.

Decyzja administracyjna nieprzedstawienia propozycji służby, skutkująca wygaśnięciem stosunku służbowego, była zgodna z przepisami art. 165 ust. 7 ustawy o KAS i nie naruszała zasad konstytucyjnych, podlegając adekwatnej ocenie potrzeb kadrowych.

Nie można unieważnić prawa ochronnego na znak towarowy "EPOXILINA", gdyż nie wykazano identyczności lub podobieństwa towarów oraz powszechnego używania wcześniejszego znaku "POXILINA". Ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd nie zachodzi.

Ustalenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia chorobowego na podstawie art. 84 ust. 1 w związku z art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga każdorazowo samodzielnego ustalenia przez sąd stanu świadomości osoby pobierającej świadczenie w odniesieniu do chwili jego wypłaty, a nie z perspektywy okoliczności stwierdzonych

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji organów administracyjnych w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za rok 2019 oraz prawidłowość zastosowanych sankcji.

Wspólnota mieszkaniowa nie jest uprawniona do naliczania właścicielowi opłat związanych z lokalami stanowiącymi jego odrębną własność, jeżeli brak jest skutecznego powierzenia jej zarządu tymi lokalami; uchwały wspólnoty podjęte bez takiego umocowania nie mogą stanowić podstawy dochodzenia roszczeń wobec właściciela.

Skarga kasacyjna Ł.B. od wyroku WSA w Olsztynie dotycząca nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych poprzez sztuczne stworzenie warunków została oddalona. NSA potwierdził, że procedura dowodowa była prawidłowa, a decyzja administracyjna zgodna z przepisami prawa unijnego i krajowego.

Skarżący nienależnie uzyskał płatności rolne w wyniku stworzenia sztucznych warunków sprzecznych z celami wsparcia, co uzasadnia ich zwrot. Sąd potwierdził prawidłowość decyzji organów i oddalił skargę kasacyjną.

NSA uchylił wyrok WSA oraz decyzję ARiMR, uznając naruszenie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 przez błędną wykładnię przerwania przedawnienia oraz niepełne rozważenie momentu ustania nieprawidłowości powtarzających się.

Przewóz okazyjny osób niespełniający kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ustawy o transporcie drogowym stanowi naruszenie prawa, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 92a u.t.d. Użycie aplikacji mobilnej do zleceń nie zwalnia z obowiązków licencyjnych.