Zmiana zatwierdzonej taryfy, polegająca na modyfikacji cen lub stawek opłat, nie może być bez wyraźnej podstawy normatywnej utożsamiana z jej wygaśnięciem. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. wymaga wykazania rzeczywistych i nieusuwalnych wątpliwości co do treści normy prawnej; nie uzasadniają go same względy celowościowe związane z funkcją rekompensaty.

Odesłanie zawarte w art. 91 ustawy o grach hazardowych do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie obejmuje przepisów rozdziału 15 działu III O.p. o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Administracyjna kara pieniężna za urządzanie gier hazardowych poza kasynem ma charakter sankcyjny, nie stanowi zobowiązania ani zaległości podatkowej, wobec czego brak podstaw do orzeczenia

Nierozliczenie podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej na zasadach art. 33a ust. 1 ustawy o VAT skutkuje, na podstawie art. 33a ust. 7 tej ustawy, utratą prawa do deklaracyjnego rozliczenia nierozliczonej kwoty. Późniejsze złożenie korekty deklaracji na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter

Podatnik korzystający z rozliczenia VAT z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT traci, stosownie do art. 33a ust. 7 tej ustawy, prawo do tej formy rozliczenia w zakresie kwoty niewykazanej w deklaracji za właściwy okres. Skutku tego nie usuwa późniejsze ujęcie podatku w korekcie deklaracji, ponieważ regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter szczególny wobec

Przepis art. 33a ust. 7 u.p.t.u., jako regulacja szczególna wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, wyłącza możliwość zachowania prawa do deklaracyjnego rozliczenia VAT z tytułu importu przez późniejsze ujęcie nierozliczonego podatku w korekcie deklaracji. Niedochowanie warunków rozliczenia określonych w art. 33a u.p.t.u. skutkuje utratą tego uprawnienia w zakresie kwoty niewykazanej pierwotnie na

Art. 33a ust. 7 u.p.t.u. stanowi regulację szczególną wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatnik, który nie rozliczył w deklaracji podatkowej VAT należnego z tytułu importu towarów na zasadach art. 33a ust. 1 u.p.t.u., traci prawo do rozliczenia w deklaracji nierozliczonej kwoty podatku, a późniejsza korekta deklaracji nie przywraca tego uprawnienia.

Szczególna regulacja art. 33a ust. 1–7 ustawy o VAT wyłącza zastosowanie ogólnego prawa do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie skutków nierozliczenia VAT z tytułu importu we właściwej deklaracji. Wykazanie podatku dopiero w korekcie JPK_VAT nie przywraca importerowi utraconego, na podstawie art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, prawa do rozliczenia tego podatku w deklaracji.

Podatnik, który wybrał rozliczenie VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, lecz nie wykazał tego podatku w deklaracji za właściwy okres, traci – w zakresie nierozliczonej kwoty – prawo do tej procedury na podstawie art. 33a ust. 7. Uprawnienie do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja ustawy

Skuteczność skargi kasacyjnej opartej na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych, lecz także skonkretyzowanego wykazania związku przyczynowego między uchybieniem a możliwością odmiennego wyniku sprawy. Zarzut kasacyjny musi być jednoznacznie przyporządkowany właściwej podstawie kasacyjnej; NSA nie jest uprawniony do jego rekonstruowania, uzupełniania ani

W postępowaniu zaświadczeniowym z art. 218 k.p.a. organ może potwierdzić wyłącznie fakty lub stan prawny wynikające bezspornie z istniejących ewidencji, rejestrów lub innych danych pozostających w jego posiadaniu; nie może prowadzić pełnego postępowania dowodowego ani dokonywać samodzielnych ustaleń i ocen na podstawie zeznań świadków. Brak dokumentacji nie uzasadnia rozszerzenia tego trybu, jeżeli

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia z art. 218 k.p.a. organ jest obowiązany zweryfikować dane znajdujące się w prowadzonych ewidencjach, rejestrach i innych posiadanych zbiorach, a postępowanie wyjaśniające może prowadzić wyłącznie w zakresie koniecznym do potwierdzenia istniejących i bezspornych faktów. Organ nie ma obowiązku prowadzenia pełnego postępowania dowodowego ani analizy całokształtu

