Zarejestrowanie pojazdu ze zmienionymi parametrami technicznymi bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie prawa. Legalność takiej rejestracji wymaga przedstawienia oświadczenia producenta potwierdzającego zgodność zmodyfikowanego pojazdu z normami homologacyjnymi.

Cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych jest zasadne przy niespełnieniu formalnych wymogów ubezpieczeniowych. Działania GITD oraz postępowanie sądowe są zgodne z prawem krajowym i unijnym.

Okoliczności wskazane w skardze o wznowienie, dotyczące stronniczości sędziego, nie mogą być podstawą wznowienia postępowania, jeśli nie spełniają przesłanek określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a. Brak bezstronności sędziego, niewynikający z jego wyłączenia mocą ustawy, nie spełnia warunków wznowienia postępowania.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu z kraju pozaunijnego jest uchybieniem oczywistym, uzasadniającym uchylenie decyzji rejestracyjnej, jednak nie każdorazowo stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość klasyfikacji naruszeń przez organ administracyjny. Uchylając zaskarżony wyrok WSA, potwierdził zgodność decyzji organu nałożenia kary pieniężnej z polskimi przepisami, odrzucając tezę o niezgodności z prawem unijnym.

Uchybienie polegające na rejestracji pojazdu bez dokumentów homologacyjnych, mimo że jest oczywiste, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli nie wywołuje nieodwracalnych skutków społeczno-gospodarczych. Dokument homologacji jest obligatoryjny przy rejestracji nowych pojazdów.

Oddala się skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. jako bezzasadną. Cofnięcie świadectwa kierowcy oraz roczne zawieszenie wydawania nowych świadectw przez organ administracyjny jest zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków formalnych określonych w przepisach prawa krajowego i unijnego.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna z uwagi na brak wykazania istotnego wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na treść zaskarżonego wyroku, co skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za domniemane naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że błędne naliczanie kar pieniężnych przez organy, polegające na sumowaniu kar zamiast stosowania stawki progresywnej, nie miało wpływu na ostateczny wymiar kary, wynoszący zgodnie z ustawą 12 000 zł; zatem skarga kasacyjna zasługuje na oddalenie.

NSA uznaje, że ustalenia dotyczące naruszenia przepisów transportowych, potwierdzone protokołem kontroli drogowej i analizą danych z tachografu, są wystarczające do utrzymania kary pieniężnej, bez konieczności dowodu z opinii biegłego.

Manipulacja tachografu, polegająca na wprowadzeniu go w tryb fałszujący zapis faktycznej aktywności kierowcy, uzasadniała nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna, kwestionująca prawidłowość postępowania dowodowego, została oddalona.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.

Sąd uznał, że oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ rejestrujący pojazd, polegające na braku wymaganych dokumentów, samo w sobie nie wystarcza do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadność takiego stwierdzenia wymaga wystąpienia skutków, które naruszają zasadnicze normy praworządności.

W przypadku stwierdzenia manipulacji oprogramowania tachografu, przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów, nawet przy braku fizycznego dowodu zakłócającego urządzenia. Skarżąca nie wykazała istotnego wpływu na wynik sprawy z powodu domniemanych uchybień proceduralnych.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymując kwalifikację naruszeń oraz prawidłowość postępowania dowodowego organów administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną A.S., stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Przesłanki przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności realizują się z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania, niezależnie od wcześniejszego celu zabudowy gruntu, jeśli zmiana sposobu użytkowania została legalnie przeprowadzona po 1 stycznia 2019 r.

Nałożenie osobnych kar za korzystanie ze zmodyfikowanego tachografu i brak rejestracji danych na karcie kierowcy jest zgodne z prawem, mimo że wynikają one z tego samego incydentu, gdyż wynikały z różnych przyczyn.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o karze za manipulację tachografem była poprawnie uzasadniona - organy i sąd I instancji działały zgodnie z prawem, opierając się na wiążącej ocenie prawnej i opinii biegłego.

Skarżący naruszył art. 4 pkt 1 i 11 u.t.d., wykonując przewóz okazjonalny bez licencji. Skarga kasacyjna była bezzasadna. NSA potwierdził prawidłowość decyzji organu o nałożeniu kary pieniężnej.

Sąd stwierdził, że nie każde oczywiste naruszenie prawa jest rażące; uchybienie musi wywoływać skutki nieakceptowalne w państwie prawa, aby je uznać za rażące naruszenie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarga kasacyjna oddalona.

Decyzja wydana z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa. Rażące uchybienie musi być ewidentne, dotyczyć przepisu jednoznacznego oraz wywoływać niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie epidemii obowiązek posiadania aktualnych badań lekarskich dla kierowców nie został zniesiony, a jedynie zawieszono obowiązek kierowania na nie, co podtrzymuje konieczność ich posiadania do wykonywania pracy kierowcy.