Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, gdyż przepisy tej ustawy stanowią samodzielną i wyczerpującą regulację w tym zakresie.

Klauzule przeliczeniowe w umowie kredytu denominowanego w walucie obcej, pozostawiające bankowi jednostronną swobodę w ustalaniu kursów walutowych, są niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ k.c., a sąd dokonujący ich oceny powinien uwzględnić skutki nieważności umowy oraz kolejność żądań konsumenta zgodnie z jego wolą.

Pośrednik w pośrednictwie przy przewozie osób musi zapewnić, że przekazywane zlecenia są realizowane przez przewoźników z odpowiednią licencją, a pojazdy spełniają wszystkie określone prawem wymogi, w tym m.in. właściwe oznakowanie i wyposażenie jako taksówka; niewypełnienie tych obowiązków może skutkować nałożeniem sankcji administracyjnych.

Decyzje administracyjne dotyczące przyznania płatności obszarowych powinny być formułowane z jasnym wskazaniem podstaw prawnych i faktycznych, a skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne, w przeciwnym razie podlega oddaleniu z powodu wadliwości konstrukcji.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, niezależnie od tego, czy przewóz ten ma charakter trwałej działalności gospodarczej.

Stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolnośrodowiskowych jest sprzeczne z prawnymi zasadami przyznawania takich świadczeń i prowadzi do odmowy ich przyznania, nawet jeśli formalnie spełnione zostały inne kryteria kwalifikacyjne.