Skierowanie kierowcy na badania lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga udowodnienia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, lecz jedynie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Wiarygodna opinia sądowo-psychiatryczna może stanowić samodzielną podstawę takich zastrzeżeń, a ich medyczna weryfikacja należy do

W postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami organ administracji jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne i ma obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Uzasadnienie tej decyzji nie musi wskazywać konkretnej jednostki chorobowej, a kontrola jej medycznych podstaw nie należy do organu

Termin trzydziestodniowy do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przewidziany w art. 73aa ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, jest terminem prawa materialnego. Jego uchybienie nie może zostać konwalidowane przez przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a., a deklarowany zamiar złożenia wniosku lub nieformalne informacje pracownika

Warunek posiadania działki rolnej dla celów płatności obszarowych spełnia wyłącznie rolnik sprawujący nad nią rzeczywiste władztwo, umożliwiające użytkowanie rolne oraz podejmowanie decyzji gospodarczych. Tytuł prawny do gruntu, wola jego posiadania lub bezprawność pozbawienia władztwa przez osobę trzecią nie zastępują faktycznego posiadania w roku objętym wnioskiem o płatność.

Refundacja wywozowa nie przysługuje w odniesieniu do mięsa wołowego, którego wspólnotowego pochodzenia nie można jednoznacznie ustalić wskutek nieprawidłowości w identyfikacji bydła. Dla oceny pochodzenia produktu nie jest wystarczające wykazanie, że ubój nastąpił na terytorium Unii; konieczne jest również potwierdzenie przesłanek dotyczących pochodzenia, chowu lub wymaganego procesu przetworzenia

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy interpretować zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, co nakazuje organowi badać proporcjonalność administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia oraz indywidualnych okoliczności sprawy. Przy ryczałtowej karze za błędną kategorię pojazdu w viaBOX organ nie może automatycznie wykluczyć odstąpienia od sankcji, zwłaszcza gdy niedopłata jest marginalna, a liczne jednorodne

Przy stosowaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat organ ma obowiązek dokonywać prounijnej wykładni art. 189f k.p.a., zapewniającej realizację zasady proporcjonalności z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Zryczałtowany charakter kary ustawowej nie zwalnia organu z indywidualnej oceny znikomej wagi naruszenia, obejmującej także dysproporcję

W postępowaniu nieważnościowym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest dopuszczalne ponowne ustalanie statusu właściciela pojazdu, jeżeli ustalenie to znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu o przepadku oraz w dokumentacji rejestracyjnej, a nie wykazano rozbieżności co do własności z daty wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustalenie opłaty z art. 130a Prawa o ruchu drogowym bez obowiązującej

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy wykładać zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, z uwzględnieniem proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia. Przy ryczałtowej karze za błędne ustawienie kategorii pojazdu organ musi indywidualnie ocenić m.in. wysokość niedopłaty, jednorodność naruszeń ujawnionych podczas jednej kontroli i ich zaprzestanie, zanim odmówi odstąpienia od kary

Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat drogowych organ ma obowiązek wykładać art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Rażąca dysproporcja między zryczałtowaną karą a wysokością niedopłaty oraz jednorodność naruszeń ujawnionych w jednej kontroli wymagają indywidualnej

Przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku prawidłowego określenia kategorii pojazdu w systemie elektronicznego poboru opłat organ ma obowiązek dokonać prounijnej wykładni art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i ocenić proporcjonalność sankcji do wagi naruszenia. Ryczałtowy charakter kary przewidzianej w ustawie o drogach publicznych nie wyłącza możliwości odstąpienia od jej nałożenia

Wymagalność roszczenia konsumenta o zwrot nienależnych świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu nieważnej wskutek abuzywności jej postanowień następuje zgodnie z art. 455 k.c. po doręczeniu bankowi skonkretyzowanego wezwania do zapłaty i upływie odpowiedniego terminu do spełnienia świadczenia. Nie może być ona uzależniona od złożenia przez konsumenta przed sądem odrębnego oświadczenia o odmowie

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona; art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga od przewoźnika wykazania braku wpływu na naruszenie; niewykazanie tych przesłanek uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.