Uwzględnienie zarzutów kasacyjnych dotyczących błędów w obliczeniach kary przez organy administracji nie wpływa na zasadność decyzji o wymiarze kary, gdyż ostateczna jej wysokość pozostaje niezmienna względem ustawowych limitów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w przypadku naruszenia przepisów transportowych, które nie spełniają przesłanek jednoczesnego naruszenia załączników 3 i 4 ustawy, zasadne jest nałożenie kar za każde naruszenie odrębnie, zgodnie z właściwymi regulacjami.

Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy ponosi obiektywną odpowiedzialność za brak aktualnych badań technicznych pojazdów, niezależnie od pandemii COVID-19, a obowiązek znajomości stanu prawnego spoczywa na przedsiębiorcy.

Osobie pełniącej funkcje kierownicze w spółce urządzającej gry hazardowe bez koncesji, zgodnie z art. 89 ust. 3 u.g.h., zasadnie wymierza się karę pieniężną, gdy gry mają charakter losowy, a postępowanie dowodowe nie wykazuje istotnych uchybień.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem było zasadne, w związku z niewywiązaniem się z wymogów ustawy o transporcie drogowym; nie stwierdzono podstaw do uznania nadzwyczajnych okoliczności wyłączających odpowiedzialność.

Decyzja administracyjna o ustaleniu zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW nie ulega przedawnieniu, jeśli została wydana przed upływem ośmioletniego terminu, liczonego od ustania nieprawidłowości powtarzających się, z uwzględnieniem przerwania biegu terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nienależnie pobrane płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego podlegają zwrotowi, o ile beneficjent mógł wykryć nieprawidłowości w umowie kontraktacyjnej z wykreśloną z rejestru grupą producentów rolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie doszło do przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnie pobranych płatności i potwierdził prawo organu do wydania decyzji określającej kwotę zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż termin zgłoszenia nabycia pojazdu uległ wydłużeniu na podstawie art. 31ia ustawy o COVID-19 i nie podlegał przywróceniu na podstawie art. 15zzzzzn2 tej ustawy; uchylając wyrok WSA, NSA przyjął wobec spółki sankcję za uchybienie terminowi bez obowiązku organu jego przywrócenia.

Złożenie przez stronę w apelacji wniosku o przeprowadzenie rozprawy w rozumieniu art. 374 zdanie drugie k.p.c. jest dla sądu drugiej instancji wiążące i wyłącza możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, niezależnie od oceny sądu co do konieczności przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym mimo złożenia przez stronę skutecznego wniosku o przeprowadzenie

Przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych w systemie SENT skutkująca niemożnością monitorowania przewozu towarów, nie stanowi uchybienia formalnego nieznacznej wagi i nie uzasadnia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o ile nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie z uwagi na interes publiczny.

Przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej bezpośrednio poprzedzającej wyrok i wydanie wyroku w sytuacji, gdy zawiadomienie pełnomocnika strony o terminie rozprawy zostało doręczone w trybie zastępczym (art. 139 § 1 k.p.c.) w dniu samej rozprawy, co narusza wymóg art. 149 § 2 k.p.c. doręczenia zawiadomienia co najmniej na tydzień przed posiedzeniem, stanowi nieważność postępowania z art. 379 pkt 5 k.p.c.

Decyzja administracyjna o umorzeniu postępowania przez SKO podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co wyklucza możliwość skierowania sprzeciwu do sądu powszechnego.

Odpowiedzialność za brak wymaganych dokumentów przewozowych przez kierowcę spoczywa na zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie, nawet jeśli kierowca nie jest zatrudniony na podstawie stosunku pracy. Obowiązek wyposażenia kierowców w wymagane dokumenty leży po stronie przedsiębiorcy lub zarządzającego transportem.

Odmawiając przyznania płatności dobrostanowej, organy administracyjne muszą zapewnić pełne informacje i pouczenia stronom co do wymagań formalnych i prawnych. Brak takich informacji stanowi podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej.

Nienależnie pobrane płatności w systemach wsparcia bezpośredniego podlegają zwrotowi, jeżeli beneficjent mógł wykryć pomyłkę organu w zwykłych okolicznościach; rozporządzenie nr 1306/2013 dotyczy jedynie relacji między UE a państwami członkowskimi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania niespełniającego wymogów formalnych, uzasadniając to brakiem istotnych uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy, w myśl przepisów art. 169 § 4 oraz art. 235 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wezwania do organu administracyjnego skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. Błędne oznaczenie wezwania nie wpływa na jego skuteczność procesową, jeśli określone jest istota wezwania i rygor jego niewypełnienia.

Na wykonującego transport drogowy zawsze ciąży odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów ustawy o transporcie drogowym; niezaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną za naruszenia w transporcie.

Obowiązek finansowy z tytułu przechowywania pojazdu spoczywa na właścicielach w przypadku prawidłowego powiadomienia o usunięciu pojazdu, niezależnie od opóźnień administracyjnych, jeśli właściciel nie skorzystał z możliwości odbioru pojazdu, co skutkuje pełnym pokryciem kosztów przechowywania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż bieg terminu przedawnienia dla ustalania nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, jako nieprawidłowości ciągłej, ulega przerwaniu z chwilą czynności administracyjnej. Skarga kasacyjna K.A.-R. zostaje oddalona, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych rozstrzygnięć organów administracji.

Ocena pochodzenia tuczników wymaga stwierdzenia ich przynależności do loch objętych właściwym wnioskiem o płatność dobrostanową, niezależnie od podmiotu formalnego zbywcy.

Posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, podlega odpowiedzialności administracyjnej, niezależnie od ewentualnego podnajęcia części lokalu osobom trzecim (art. 89 u.g.h.). Skuteczność obrony na podstawie braku świadomości lub zgody zarządu spółki jest wyłączona.

NSA podtrzymał decyzję odmowną w zakresie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, wskazując, iż brak realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, poparty dowodami na sztuczne stworzenie warunków do uzyskania płatności, uzasadnia odmowę jej przyznania.